Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 152/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against conviction for police officer who abused powers to stage a fake accident.

Numero d'incarto III KK 152/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for a police officer who orchestrated a staged traffic collision. The court found that while the officer acted within his general authority to direct traffic patrols, he violated the law by using this power to facilitate a fraudulent insurance claim rather than genuine crime prevention. Consequently, the conviction for abuse of office was upheld as the officer knowingly engaged in a criminal conspiracy despite having the formal power to act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 ust. 1 ustawy o Policji; Art. 231 § 2 k.k.: An official acting within their formal competence but violating legal conditions for that action constitutes an abuse of office when the act serves a criminal purpose rather than the statutory objective of crime prevention.

Parole chiave

Generato dall'IA
abuse of office police powers staged accident fraudulent insurance criminal conspiracy statutory conditions cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1990 r. o Policji
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1990 r. o Policji (Dz.
Art. 231 § 2 k.k.
przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art.
Art. 18 § 3 k.k.
i art. 18 § 3 k.k. w zw.
Art. 286 § 1 k.k.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art.
Art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. i art.
Art. 33 § 2 k.k.
i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu kary roku pozbawienia
Art. 457 § 3 k.p.k.
rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.,
Art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.
rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
art. 231 § 2 k.k
przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 28 LISTOPADA 2006 R.

III KK 152/06

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1990 r. o Policji (Dz.

U. 2002 r., Nr 7, poz. 58), czynności operacyjno – rozpoznawcze, dochodzeniowo – śledcze i administracyjno – porządkowe Policja wykonuje w

celu rozpoznania, zapobiegania oraz wykrywania przestępstw i wykroczeń.

Przekroczenie uprawnień może polegać także na podjęciu działania w ramach kompetencji, lecz niezgodnie z ich prawnymi uwarunkowania.

Przewodniczący: sędzia SN A. Siuchniński.

Sędziowie SN: W. Płóciennik (sprawozdawca), J. Skwierawski.

Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Pogorzelski.

Sąd Najwyższy w sprawie Waldemara M., skazanego z art. 231 § 2

k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2005 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 maja 2005 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym

(...)

Z uzasadnienia:

Wyrokiem z dnia 24 maja 2005 r., Waldemar M. został uznany za

winnego tego, że w dniu 2 września 2002 r. w L., działając wspólnie i w po-

rozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

jako asystent Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KMP w L., przekroczył

swoje uprawnienia w ten sposób, że po wcześniejszym uzgodnieniu z ustalonymi osobami, skierował patrol drogowy do wykonania czynności związanych z kolizją drogową, wiedząc o tym, iż została ona uprzednio uzgodniona przez jej uczestników, czym pomógł ustalonym osobom w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu ubezpieczenia pojazdów marki „Renault Laguna” i marki „Toyota Avensis” w kwocie 36 943,65 zł na szkodę TU „Samopomoc”, tj. przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286

§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw.

z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu kary roku pozbawienia

wolności i 100 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej

stawki na 50 zł. Ponadto, w wyroku tym zaliczono oskarżonemu na poczet

orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia

wolności w sprawie oraz rozstrzygnięto o kosztach sądowych.

W apelacji, skierowanej przeciwko całości orzeczenia, obrońca

oskarżonego m. in. zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego – art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 14

ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że skierowanie patrolu drogowego

do wykonania czynności związanych z obsługą kolizji drogowej stanowi

przekroczenie uprawnień służbowych policjanta pełniącego funkcję zastępcy oficera dyżurnego; (...)

W następstwie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie wyroku w

odniesieniu do oskarżonego i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r., Sąd Okręgowy w L. utrzymał w

mocy zaskarżone orzeczenie.

