Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 14/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes sentence for failing to express restriction of freedom penalty in years and months as required by law.

Numero d'incarto III KK 14/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision regarding the sentencing of the defendant, S. Z., for driving without a license. The prosecution argued the original sentence was disproportionate, but the Court found a clear legal error in the appellate court's calculation of the penalty duration. The court ruled that penalties of one year or more must be expressed in years and months, not just months, and remanded the case for a corrected sentence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 34 § 1 k.k.; Art. 12c k.k.w.: A restriction of freedom penalty of one year or more must be expressed in years and months; expressing it solely in months constitutes a violation of the statutory requirement for duration calculation.

Parole chiave

Generato dall'IA
restriction of freedom penalty duration calculation error years and months requirement appellate court violation remand for retrial criminal sentencing law statutory interpretation infrazione alle norme della circolazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 34 § 1 k.k.
art. 34 § 1 k.k., poprzez błędne określenie wymiaru czasu tej kary w miesiącach, zamiast prawidłowo w latach i miesiącach”,oraz wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R.
Art. 12c k.k.w.
Zgodnie z art. 12c k.k.w. kara 12 miesięcy ograniczenia wolności wynosi bowiem 360 dni, natomiast kara roku ograniczenia wolności równa się 365 dniom odbywania kary.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
Z., zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw.
Art. 37a k.k.
i za to, przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym.
Art. 535 § 5 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 244 k.k
skazanego z art. 244 k.k.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w R.
art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k
Z., zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
art. 458 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 14/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Wąsek-WiaderekProtokolant Katarzyna Gajewska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 23 lutego 2022 r. w sprawie S. Z. skazanego z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R., z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt X K (…), uchyla wyrok Sądu Okręgowego w R. w zaskarżonej części, tj. co do rozstrzygnięcia zwartego w pkt I a) dotyczącego wymiaru kary ograniczenia wolności i w tym zakresie sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R., wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt X K (…), uznał S. Z. za winnego tego, że:„w dniu 12.01.2020 r. o godz. 01:10 w R. ul. P. nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w R. (sygn. II K (…)) zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód m-ki M. o nr rej. (…), a nadto kierował w/w pojazdem mechanicznym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t po drodze publicznej nie stosując się do decyzji nr (…) z dnia 27.12.2019 r. wydanej przez Starostę R. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat.

AM, BI, B, Cl, C”, tj. przestępstwa z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym. Ponadto orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku.Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł prokurator, który zaskarżając powyższe orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego, zarzucił:„rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec S. Z. kary ograniczenia wolności wyrażającej się w wymierzeniu kary 10 miesięcy ograniczenia wolności i zobowiązaniu do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym, a także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego na okres roku, podczas gdy nie uwzględnia ona należycie stopnia społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu przestępstwa, w tym elementów odnoszących się do charakteru naruszonego dobra oraz sposobu i okoliczności popełnienia czynu, oraz poprzez jej wymiar nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary z uwzględnieniem jej funkcji zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa”.Podnosząc taki zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie S. Z. kary roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności i zobowiązaniu do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym, a także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego na okres 2 lat, a w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy.Sąd Okręgowy w R., po rozpoznaniu apelacji prokuratora, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt III Ka (…):I. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:a)podwyższył wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego S. Z. w pkt I wyroku Sądu I instancji do wysokości 18 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując wymiar 40 godzin w stosunku miesięcznym,b)podwyższył wymiar orzeczonego wobec oskarżonego w pkt II wyroku środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do wysokości 2 lat,II. utrzymał wyrok w mocy w pozostałej części.Kasację od wyroku sądu odwoławczego złożył Prokurator Generalny, który zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I. a), dotyczącego wymiaru orzeczonej kary ograniczenia wolności, na niekorzyść skazanego S. Z., zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k., polegające na wydaniu przez Sąd Okręgowy w R. rozstrzygnięcia zmieniającego wyrok Sądu I instancji, w wyniku uwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego kwestionującej wymiar kary oraz środka karnego orzeczonych wobec oskarżonego S. Z., i orzeczeniu wobec oskarżonego, za przypisany mu czyn z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., kary 18 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w następstwie czego doszło do rażącej obrazy przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 34 § 1 k.k., poprzez błędne określenie wymiaru czasu tej kary w miesiącach, zamiast prawidłowo w latach i miesiącach”,oraz wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R. w zaskarżonej części, to jest co do orzeczonej w pkt I.

a) kary ograniczenia wolności i przekazanie sprawy, w tym zakresie, wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jako zasadna w stopniu oczywistym podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd odwoławczy zmieniając wyrok Sądu I instancji i podwyższając wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego S. Z. do wysokości 18 miesięcy ograniczenia wolności, rażąco naruszył art. 34 § 1 k.k. Zgodnie z treścią art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., każdy wyrok skazujący powinien zawierać rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku.

Prawidłowe rozstrzygnięcie co do kary powinno uwzględniać regulację zawartą w art. 34 § 1 k.k. Przewiduje ona, że w przypadku braku przepisów szczególnych kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 2 lata, przy czym wymierza się ją w miesiącach i latach. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia ustawodawcy jest możliwość wymierzenia kary ograniczenia wolności w miesiącach jedynie wówczas, gdy wymierzona kara wynosi co najwyżej 11 miesięcy. Zastosowanie przez ustawodawcę koniunkcji „w miesiącach i latach” zakłada natomiast, że jeżeli z okresu trwania kary ograniczenia wolności możliwe jest wyodrębnienie pełnych lat, tj. w przypadku kary ograniczenia wolności w wymiarze co najmniej roku, należy wymierzyć karę nie w miesiącach, ale zawsze w latach i miesiącach.Tym samym uczynienie zadość obowiązkowi wymierzenia kary ograniczenia wolności „w miesiącach i latach” w przedmiotowej sprawie wymagało orzeczenia kary roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności.

Nie można natomiast za karę wymierzoną „w miesiącach i latach” uznać kary w wymiarze 18 miesięcy ograniczenia wolności, skoro z 18 miesięcy można wyodrębnić rok i 6 miesięcy.Trafnie zauważył przy tym skarżący, że ze względu na uregulowaną w art. 12c k.k.w. zasadę obliczania czasu trwania kar, w tym kary ograniczenia wolności, zgodnie z którą przyjmuje się miesiąc za dni 30, a rok za dni 365, istnieje różnica pomiędzy orzeczeniem kary 18 miesięcy ograniczenia wolności, a kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgodnie z art. 12c k.k.w. kara 12 miesięcy ograniczenia wolności wynosi bowiem 360 dni, natomiast kara roku ograniczenia wolności równa się 365 dniom odbywania kary. W przedmiotowej sprawie kara orzeczona przez Sąd odwoławczy wynosi faktycznie 540 dni, natomiast prawidłowo orzeczona wynosiłaby 545 dni. Nie można zatem twierdzić, że w obecnym stanie prawnym kwestia ta stanowi jedynie problem komunikatywności rozstrzygnięcia.Stwierdzone uchybienie wymagało uchylenia wyroku sądu odwoławczego i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak we wstępie.