Supreme Court refuses to rule on judge transfer legality due to a later binding Supreme Court ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to issue a ruling on the legality of a judge's transfer decision because a subsequent full bench ruling had already clarified the legal issue. The lower court had raised doubts about whether a State Secretary could sign the transfer order under specific judicial organization statutes. The court determined that since the binding precedent was issued after the lower court's request, it resolved the legal uncertainty, making a new ruling unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 390 § 1 k.p.c.: When a full bench of the Supreme Court issues a binding ruling after a lower court requests a legal clarification, the lower court's request is deemed resolved, and the Supreme Court may refuse to issue a separate ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZP 97/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)SSN Krzysztof StrzelczykSSN Maria Szulc (sprawozdawca)Protokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa F. S. i M. R.przeciwko U. Towarzystwu Ubezpieczeń o zapłatę,na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2014 r.na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S.postanowieniem z dnia 30 października 2013 r., "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w S. wydający wyrok z dnia 4 października 2012 roku w sprawie I C 743/12, w którym orzekał Sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji, gdy decyzję o przeniesieniu podpisał Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 października 2012 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo F. S. i M. R. o zasądzenie od „ U.” kwoty 2 000 zł z tytułu odszkodowania.W sprawie orzekał sędzia, który w związku ze zniesieniem Sądu Rejonowego w S. z dniem 1 stycznia 2009 r. – decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu – na podstawie art. 75 § 2 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2009 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z § 1 i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego w S., utworzenia Sądu Rejonowego – C. i Sądu Rejonowego – P. oraz zmiany rozporządzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.
U. Nr 54, poz. 334 ze zm.) - został przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego – C. Rozpoznając apelację powodów, Sąd Okręgowy powziął poważne wątpliwości, które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w dniu 30 października 2013 r., a więc w czasie, gdy – po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego spowodowanych wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., III K 280/13 (nie publ.) - mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. wydanych – w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości – przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.
Zostały one jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. BSA –I – 4110 – 4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst:
Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).