Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 74/11 Generato dall'IA

Creditor's attorney must prove authority via standard rules when filing electronic enforcement requests.

Numero d'incarto III CZP 74/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a creditor's attorney must prove authority using standard civil procedure rules when filing an enforcement request electronically. Although the initial debt collection was handled electronically, the enforcement phase is a distinct legal process requiring full proof of representation. Consequently, the court held that special electronic shortcuts for proving authority do not apply to enforcement proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 797 § 2 k.p.c.; art. 89 § 1 k.p.c.; art. 126 § 3 k.p.c.: The electronic enforcement procedure does not allow for the application of special provisions regarding the proof of authority; the attorney must demonstrate representation according to general civil procedure rules.

Parole chiave

Generato dall'IA
electronic enforcement procedure proof of authority creditor's attorney civil procedure code enforcement request filing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 797 § 2 k.p.c.
art. 797 § 2 k.p.c. dopuścił możliwość złożenia wniosku egzekucyjnego za
art. 783 § 4 k.p.c.
797 § 2 w związku z art. 783 § 4 k.p.c.,
art. 89 § 1 k.p.c.
ma obowiązek wykazać swoje umocowanie w sposób określony w art. 89 § 1 i
art. 126 § 3 k.p.c.
89 § 1 zdanie pierwsze i art. 126 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c.
126 § 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozstrzygnął
art. 783 § 4 k.p.c
797 § 2 w związku z art. 783 § 4 k.p.c.,
art. 13 § 2 k.p.c
126 § 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 797 § 2 k.p.c
art. 797 § 2 k.p.c. dopuścił możliwość złożenia wniosku egzekucyjnego za
art. 50537 k.p.c
50528–art. 50537 k.p.c.) zostało

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 30 listopada 2011 r., III CZP 74/11

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący)

Sędzia SN Katarzyna Tyczka-Rote

Sędzia SA Roman Dziczek (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej z wniosku F. Bank Polska S.A. w W.

przeciwko Jackowi M. w przedmiocie skargi wierzyciela na zarządzenie komornika

sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bochni z dnia 26 lutego 2011 r. po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 30 listopada 2011 r.

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Tarnowie

postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2011 r.:

„Czy pełnomocnik wierzyciela składając wniosek o wszczęcie egzekucji za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego elektroniczne

postępowanie upominawcze zobowiązany jest do przedłożenia komornikowi

dokumentu pełnomocnictwa?"

podjął uchwałę:

Pełnomocnik wierzyciela, składający do komornika za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego obsługującego elektroniczne postępowanie

upominawcze wniosek o wszczęcie egzekucji na podstawie tytułu

wykonawczego, o którym mowa w art. 797 § 2 w związku z art. 783 § 4 k.p.c.,

ma obowiązek wykazać swoje umocowanie w sposób określony w art. 89 § 1 i

art. 126 § 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

Uzasadnienie

Wierzyciel F. Bank Polska S.A. w W. reprezentowany przez pełnomocnika

złożył do komornika przy Sądzie Rejonowym w Bochni wniosek egzekucyjny za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego elektroniczne

postępowanie upominawcze, w którym domagał się wyegzekwowania od dłużnika

Jacka M. należności objętych nakazem zapłaty z dnia 28 października 2010 r.,

wydanym przez Sąd Rejonowy w Lublinie. Komornik wezwał pełnomocnika

wierzyciela do uzupełnienia wniosku egzekucyjnego przez przedłożenie

pełnomocnictwa udzielonego mu przez wierzyciela lub jego uwierzytelnionej kopii

oraz przedłożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wierzyciela, a następnie,

wobec niewykonania tego zarządzenia, zwrócił wniosek egzekucyjny. Skargę

wierzyciela na zarządzenie komornika Sąd Rejonowy w Bochni oddalił

postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r.

