Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 7/14 Generato dall'IA

Supreme Court refuses to rule on legal question due to conflicting precedents resolved by a new binding ruling.

Numero d'incarto III CZP 7/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to issue a ruling on a legal question regarding the validity of a judge's transfer decision. The lower court had raised doubts about whether a Minister of Justice deputy could sign such a transfer, citing a prior conflicting precedent. The Court declined to decide because a subsequent full bench ruling had definitively clarified the legal issue, rendering the question moot.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: When a legal question is raised before the Supreme Court, the Court must refuse to issue a ruling if a subsequent binding decision of the full bench has already clarified the issue in question.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question binding precedent conflicting precedents Supreme Court ruling judicial transfer procedural inadmissibility full bench decision

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
221).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.
Art. 61 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym
221).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.
Art. 62 ustawy o Sądzie Najwyższym
61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.
Art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych art. 183 ust.1 Konstytucji i art.
Art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.
183 ust.1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art.
Art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p.
akt II Ca (…), "Czy w razie rozstrzygnięcia sprawy cywilnej przez sędziego, który orzekał jednoosobowo po wydaniu w stosunku do niego decyzji o przeniesieniu na inne miejsce służbowe w trybie art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz.U.
art. 379 pkt 4 k.p.c
Nr 427 z 2013 roku), podpisanej z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, ma miejsce nieważność postępowania opisana w art. 379 pkt 4 k.p.c.?" odmawia podjęcia uchwały.
art. 390 § 1 k.p.c
o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 183 ust.1 Konstytucji
499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych art. 183 ust.1 Konstytucji i art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 7/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Dariusz Dończyk‎SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)Protokolant Bożena Kowalska w sprawie z powództwa L. sp. z o.o. w N. ‎przeciwko Gminie B. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej‎w dniu 23 maja 2014 r.,‎na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w L. ‎postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II Ca (…), "Czy w razie rozstrzygnięcia sprawy cywilnej przez sędziego, który orzekał jednoosobowo po wydaniu w stosunku do niego decyzji o przeniesieniu na inne miejsce służbowe w trybie art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz.U. Nr 427 z 2013 roku), podpisanej z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, ma miejsce nieważność postępowania opisana w art. 379 pkt 4 k.p.c.?" odmawia podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w K. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w O. oddalił powództwo L. spółki z o.o. w N. przeciwko Gminie B. o zapłatę kwoty 22.455,61 zł. nienależnego świadczenia.W sprawie tej orzekał sędzia, który w związku z reorganizacją sądów dokonaną rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz.

U. z 2012 r., poz. 1223), został przeniesiony z dniem 1 stycznia 2013 r. na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w K. decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 2012 r. wydaną na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”), podpisaną przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.Rozpoznając apelację strony powodowej od opisanego na wstępie wyroku, Sąd Okręgowy w L. powziął poważne wątpliwości sformułowane jako zagadnienie prawne w postanowieniu z dnia 6 listopada 2013 r., które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w czasie, gdy ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie tego Sądu, w wyniku których mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., wydanej w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez sekretarza lub podsekretarza stanu.

Po podjęciu bowiem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r. III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) stwierdzającej, że przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi ani podsekretarzowi stanu, zapadł wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. III KK 280/13 (nie publ.) przyjmujący, że Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony w realizacji uprawnienia wynikającego z art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu.Rozbieżności te jednak zostały usunięte, a istniejące wątpliwości jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r.

BSA-I-4110/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie wskazanych wyżej przepisów o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia.Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych art. 183 ust.1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – uchwały pełnego składu tego Sądu wyjaśniającej wątpliwości będące przedmiotem przedstawionego zagadnienia prawnego – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000r.

III CZP 7/00 (OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.