Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 118/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for failing to meet burden of proof and proportionality requirements.

Numero d'incarto III KK 118/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower courts erred by relying solely on medical opinions regarding the victim's injuries while ignoring contradictory statements from the co-defendant. The court rejected these claims, noting that the medical expert's findings were consistent with credible statements from the victim and the co-defendant's prior interrogation, and that the imposed sentence was not disproportionately severe given the established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 53 kk: A cassation appeal is obviously unfounded if the lower courts correctly evaluated all evidence to resolve factual disputes and the sentence imposed is not grossly disproportionate to the circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation burden of proof criminal proportionality of sentence medical expert opinion contradictory witness statements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast J.
Art. 624 § 1 k.p.k.
został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 kpk.Rozważając zarzuty kasacji obrońcy zauważyć należy, że zarzut związany z opinią sądowo – lekarską został wcześniej w taki sam sposób podniesiony w apelacji, a Sąd odwoławczy odniósł się do niego w sposób przekonujący w uzasadnieniu swego orzeczenia (s.
Art. 457 § 3 k.p.k.
„1) rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie przepisu art. 457 § 3 kpk oraz art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 2 kpk, tj.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 kpk, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jednie na dowodach przemawiających na niekorzyść oskarżonego, pomimo że z opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej w sprawie wynika, iż obrażenia pokrzywdzonego M.
Art. 7 k.p.k.
z przepisem art. 7 kpk w zw.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 53 kk
jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast J.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 118/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki w sprawie J. K.‎skazanego z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 22 października 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 22 listopada 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 26 lipca 2012 r., 1. oddala kasację skazanego J. K. jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia skazanego J. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 lipca 2012 r., którym J. K. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę trzech lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść J. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając:

„1) rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie przepisu art. 457 § 3 kpk oraz art. 458 kpk w zw. z przepisem art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jednie na dowodach przemawiających na niekorzyść oskarżonego, pomimo że z opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej w sprawie wynika, iż obrażenia pokrzywdzonego M. K. mogły powstać w wyniku utraty równowagi podczas spożywania alkoholu, upadku na ziemię i uderzenia głową o twarde podłoże, a ponadto z całkowitym pominięciem wyjaśnień współoskarżonego K.

C. złożonych na rozprawie;

2) rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 2 kpk, tj. zasady uwzględniania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego;

3) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd I instancji”, wniósł o: „1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o:

2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania”. Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego J. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast J. K. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.Rozważając zarzuty kasacji obrońcy zauważyć należy, że zarzut związany z opinią sądowo – lekarską został wcześniej w taki sam sposób podniesiony w apelacji, a Sąd odwoławczy odniósł się do niego w sposób przekonujący w uzasadnieniu swego orzeczenia (s. 4-9 uzasadnienia SO) trafnie stwierdzając, że ustalając czy obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonego M.

K. powstały w wyniku wielokrotnych uderzeń, czy też na skutek upadku na twarde podłoże, nie można było ograniczyć się tylko do oceny sformułowanej przez biegłego, ale należało uwzględnić również zeznania pokrzywdzonego, a także wyjaśnienia ówczesnych podejrzanych J. K. i K. C. złożonych w toku postępowania przygotowawczego, które słusznie zostały uznane za wiarygodne, a z których wynika, że pokrzywdzony został wielokrotnie uderzony rękami przez J. K. Biegły takiego mechanizmu powstania tych obrażeń nie wykluczał, wskazując jednocześnie wystąpienie obrażeń, które nie mogły powstać w wyniku upadku na twarde podłoże (stłuczenie okolic oka i złamanie nosa).

Oczywiście nie mogły wpłynąć na zmianę tych ustaleń odmienne wyjaśnienia ówczesnego współoskarżonego K. C. złożone w toku rozprawy, które zasadnie zostały uznane przez Sądy obu instancji za niewiarygodne. Uzasadnienia orzeczeń obu Sądów, także w tym zakresie, odpowiednio, spełniają wymogi określone w art. 423 kpk i art. 457 § 3 kpk.Również oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia przez orzekające w tej sprawie Sądy art. 5 § 2 kpk. Nie było bowiem sytuacji wystąpienia „nie dających się usunąć wątpliwości” które „należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego”.

Różne mechanizmy powstania obrażeń pokrzywdzonego wynikające z opinii biegłego, ocenione zostały przez Sądy obu instancji właśnie z wykorzystaniem wszystkich przeprowadzonych w tej sprawie dowodów, zgodnie z wymogiem określonym w art. 410 kpk, ocenionych według zasad wskazanych w art. 7 kpk. Przekonują o tym jednoznacznie rozważania zawarte w uzasadnieniach Sądów orzekających w tej sprawie. Zarzut „rażącej niewspółmierności kary” wymierzonej przez Sąd pierwszej instancji i zaaprobowanej przez Sąd odwoławczy, co do zasady w kasacji niedopuszczalny (art. 523 § 1 kpk), można rozumieć tylko w ten sposób, że, zdaniem skarżącego, Sąd Okręgowy w sposób niewystarczający lub nieprzekonujący odniósł się do takiego zarzutu sformułowanego w apelacji.

Jednakże, lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego (s.

12) jednoznacznie świadczy, że zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, gdyż Sąd ten w wystarczającym zakresie wywiódł, że wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco niewspółmierną w świetle okoliczności istotnych w tej sprawie dla jej wymiaru i dyrektyw określonych w art. 53 kk.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.