Przy rozpoznawaniu zażalenia wierzyciela Sąd Okręgowy w Tarnowie powziął

poważną wątpliwość prawną co do tego, czy w sytuacji, w której ustawodawca w

art. 797 § 2 k.p.c. dopuścił możliwość złożenia wniosku egzekucyjnego za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego, pełnomocnik wierzyciela ma

obowiązek uzupełnienia braków pełnomocnictwa stosownie do art. 126 § 3 w

związku art. 89 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., czy też może znaleźć zastosowanie

szczególny przepis art. 126 § 31 w związku z art. 89 § 1 zdanie czwarte k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Elektroniczne postępowanie upominawcze (art. 50528–art. 50537 k.p.c.) zostało

wprowadzone ustawą z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 26, poz. 156), z

dniem 17 lutego 2009 r., jako postępowanie odrębne. Powód został zobowiązany

do wnoszenia pism procesowych drogą elektroniczną w związku z czym pisma te

funkcjonują jedynie w postaci zapisów w systemie teleinformatycznym art. 50531 § 1

k.p.c.). Również czynności sądu, referendarza i przewodniczącego nie uzyskują

postaci zmaterializowanej (papierowej), lecz utrwalane są w systemie

teleinformatycznym (art. 50530 § 2 k.p.c.). Jak wynika z art. 50531 § 2 k.p.c.,

możność wnoszenia pism w postaci tradycyjnej została pozostawiona jedynie

pozwanemu.

W ramach tej regulacji do art. 68 zdanie drugie, art. 89 § 1 zdanie czwarte i

art. 126 § 31 k.p.c. wprowadzono unormowanie, w myśl którego, w elektronicznym

postępowaniu upominawczym osoby dokonujące czynności procesowych jako

organy osób prawnych oraz pełnomocnicy procesowi są zwolnieni z obowiązku

wykazywania swojego umocowania dokumentem; wystarczające jest powołanie

podstawy tego umocowania, a w przypadku pełnomocnictwa – dodatkowo – jego

daty i zakresu oraz okoliczności wymienionych w art. 87 k.p.c. Jednakże w razie

przekazania sprawy sądowi według właściwości ogólnej, w braku podstaw do

wydania nakazu zapłaty, po złożeniu sprzeciwu przez pozwanego lub uchyleniu

nakazu, pełnomocnicy stron są zobowiązani do przedstawienia pełnomocnictwa na

zasadach ogólnych (art. 50537 § 1 k.p.c.).

Ustawa z dnia 9 stycznia 2009 r. wprowadziła też regulacje związane z

nadawaniem klauzuli wykonalności nakazom zapłaty wydanym w elektronicznym

postępowaniu upominawczym (art. 783 § 4 k.p.c.) oraz z wszczynaniem

postępowania egzekucyjnego na podstawie takiego tytułu. Wierzyciel, składając

wniosek egzekucyjny w klasycznej (papierowej) postaci, zobowiązany jest dołączyć

dokument z systemu teleinformatycznego, umożliwiający komornikowi weryfikację

istnienia i treści tytułu (art. 797 § 3 k.p.c.); może też złożyć wniosek o wszczęcie

egzekucji drogą elektroniczną, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego elektroniczne postępowanie upominawcze (art. 797 § 2 k.p.c.).

W tym przypadku wierzyciel nie dołącza do wniosku dokumentu potwierdzającego

istnienie tytułu, lecz jedynie powołuje się na ten tytuł (art. 797 § 3 in fine k.p.c.).

Komornik, wszczynając egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego, o którym

stanowi art. 783 § 4 k.p.c., jest zobowiązany do zweryfikowania treści

przedstawionego mu dokumentu uzyskanego z systemu teleinformatycznego oraz

zaznaczenia w tym systemie faktu prowadzenia egzekucji na podstawie tego tytułu.

Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia

wymaga odpowiedzi na pytanie, czy szczególna regulacja zamieszczona w art. 89 §

1 zdanie czwarte i art. 126 § 31 k.p.c. dotycząca elektronicznego postępowania

upominawczego, zwalniająca pełnomocnika procesowego z obowiązku wykazania

swego umocowania dokumentem (por. art. 89 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.), może

mieć odpowiednie zastosowanie (art. 13 § 2 k.p.c.) w postępowaniu egzekucyjnym

wszczętym na podstawie wniosku złożonego za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego obsługującego elektroniczne postępowanie upominawcze (art.

797 § 2 k.p.c.).

Należy przypomnieć ugruntowany pogląd, że w myśl art. 13 § 2 k.p.c., jeżeli

przepis szczególny nie stanowi inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają

odpowiednie zastosowanie przepisy o procesie (zob. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 27 stycznia 1971 r., II CZ 16/71, OSNCP 1971, nr 9, poz. 162

oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 1996 r., III CZP 17/96, "Prawo

Bankowe" 1996, nr 3, s. 53, i z dnia 30 stycznia 2002 r., III CZP 84/01, OSNC 2002,

nr 10, poz. 122). Jednakże proces dzieli się na postępowanie "zwykłe" oraz

postępowania odrębne, a skoro według art. 13 § 2 k.p.c., przepisy o procesie

stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych w

kodeksie, pierwszym zagadnieniem jest to, czy wskazane odesłanie odnosi się do

postępowania procesowego "zwykłego", czy obejmuje także przepisy o

postępowaniach odrębnych.

