Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 145/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's 6-month ban due to statutory requirement for criminal bans to be set in years.

Numero d'incarto III KK 145/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's judgment regarding the duration of the criminal ban imposed on the defendant. The Regional Court incorrectly set the ban for six months, whereas the law mandates such bans be specified in years, ranging from one to fifteen. The Court ruled this error was substantial and affected the severity of the punishment, necessitating a retrial on this specific issue.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 43 § 1 k.k.; Art. 41a § 2 k.k.; Art. 39 pkt 2b k.k.: Criminal bans and contact prohibitions must be set in years (one to fifteen), not months, as a duration specified in months constitutes a substantial violation of the law affecting the severity of the punishment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal ban duration statutory interpretation substantial violation contact prohibition retrial procedure minor offense sentencing prosecutor appeal contravvenzioni

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 43 § 1 k.k.
Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw.
Art. 41a § 2 k.k.
z art. 41a § 2 k.k. w zw.
Art. 39 pkt 2b k.k.
z art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego za przestępstwo z art.
Art. 521 § 1 k.p.k.
na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz kontaktowania się z wymienioną pokrzywdzoną oraz orzekł o kosztach procesu.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 26 lipca 2022 r.Z kasacją na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
orzeka się na okres od roku do 15 lat.Ponieważ spełnione zostały obie przesłanki z art. 523 § 1 k.p.k.
art. 200 § 1 k.k
skazanego za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 maja 2023 r., w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 maja 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 18 lipca 2022 r., sygn.
art. 521 § 1 k.p.k
na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz kontaktowania się z wymienioną pokrzywdzoną oraz orzekł o kosztach procesu.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 26 lipca 2022 r.Z kasacją na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 43 § 1 k.k
Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k.
art. 39 k.k
Umożliwiło to uwzględnienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia w całości na posiedzeniu bez udziału stron.Przepis art. 39 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 145/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Paweł WilińskiProtokolant Katarzyna Gajewska w sprawie K.J. skazanego za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 maja 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 18 lipca 2022 r., sygn. akt 565/21, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych zakazu zbliżania i kontaktowania się z pokrzywdzoną i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu Szczecin-Centrum w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, wyrokiem z dnia 18 lipca 2022 r., sygn. akt 565/21, uznał oskarżonego K.J. za winnego tego, że w bliżej nieustalonych datach, w okresie od marca 2019 r. do czerwca 2019 r. w S. obcował płciowo z małoletnią poniżej lat 15 - X. Y. urodzoną w dniu […] 2015 r., w ten sposób, że trzykrotnie odbył z wymienioną pokrzywdzoną stosunek seksualny polegający na wprowadzeniu penisa do pochwy małoletniej, czym działał na szkodę X. Y., tj. czynu z art. 200 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania w powyższym okresie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

Ponadto, na podstawie art. 41a § 2 i 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego na okres 6 miesięcy zakaz zbliżania się do X. Y. na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz kontaktowania się z wymienioną pokrzywdzoną oraz orzekł o kosztach procesu.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 26 lipca 2022 r.Z kasacją na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. skierowaną na niekorzyść skazanego wystąpił Prokurator Generalny. Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. środków karnych w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej X.

Y. na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz kontaktowania się z wymienioną pokrzywdzoną na okres 6 miesięcy, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. wskazuje, że zakazy wymienione w art. 39 pkt 2 - 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15, co obligowało Sąd do określenia terminu obowiązywania wyżej wymienionych środków karnych w latach, a nie w miesiącach oraz w wymiarze co najmniej roku.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu Szczecin - Centrum w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasację należało uznać za zasadną w stopniu wymaganym przepisem art. 535 § 5 k.p.k.

