Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding unauthorized judge transfer signature validity.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued that a judge's transfer decision, signed by a State Secretary, violated the requirement for a Minister's signature. The Court ruled that the relevant Supreme Court precedent confirmed such decisions were legally effective. Consequently, the court found no absolute ground for appeal regarding the judge's authority.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p.; Art. 61 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym: Decisions transferring judges signed by a State Secretary under the specified regulations are legally effective, and thus the lack of a Minister's signature does not constitute an absolute ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 130/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 maja 2014 r., sprawy L. L. skazanego z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 marca 2013 r. p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. - Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S. z dnia 8 marca 2013 r. (sygn. akt … 32/13) L. L. został skazany za czyn z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Nr 169, poz. 1200, z późn. zm.) na karę 10 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 września 2013 r. (sygn. akt … 259/13). Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającej na tym, iż w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona rażące naruszenie szeregu przepisów prawa wymienionych w kasacji.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w W., Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w S. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Niniejsza kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co pozwalało na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Z uwagi na to, że wykonanie kary wymierzonej skazanemu zostało zawieszone, możliwość skutecznego wniesienia kasacji w niniejszej sprawie jest niezwykle wąska i ogranicza się wyłącznie do wykazania wystąpienia tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 k.p.k.
Zatem przedmiotem analizy Sądu Najwyższego będzie wyłącznie podniesiony przez skarżącego zarzut, iż w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona. Skarżący podniósł, że sędzia Sądu Rejonowego A. W. „nie była uprawniona do wydawania w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej wyroków”, bowiem przeniesienie jej na stanowisko służbowe do Sądu Rejonowego w W., Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w S. podpisane było przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Na poparcie swojej argumentacji w tym przedmiocie przytoczył uchwałę Pełnego Składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. (BSA-4110-4/13, OSNKW 2014 z. 4).Podkreślić jednak należy, że bliższa analiza tezy wspomnianej uchwały prowadzi do zgoła odmiennych wniosków niż te, które wysnuwa skarżący.
Sąd Najwyższy orzekł, że „1. W wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p. Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu.
2. Wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia”. Zauważyć dalej wypada, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z chwilą ich podjęcia uzyskują moc zasad prawnych i w tym zakresie są wiążące dla innych składów tego Sądu.Nie ulega zatem wątpliwości, że przytoczona uchwała pełnego składu Sądu Najwyższego dotyczy sytuacji będącej kanwą kasacji w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią zacytowanej uchwały, wszystkie decyzje o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, wydane w oparciu o przepis art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p. do dnia 28 stycznia 2014 r. przez sekretarza stanu, bądź podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, są skuteczne.W konsekwencji, brak jest podstaw do uznania, że orzeczenie, wydane przez sąd z udziałem sędziego przeniesionego na miejsce służbowe na podstawie wydanej przed 28 stycznia 2014 r. decyzji podpisanej przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, dotknięte jest bezwzględną przyczyną odwoławczą, wskazaną w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.