W piśmiennictwie trafnie przyjmuje się, że postępowanie procesowe „zwykłe”

w rozumieniu art. 13 § 2 k.p.c. stanowi rodzaj postępowania cywilnego, a

postępowania odrębne, także należące do trybu procesu, zaliczają się do innych –

odrębnych od procesu „zwykłego” – rodzajów postępowania. Skłania to do uznania,

że zwrot „przepisy o procesie” obejmuje zasadniczo przepisy o postępowaniu

zwykłym (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r.,

III CZP 113/07, OSNC 2009, nr 1, poz. 4), a zastosowanie instytucji procesowych z

postępowań odrębnych może mieć miejsce tylko wyjątkowo, jeśli da się to pogodzić

z danym postępowaniem.

Zakres przenikania elektronicznego postępowania upominawczego do

postępowania egzekucyjnego nie pozwala na przyjęcie, że przez art. 13 § 2 k.p.c.,

można zastosować w tym postępowaniu szczególne unormowanie art. 89 § 1

zdanie czwarte i art. 126 § 31 k.p.c. De lege lata przepisy te, co wynika z ich

brzmienia, dotyczą jedynie elektronicznego postępowania upominawczego, a

postępowania egzekucyjnego, nawet jeżeli toczy się na podstawie tytułu

pochodzącego z elektronicznego postępowania upominawczego, nie można

traktować jako prawnej kontynuacji elektronicznego postępowania upominawczego.

Postępowanie egzekucyjne w sensie jurydycznym nie jest dalszym ciągiem

postępowania rozpoznawczego; przeciwnie, jest to postępowanie odmienne i

samodzielne, o różnej strukturze.

Należy zauważyć, że włączenie technik elektronicznych nastąpiło tylko w

zakresie postępowania upominawczego. Na etapie postępowania egzekucyjnego

włączenie tego modelu przybrało jedynie postać wynikającą z art. 797 § 2 i 3 oraz

art. 783 § 4 k.p.c., odnosi się zatem do szczególnej postaci tytułu wykonawczego

uzyskanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz alternatywnej – w

stosunku do art. 760 § 1 k.p.c. – możności składania wniosku egzekucyjnego za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego elektroniczne

postępowanie upominawcze. Zarazem, co należy podkreślić, ustawodawca nie

stworzył w postępowaniu egzekucyjnym możności skorzystania z odstępstw

przewidzianych w art. 89 § 1 zdanie czwarte i art. 126 § 31 k.p.c.

Argumentów za odmienną wykładnią nie dostarczają także przepisy

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie

szczegółowych czynności Krajowej Rady Komorniczej oraz szczegółowych

czynności komornika związanych z egzekucją prowadzoną na podstawie

elektronicznego tytułu wykonawczego (Dz.U. Nr 224, poz. 1805 – dalej:

„rozporządzenie”). Rozporządzenie to, określające m.in. szczegółowe czynności

komornika w egzekucji prowadzonej na podstawie elektronicznego tytułu

wykonawczego (§ 1 pkt 2 rozporządzenia), nie przewiduje – w sytuacji, w której

został złożony elektroniczny wniosek o wszczęcie egzekucji – systemu

elektronicznej weryfikacji takiego wniosku, jak czyni się to w stosunku do istnienia i

treści tytułu wykonawczego (§ 7 i 8 w związku z § 2 pkt rozporządzenia).

Potwierdza to dodatkowo, że wierzyciel składający wniosek o wszczęcie egzekucji

na podstawie elektronicznego tytułu wykonawczego za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego jest zobowiązany podporządkować się zwykłej procedurze

egzekucyjnej w zakresie wykazania swego umocowania. Wymaga ona sięgnięcia,

przez art. 13 § 2 k.p.c. do ogólnych zasad wynikających z przepisów o procesie, tj.

art. 89 § 1 zdanie pierwsze i art. 126 § 3 k.p.c.

Z tych względów na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozstrzygnął

przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.