Criminal appeal dismissed as inadmissible because defendants were fined, not sentenced to imprisonment. The Supreme Court rejected the appeal under Polish Criminal Procedure Law. The defense failed to meet statutory requirements for filing a cassation appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the defense of two defendants convicted of theft. The defendants were sentenced to fines rather than imprisonment, and the defense failed to cite any procedural errors under the Criminal Procedure Code. Consequently, the Court ruled the appeals inadmissible because the statutory conditions for filing a cassation appeal were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: A cassation appeal on behalf of the accused is inadmissible if the judgment imposes only a fine without imprisonment, as the statutory requirement for a liberty penalty is not fulfilled.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 114/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie D. S. i D. G. , skazanych z art. 267 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O., z dnia 15 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…) postanowił:
1. pozostawić kasacje bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…), D. S. i D. G. zostali skazani za popełnienie przestępstw z art. 267 § 3 k.k., za które na mocy tego przepisu wymierzono im kary grzywny w wysokości po 100 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na 20 zł. Wyrokiem tym D. S. został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 193 k.k., a D. G. czynu z art. 190 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, który zaskarżył wyrok w całości, wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV Ka (…), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasacje od tego wyroku wniósł obrońca obu skazanych w formule jednego pisma procesowego.
Zaskarżając go w całości zarzucił:rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:1.art. 276 §3 k.k., poprzez przyjęcie, że osoby zajmujące lokal mieszkalny w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, nie są uprawnione do uzyskania informacji dotyczących tego lokalu, utrwalanych m.in. za pomocą urządzeń audio- video (kamer);2.art. 30 k.k., poprzez całkowitą rezygnację z rozważenia oceny zachowań oskarżonych pod kątem kontratypu, w sytuacji gdy okoliczności w jakich doszło do utrwalenia informacji za pomocą urządzenia audio-video w kontekście zachowania pokrzywdzonych, obawy o zdrowie i funkcjonowanie psa, jak również w obawie przed zniszczeniem bądź też zaborem wartościowych rzeczy podczas nieobecności oskarżonych w mieszkaniu, przemawia za przyjęciem, iż oskarżeni działali w warunkach usprawiedliwionego błędu co do bezprawności.Podnosząc takie zarzuty obrońca skazanych wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonych.
W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator Prokuratury Rejonowej w O. wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacje obrońcy skazanych D. S. i D. G. są niedopuszczalne z mocy ustawy i dlatego należało pozostawić je bez rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.Tymczasem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, D.
S. i D. G. zostali skazani za popełnienie przestępstw z art. 267 § 3 k.k. na samoistne kary grzywny. Nie doszło zatem do wymaganego treścią art. 523 § 2 k.p.k. skazania na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności. We wniesionych kasacjach obrońca skazanych nie wskazał również na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k.Tak zredagowane kasacje należało więc pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalne z mocy ustawy.Na zakończenie, abstrahując od powyższego, należy zauważyć, że obrońca skazanych nie mógł zaskarżyć kasacją całości wyroku sądu odwoławczego, gdyż wyrok ten, z uwagi na zaskarżenie wyroku Sądu I instancji przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, zawierał również rozstrzygnięcia związane z utrzymaniem w mocy wyroku Sądu I instancji w części uniewinniającej oskarżonych od części zarzutów.
Sąd Najwyższy obciążył skazanych kosztami postępowania zgodnie z treścią art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.