Umożliwiło to uwzględnienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia w całości na posiedzeniu bez udziału stron.Przepis art. 39 k.k. zawiera katalog środków karnych, wśród których znajduje się m.in. zakaz kontaktowania się sprawcy z określonymi osobami i zakaz zbliżania się do określonych osób - art. 39 pkt 2b k.k. Jednocześnie, w art. 4la k.k. ustawodawca określił zasady i przesłanki orzekania poszczególnych środków karnych. Stosownie do zawartych tam dyrektyw, jeżeli sprawca zostaje skazany za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności popełnione na szkodę małoletniego, a jednocześnie Sąd wymierzył tej osobie karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, to względem takiego sprawcy Sąd jest zobowiązany orzec jeden ze środków karnych wymienionych w art. 41a § 2 k.k. Zgodnie z treścią art. 43 § 1 k.k. środki karne, o których mowa w art. 39 pkt 2-2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15.

Treść tych przepisów w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że koniecznym elementem wymiaru wskazanych środków karnych jest nie tylko wskazanie zachowania zakazanego czy nakazanego, ale także określenie okresu ich obowiązywania (por. wyroki SN: z dnia 25 lutego 2022 r., IV KK 696/21; z dnia 7 lipca 2016 r., V KK 194/16).W niniejszej sprawie oskarżony K.J. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa przeciwko wolności seksualnej na szkodę osoby małoletniej poniżej 15 roku życia. Jednocześnie za ten czyn Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie skazał wyżej wymienionego na karę 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz karę roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności.

Tym samym, zgodnie z wymogami powołanego wcześniej art. 41a § 2 k.k., Sąd był zobligowany do orzeczenia jednego ze środków karnych przewidzianych w tym przepisie.Realizując ten obowiązek, Sąd meriti orzekł wobec K.J. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej X. Y. na odległość mniejszą niż 100 metrów oraz zakaz kontaktowania się z wymienioną pokrzywdzoną na okres 6 miesięcy. Tym samym okres, w jakim te zakazy ciążą na skazanym, został określony błędnie, albowiem wyżej wymienione środki karne orzeka się w latach od roku do 15 lat.

Z tego względu rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie w tym zakresie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. o charakterze rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku, bowiem przedmiotowe środki karne zostały zastosowane na okres 6 miesięcy, a zatem krótszy niż przewidziany w ustawie, skutkując określeniem stosowanej wobec oskarżonego represji karnej w sposób mniej dotkliwy, czemu na przeszkodzie stoją w realiach niniejszej sprawy przepisy Kodeksu karnego.Tylko uzupełniająco dodać należało, iż orzeczenie zakazu przewidzianego w art. 41a § 1 zdanie drugie k.k. i art. 41a § 2 zdanie drugie k.k. może być połączone z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób może być dodatkowo kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego, zaś obowiązek ten orzeka się w miesiącach, na okres od 3 do 12 miesięcy (art. 43 § 1a k.k.), a zatem może on być znacznie krótszy od środka karnego, któremu towarzyszy.

Obowiązek ten ma każdorazowo charakter akcesoryjny, a zatem nie można go orzec w oderwaniu od choćby jednego z zakazów lub nakazu (por. R.A. Stefański, [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. M. Filar, Warszawa 2016, teza 3 do art. 41a). Zatem czas trwania tych fakultatywnych obowiązków związanych ze środkami karnymi z art. 41a § 1 i 2 k.k. pozostaje bez wpływu na ogólną zasadę określoną w art. 43 § 1 k.k., w myśl której terminowe środki karne orzeka się w latach, zaś środki karne z art. 39 pkt 2b k.k. orzeka się na okres od roku do 15 lat.Ponieważ spełnione zostały obie przesłanki z art. 523 § 1 k.p.k. wymagane do uwzględnienia wywiedzionej na niekorzyść skazanego kasacji, wyrok w zaskarżonej części podlegał uchyleniu a sprawa – przekazaniu w tym zakresie Sądowi meriti do ponownego rozpoznania.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy będzie miał w polu uwagi przedstawioną wyżej argumentację i zapatrywania Sądu Najwyższego.Z tych wszystkich względów orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.(J.D.)