Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded due to clear lack of procedural or material error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued that the appellate court wrongly treated the defendant as a recidivist despite a prior conviction being erased, while the prosecution requested dismissal. The court found the appeal based on a misunderstanding of the appellate judgment's reasoning regarding the timeline of the erased conviction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 106 k.k.; Art. 107 § 4a i § 6 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellant's claims regarding procedural or material errors are based on a misinterpretation of the lower court's reasoning and do not constitute a clear violation of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 108/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r., sprawy E.T.skazanego z art. 158 § 1 k.k. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II Ka (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II K (...), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w S., wyrokiem z 13 marca 2020 r., skazał m.in. E. T. na bezwzględna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za wzięcie udziału w dniu 27 grudnia 2018 r. w pobiciu A. Ł. i M. M., w którym pokrzywdzeni narażeni byli na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu; orzekł również od oskarżonego nawiązki na rzecz pokrzywdzonych (art. 46 § 2 k.k.). Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu w dniach 30 października i 26 listopada 2020 r. apelacji obrońcy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego w całości złożył obrońca. Podniósł dwa zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.) oraz materialnego (art. 106 k.k. w zw. z art. 107 § 4a i § 6 k.k.), polegające – ujmując rzecz skrótowo – na potraktowaniu oskarżonego jako osoby uprzednio karanej, mimo że przed drugoinstancyjnym wyrokowaniem doszło do zatarcia skazania.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi ad quem do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w S. w pisemnej odpowiedzi na kasację zażądał jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się niezasadna w stopniu oczywistym. Jej dopuszczalność wynikała z faktu, że skarżący nie sformułował jedynie zarzutu niewspółmierności kary, ale utrzymywał, że na etapie apelacyjnym miała miejsce rażąca obraza prawa zarówno procesowego, jak i materialnego, która mogła wywrzeć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia o karze (zob. wyr.
SN z 3 listopada 1999 r., IV KKN 206/99, OSNKW 2000, z. 1-2, poz.15).Cała konstrukcja nadzwyczajnego środka zaskarżenia była wynikiem – jak wolno przypuszczać – nieporozumienia czy też niewłaściwego odczytania przez obrońcę motywacyjnej części kwestionowanego wyroku. Sąd Okręgowy w S. wprawdzie odnotował, że w chwili popełnienia czynu E. T. była osobą karaną, ale wyraźnie stwierdził, że zatarcie jego wcześniejszego skazania nastąpiło 14 lipca 2020 r., a więc przed datą zapadnięcia zaskarżonego wyroku (pkt 2.2.2. uzasadnienia wyroku odwoławczego).
Tym samym nie uznał skazanego za uprzednio karanego, a zatem nie sposób tu mówić o obrazie przez Sąd drugiej instancji prawa wskazanego w kasacji. Siłą rzeczy nie miało miejsca naruszenie standardu kontroli apelacyjnej.Tylko na marginesie – jako że Sąd kasacyjny nie był władny oceniać zasadności stanowiska skarżącego o niewspółmierności kary (art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.) – należało zauważyć, że trzech sprawców pobicia działało bez żadnego powodu i nader brutalnie, kopiąc ofiary po głowach, że A. Ł. doznała wieloodłamowego złamania żuchwy i że to E. T. był tym napastnikiem, który jako pierwszy uderzył ją kolanem w szczękę.Dlatego Sąd Najwyższy – nie dostrzegając wystąpienia bezwzględnego uchybienia i rozpoznając kasację tylko w granicach podniesionych w niej zarzutów (art. 536 k.p.k.) – oddalił na posiedzeniu bez udziału stron złożony przez obrońcę środek zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).