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o Policji, przez utożsamienie uprawnień oskarżonego z jego obowiązkami i przyjęcie, że dopełnienie przez oskarżonego – zastępcę oficera dyżurnego swoich obowiązków i wysłanie patrolu na miejsce zgłoszonej kolizji, jest równoznaczne

z przekroczeniem jego uprawnień;

2. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.,

przez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w toku rozprawy apelacyjnej, które to wnioski zmierzały do ustalenia zakresu obowiązków

oskarżonego (miały wpływ na kwalifikację prawną), w sytuacji, gdy jednocześnie sąd w uzasadnieniu przyjął, iż wykonanie przez oskarżonego obowiązku i skierowanie na miejsce zdarzenia patrolu stanowiło przekroczenie

uprawnień przez oskarżonego (przy nie wskazaniu o jakie konkretnie

uprawnienia chodzi);

3. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k., przez uznanie apelacji za oczywiście bezzasadną przy jedynie lakonicznym odniesieniu się do

części zarzutów apelacji i nierozpoznaniu części zarzutów w ogóle.

Odwołując się do przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.

Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w

niej zawarte można uznać za trafne.

Jako bezzasadny jawi się zarzut zawarty w pkt 2 kasacji. Skarżący

zdaje się nie dostrzegać, że sąd odwoławczy odnosząc się do stosownego

zarzutu apelacyjnego stwierdził, iż czynność, którą podjął skazany (skierowanie patrolu na miejsce rzekomej kolizji) mieściła się w jego uprawnieniach. Nie ulega więc wątpliwości, że skazany pełniąc służbę jako oficer

dyżurny, miał prawo, a nawet obowiązek skierowania na miejsce kolizji

drogowej patrolu policyjnego. Kwestia ta, zgodnie z trafną oceną Sądu odwoławczego, nie wymagała więc dalszego dowodzenia. Oddalenie wniosków dowodowych dotyczących tych okoliczności w oparciu o przepis art.

170 § 1 pkt 2 k.p.k. było więc całkowicie zasadne. Oczywiste jest także, że

nie ma jakichkolwiek podstaw, by w nawiązaniu do rozważanej kwestii formułować zarzut obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego odnoszą się wprost do zawartego w

apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego, łączonego przez skarżącego z

działaniem skazanego w ramach uprawnień, nie sposób zatem uznać, by w

tym aspekcie Sąd Okręgowy nie wskazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Warto w

tym miejscu zauważyć, że rozważając kwestię odpowiedzialności skazanego za występek z art. 231 § 2 k.k. Sąd zasadnie stwierdził, że przekroczenie przez skazanego uprawnień łączyć należy z jego działaniem w ramach

przestępczego porozumienia. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o Policji,

czynności operacyjno – rozpoznawcze, dochodzeniowo – śledcze i administracyjno – porządkowe Policja wykonuje w celu rozpoznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń. Przekroczenie uprawnień może

polegać m.in. na podjęciu działania w ramach kompetencji, lecz niezgodnie

z prawnymi warunkami podjętej przez funkcjonariusza policji czynności.

Jak już wspomniano, skazany wysłał patrol drogowy na miejsce rzekomej

kolizji, działając w ramach przysługującego mu uprawnienia. Działanie to

wykraczało jednak poza uwarunkowania prawne wynikające z przywołane-

go przepisu ustawy o Policji. Celem działania skazanego nie było przecież

zapewnienie realizacji jednego z wymienionych w art. 14 ust. 1 ustawy o

Policji zadań. Zgodnie z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, skazany, w

ramach przestępczego porozumienia, zobowiązał się wysłać na miejsce

zdarzenia „odpowiednich funkcjonariuszy”, tj. takich, którzy nie dociekają

skrupulatnie wszystkich okoliczności kolizji. W realiach rozważanej sprawy

skazany skierował na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy, którzy wkrótce

mieli zakończyć służbę. Warto również przypomnieć, że współdziałający

uzgadniali ze skazanym telefonicznie godzinę i miejsce rzekomej kolizji, a

następnie skazany telefonował do jednego z nich, by upewnić się, czy kolizja i czynności policjantów przebiegły zgodnie z wcześniejszym planem.

Powyższe uwagi nie przesądzają jednak, że przyjęcie, iż skazany swoim

zachowaniem wyczerpał m.in. znamiona występku z art. 231 § 2 k.k. ocenić można bez jakichkolwiek zastrzeżeń jako trafne.(...)