Supreme Court quashes dismissal due to lack of continuous offense identity across different gambling locations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's dismissal of the criminal proceedings against two defendants for operating illegal gambling machines. The defendants argued that a prior conviction for a continuous offense barred further prosecution, but the court found the lower courts erred in treating separate locations as a single continuous act. Since each gambling machine requires a distinct license and constitutes a separate legal act, the prior conviction did not cover the new locations, necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 § 2 k.k.s.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.: A prior final conviction for a continuous offense does not bar prosecution for subsequent acts committed in different locations if those acts constitute legally distinct offenses due to the requirement of separate administrative permits.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 117/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2019 r., sprawy M.W. i T.Ł. skazanych z art. 107 § 1 k.k.s. z powodu kasacji na niekorzyść wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt II Kz (…), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w E. z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1. uchylić zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w S. i utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w E. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w E.;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
M.W. i T.Ł. zostali oskarżeni o to, że w dniu 27 października 2014 r. w E., w lokalu „V.”, mieszczącym się przy ul. W., urządzali gry na urządzeniach A. nr (…), A. nr (…) i A. nr (…), w których grający mają możliwość uzyskania wygranych pieniężnych, bez wymaganego zezwolenia i w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych – czyli o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w z w. z art. 9 § 3 k.k.s., przy czym M.W. działał jako prezes zarządu T. Sp. z o.o. – właściciela automatów do gier, zaś T.Ł. jako pełnomocnik tej spółki, który zajmował się instalacją i eksploatacją automatów do gier.Dnia 17 maja 2018 r.
Sąd Rejonowy w E. postanowieniem w sprawie o sygn. akt II K (…) umorzył postępowanie w stosunku do M.W. i T.Ł. o zarzucony im czyn, powołując się na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu błędne uznanie, iż w przedmiotowym postępowaniu zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci res iudicata i wnosząc o uchylenie postanowienia w części dotyczącej oskarżonych M.W. i T.Ł.. Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu wniesionego w sprawie zażalenia, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt II Kz (…), utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w E., umarzające postępowanie.
Od tego postanowienia wywiódł kasację Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonych M.W. i T.Ł., stawiając zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s., polegającego na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy w S. prawidłowej oraz wszechstronnej kontroli odwoławczej i nienależytym rozważeniu i ustosunkowaniu się w uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w zażaleniu Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w O., wskazujących na błędny pogląd wyrażony przez sąd meriti, sprowadzający się do uznania, że czyny, których popełnienia zarzucono oskarżonym w tej sprawie są tożsame i zostały popełnione w wykonaniu tego samego zamiaru z czynami, co do których postępowania karne skarbowe przeciwko tym samym oskarżonym zostały prawomocnie zakończone wyrokami Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…) – w stosunku do M.W. i Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt II K (…) – w stosunku do T.Ł., w następstwie czego doszło do zaakceptowania powyższego poglądu i utrzymania w mocy wadliwego postanowienia Sądu I instancji o umorzeniu postępowania karnego wobec M.W. i T.Ł. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu I instancji w części dotyczącej M.W. i T.Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w E..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym.Zgodnie z definicją czynu ciągłego w postępowaniu skarbowym, zawartą w art. 6 § 2 k.k.s., przesłanką uznania dwóch lub więcej zachowań sprawcy za jeden czyn jest podjęcie przez niego działań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności – przy czym w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.Przy wykładni i zastosowaniu art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., statuującym przesłankę powagi rzeczy osądzonej, brak jest przeszkód do posłużenia się - per analogiam - zasadami postępowania ukształtowanymi na kanwie czynu ciągłego zdefiniowanego w art. 12 kodeksu karnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt III KK 198/18).
Oznacza to, że prawomocne skazanie za tzw. czyn ciągły skarbowy stanowi przeszkodę do prowadzenia dalszego postępowania o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia, a wydarzyły się w czasie jego trwania. Dzieje się tak, ponieważ prawomocne skazanie za czyn ciągły stwarza stan materialnej prawomocności w stosunku do całego okresu objętego skazaniem - również w odniesieniu do jednostkowych zachowań, które nie zostały objęte opisem czynu przypisanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2005 r., sygn. akt II KK 15/05).Warunkiem niezbędnym umorzenia postępowania karnego, dotyczącego przestępstwa popełnionego w czasokresie objętym wcześniej osądzonym czynem ciągłym, jest tożsamość podmiotowa obu czynów.
Sąd Najwyższy w szeregu orzeczeń wyraźnie wykluczył możliwość przyjęcia konstrukcji tożsamości czynu w rozumieniu art. 6 § 1 i 2 k.k.s. w stosunku do przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. popełnionego w innym miejscu. „Skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 tej ustawy), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 tej ustawy), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt V KK 415/18).
Jak wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego w K. w sprawie sygn. akt II K (…) – dotyczącego M.W. oraz Sądu Rejonowego w S. w sprawie sygn. akt II K (…) - dotyczącego T.Ł., obydwaj oskarżeni zostali skazani w warunkach czynu ciągłego, za czyny z art. 107 § 1 k.k.s., obejmujące czasokresem dzień 27 października 2014 r. Oskarżony podejmowali jednak działalność przestępczą w innych niż E. miejscach, organizując gry na innych, indywidualnie oznaczonych numerami seryjnymi automatach. W każdej z lokalizacji oskarżeni mieli ustawowy obowiązek uzyskać osobną koncesję na prowadzenie kasyna – przy czym koncesja taka określa każdorazowo miejsce urządzania gier, ich rodzaj oraz liczbę.
Okoliczności te stają na przeszkodzie uznaniu działań oskarżonych – choć noszących znamiona oczywistego podobieństwa – za jeden czyn w rozumieniu art. 6 § 2 k.k.s. i ocenę Sądów I i II instancji w tym przedmiocie należy uznać za błędną. W rezultacie zaskarżone kasacją postanowienie zapadło z obrazą przepisów postępowania, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. Uchybienie to miało przy tym niewątpliwy i oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia, w postaci niezasadnego umorzenia postępowania. Z tego powodu zaskarżone orzeczenie należało uchylić w części dotyczącej M.W. i T.Ł., a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w E..Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.as