Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 47/00 Generato dall'IA

Supreme Court allows subdivision maps with official confirmation as valid basis for land registry entries.

Numero d'incarto III CZP 47/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a subdivision map with official confirmation serves as a valid basis for land registry entries. The applicant argued that only official extracts from cadastral maps and land registers were sufficient, while the court noted the practical necessity of using the original source map. The decision established that an official document confirming changes in the land registry is adequate, provided it includes proper identification and signatures.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 26 ust. 1 u.k.w.h.; § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r.: A subdivision map prepared by a geodet may serve as a basis for entries in the first part of the land register if the competent land registry authority confirms that the changes reflected in the map have been entered into the land registry.

Parole chiave

Generato dall'IA
land registry entries subdivision maps cadastral evidence geodetic documents land registry office official confirmation property division

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 26 ust. 1 of the Act of 6 July 1982 on land registers and mortgages
Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.
Art. 21 of the Act of 17 May 1989 on Geodesy and Cartography
wpisu do księgi wieczystej stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.
§ 13 ust. 1 of the Regulation of the Minister of Justice of 18 March 1992 on the implementation of the provisions of the Act on land registers and mortgages
Art. 390 of the Code of Civil Procedure
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 390 k.p.c.,
art. 27 u.k.w.h
także w art. 27 u.k.w.h.
art. 390 k.p.c
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 390 k.p.c.,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 22 lutego 2001 r., III CZP 47/00

Przewodniczący Sędzia SN Stanisław Dąbrowski (sprawozdawca)

Sędzia SN Kazimierz Zawada, Sędzia SA Hanna Małaniuk

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Janusza P. o dokonanie wpisów w

księgach wieczystych, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 22 lutego 2001 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra

Wiśniewskiego, zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w

Krośnie postanowieniem z dnia 15 września 2000 r.,

„Czy mapa uzupełniająca z wykazem zmian gruntowych sporządzona przez

geodetę, zawierająca klauzulę organu prowadzącego ewidencję gruntów, że

dokument ten został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i wpisano go

do ewidencji zasobu powiatowego oraz klauzulę, że dokument ten stanowi

podstawę wpisu do księgi wieczystej, – jest dokumentem równoznacznym z

wyrysem z mapy ewidencji gruntów i wypisem z rejestru gruntów w rozumieniu § 13

ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie

wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29 poz.

128), dającym podstawę do dokonania wpisów w dziale pierwszym księgi

wieczystej?”

podjął uchwałę:

Mapa podziału nieruchomości z wykazem zmian gruntowych może być

podstawą dokonania wpisów w dziale pierwszym księgi wieczystej, jeżeli

organ prowadzący ewidencję gruntów potwierdzi, że w ewidencji zostały

dokonane zmiany zgodne z tym dokumentem.

Uzasadnienie

W Sądzie Rejonowym w Jaśle złożono wypis z aktu notarialnego z dnia

1 grudnia 1999 r. obejmującego umowę darowizny działki oznaczonej numerem (...)

na rzecz Janusza P. i zawierającego wniosek o odłączenie z księgi wieczystej

Kw (...) wyżej wymienionej działki, która powstała z działki o numerze

ewidencyjnym (...) i urządzenie księgi wieczystej z wpisem prawa własności.

Do wypisu z aktu notarialnego dołączono wykaz zmian gruntowych

sporządzony dnia 12 września 1999 r. przez geodetę Andrzeja P. oraz mapę

uzupełniającą z wykazem zmian, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i

kartograficznego przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i

Kartograficznej w J. dnia 22 listopada 1999 r. za numerem (...). Z mapy tej wynika,

że działka numer (...) uległa podziałowi na działki o numerach (...) o powierzchni

5251 m2 i (...) o powierzchni 6000 m2. Na mapie zamieszczono nie podpisaną

adnotację, bez daty, w formie pieczątki, że „niniejszy dokument stanowi podstawę

wpisu do księgi wieczystej stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. –

Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163)”.

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 4 maja 2000 r. wszczął postępowanie

przynaglające Janusza P. do ujawnienia jego prawa w księdze wieczystej

i wyznaczył mu dwudziestodniowy termin do przedłożenia wyrysu z mapy

ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów z klauzulami stwierdzającymi, że są one

przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych – co do działki nr

(...) pod rygorem wymierzenia grzywny. Następnym postanowieniem z dnia 14

czerwca 2000 r. Sąd Rejonowy wymierzył Januszowi P. grzywnę i wyznaczył mu

kolejny termin do przedłożenia wyrysu z mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru.

Sąd Okręgowy w Krośnie, rozpoznając zażalenie Janusza P. na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 czerwca 2000 r., przedstawił Sądowi

Najwyższemu przytoczone na wstępie niniejszej uchwały zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i

hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm. – dalej "u.k.w.h."), podstawą oznaczenia

nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów. Treść tego

przepisu powtórzona została w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo

geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.). Przepis § 13 ust. 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie

wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29, poz.

128 ze zm.) wskazuje, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze

wieczystej jest wyrys z mapy ewidencji gruntów i wypis z rejestru gruntów.

Nie budzi wątpliwości, że celem powyższych przepisów jest zapewnienie

zgodności danych z ewidencji gruntów z oznaczeniem nieruchomości w księdze

wieczystej. Dążenie ustawodawcy do uzyskania takiej zgodności znajduje wyraz

także w art. 27 u.k.w.h. Celowość żądania złożenia określonych dokumentów

powinna być brana pod uwagę przez sąd wieczystoksięgowy.

W wypadku dokonywania fizycznego podziału nieruchomości zachodzi

konieczność uprzedniego sporządzenia przez uprawnionego geodetę mapy

podziału ze stosownym wykazem zmian oznaczenia nieruchomości. Ten dokument

jest dokumentem źródłowym, na podstawie którego są wprowadzane w ewidencji

gruntów stosowne zmiany. Wyrysy z mapy i wypisy z rejestru gruntów w swej treści

odzwierciedlają tylko ten dokument. W sytuacji, gdy sądowi wieczystoksięgowemu

przedkłada się źródłową mapę podziału, sporządzanie dodatkowego z niej wyrysu

byłoby przedsięwzięciem zbędnym, a ponadto pracochłonnym i kosztownym.

Oczywistym jest, że sąd musi mieć możliwość sprawdzenia, czy zmiany

naniesione na mapie podziału zostały wprowadzone do ewidencji gruntów. Do tego

nie jest konieczny wyrys z mapy, wystarczy dokument potwierdzający, wystawiony

przez organ prowadzący ewidencję gruntów.

Na konkretnej mapie zamieszczona została w formie pieczątki klauzula, że

dokument ten stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej stosownie do art. 21

ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tej treści

klauzulę – wobec brzmienia powołanego w niej przepisu ustawy – można byłoby

uznać za wystarczające potwierdzenie zgodności danych zawartych w ewidencji

gruntów ze zmianami naniesionymi na mapie, ale klauzula taka powinna

wskazywać datę wystawienia i być podpisana przez starostę prowadzącego

ewidencję gruntów lub upoważnioną przez niego osobę. Nie ma także przeszkód,

żeby potwierdzenie zgodności danych w ewidencji gruntów z mapą podziału

i wykazem zmian uczynione zostało w oddzielnym dokumencie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 390 k.p.c.,

rozstrzygnął przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.