Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 117/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes mandatory verdict for prison term, ruling it violates procedural limits on mandatory proceedings.

Numero d'incarto III KK 117/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed a mandatory verdict imposing a suspended prison sentence, finding it violated procedural limits. The Regional Court had convicted the defendant under criminal provisions carrying only imprisonment, yet sentenced him to five months of suspended liberty. The General Prosecutor argued this violated the rule that mandatory verdicts can only impose limited liberty or fines, not full imprisonment. The Court held that while the substantive law allowed imprisonment, the mandatory procedure strictly permits only limited liberty or fines, making the prison sentence procedurally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 500 § 1 k.p.k.; Art. 502 § 1 k.p.k.: A mandatory verdict is procedurally valid only if it imposes limited liberty or a fine, regardless of whether the substantive offense carries a heavier penalty of imprisonment.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory proceedings limited liberty penalty suspended prison term procedural violation Supreme Court quashing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 500 § 1 k.p.k.
Przepis art. 500 § 1 k.p.k. stanowi, między innymi, że sąd może wydać wyrok nakazowy w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary
Art. 502 § 1 k.p.k.
i art. 502 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy o czyn z art.
Art. 535 § 5 k.p.k.
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 maja 2011 r., kasacji,
Art. 537 § 1 k.p.k.
W tym stanie rzeczy zaskarżony kasacją wyrok zgodnie z art. 537 § 1
Art. 537 § 2 k.p.k.
W tym stanie rzeczy zaskarżony kasacją wyrok zgodnie z art. 537 § 1
art. 500 § 1 k.p.k
Przepis art. 500 § 1 k.p.k.
art. 290 § 1 k.k
Sąd Najwyższy w sprawie Leszka J., skazanego z art. 290 § 1 k.k.
art. 278 § 1 k.k
zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na
art. 12 k.k
zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na
art. 535 § 5 k.p.k
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 17 MAJA 2011 R.

III KK 117/11

Przepis art. 500 § 1 k.p.k. stanowi, między innymi, że sąd może wydać wyrok nakazowy w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary

ograniczenia wolności lub grzywny. Nie znaczy to, że wydanie wyroku nakazowego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy któraś z tych kar jest wymieniona w sankcji przepisu określającego czyn zabroniony. „Wypadek pozwalający na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny” jest pojęciem

szerszym i zachodzi również wtedy, gdy mimo sankcji przewidującej wymierzenie sprawcy tylko kary pozbawienia wolności, zastosowanie określonego

unormowania ustawy karnej stwarza możliwość orzeczenia kary o charakterze wolnościowym.

Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski (sprawozdawca).

Sędziowie SN: J. Szewczyk, D. Świecki.

Sąd Najwyższy w sprawie Leszka J., skazanego z art. 290 § 1 k.k. w

zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 maja 2011 r., kasacji,

wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2009 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem nakazowym z dnia 27 marca 2009 r.,

uznał Leszka J. za winnego popełnienia czynu z art. 290 § 1 k.k. w zw. z

art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat.

Na podstawie art. 290 § 2 k.k. orzekł na rzecz pokrzywdzonej instytucji nawiązkę w kwocie 585,96 zł, nadto rozstrzygnął o dowodach rzeczowych i

kosztach postępowania.

Wobec niewniesienia sprzeciwu wyrok ten stał się prawomocny.

Kasację od powyższego wyroku wniósł na podstawie art. 521 k.p.k.

Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego. Zarzucił:

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów

prawa karnego procesowego – art. 500 § 1 k.p.k. i art. 502 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy o czyn z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1

k.k. w postępowaniu nakazowym i orzeczeniu wobec Leszka J. kary 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres próby 3 lat, a więc kary nieprzewidzianej w tych przepisach, albowiem wyrokiem nakazowym możliwe jest wymierzenie wyłącznie kary ograniczenia wolności lub grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych albo

do 200 000 zł”.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, gdy wskazuje na wadliwość wydanego wobec Leszka J. wyroku nakazowego i podlega uwzględnieniu w ca-

łości, a wobec jej kierunku możliwe było rozpoznanie jej w trybie art. 535 §

5 k.p.k., tj. na posiedzeniu bez udziału stron.

Autor kasacji słusznie podniósł, iż wymierzając oskarżonemu wyrokiem nakazowym karę pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy w K. rażąco

naruszył przepis art. 502 § 1 k.p.k., który dopuszcza orzeczenie wyrokiem

nakazowym tylko kar o charakterze wolnościowym – ograniczenia wolności

lub grzywny, przy czym wysokość tej ostatniej nie może przekroczyć 100

stawek dziennych ani 200 000 zł.

Nie zasługuje natomiast na aprobatę pogląd, że w sprawie doszło też

do naruszenia, i to rażącego, przepisu art. 500 § 1 k.p.k. Przepis ten stanowi m. in., że sąd może wydać wyrok nakazowy w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny. Nie znaczy to,

że wydanie wyroku nakazowego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy któraś

z tych kar jest wymieniona w sankcji przepisu określającego czyn zabroniony. „Wypadek pozwalający na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub

grzywny” jest pojęciem szerszym i zachodzi również wtedy, gdy mimo

sankcji przewidującej wymierzenie sprawcy tylko kary pozbawienia wolności, zastosowanie określonego unormowania ustawy karnej stwarza możliwość orzeczenia kary o charakterze wolnościowym. Ma to miejsce np. w

razie zastosowania art. 58 § 3 k.k., który to przepis daje możliwość orzeczenia kary ograniczenia wolności albo grzywny wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat [zob.

np. J. Grajewski (w:) J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2010, t. II, s. 207]. Przypisany

oskarżonemu czyn został zakwalifikowany z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art.

278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zatem zagrożony był karą pozbawienia

wolności nieprzekraczającą 5 lat. Zachodził więc, przy zastosowaniu art. 58

§ 3 k.k., wypadek pozwalający na orzeczenie kary ograniczenia wolności

lub grzywny. Autor kasacji nie neguje, że orzeczenie wobec oskarżonego

kary nieizolacyjnej przy zastosowaniu przez sąd orzekający art. 58 § 3 k.k.

dałoby możliwość wydania wyroku nakazowego, wszakże wskazuje, iż „z

treści wyroku nie wynika, aby sąd rozważał możliwość przyjęcia kwalifikacji

prawnej czynu oskarżonego z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 3 k.k., a

więc wypadku mniejszej wagi, bądź możliwość orzeczenia kary nieizolacyjnej przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k.” Należy w związku z tym zauważyć,

że dla prawidłowości procedowania w niniejszej sprawie nie jest istotne, co

sąd rozważał, ale jakiej treści wyrok wydał. Jak wcześniej stwierdzono, Sąd

Rejonowy w K. wydał wobec Leszka J. wadliwy pod względem orzeczonej

kary wyrok nakazowy. Zaistniałe naruszenie prawa – art. 502 § 1 k.p.k. –

należy uznać za rażące i mające wpływ na treść wyroku.

W tym stanie rzeczy zaskarżony kasacją wyrok zgodnie z art. 537 § 1

i 2 k.p.k. należało uchylić i przekazać sprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.