Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 32/00 Generato dall'IA

No appeal remedy exists for closing a land registry book as it is a technical act, not a procedural proceeding.

Numero d'incarto III CZP 32/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that no appeal remedy is available for the closure of a land registry book. The court determined that closing a book is a purely technical act rather than a procedural proceeding governed by the Civil Procedure Code. Consequently, the act does not require a formal decision and falls outside the scope of any appeal mechanisms.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 36 of the Minister of Justice Regulation of 18 March 1992; The closure of a land registry book is a technical act and does not constitute a procedural proceeding, thus no appeal remedy is available.

Parole chiave

Generato dall'IA
land registry book closure technical act characterization absence of appeal remedy procedural proceeding requirement land registry regulations

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 36 of the Minister of Justice Regulation of 18 March 1992 on the implementation of the Land Registry and Mortgage Act
§ 37 of the Minister of Justice Regulation of 18 March 1992 on the implementation of the Land Registry and Mortgage Act
Article 31 of the Land Registry and Mortgage Act
wieczystej, w szczególności z art. 31 i 32, z których wynika, że podstawą wpisu
Article 32 of the Land Registry and Mortgage Act
Article 46 of the Land Registry and Mortgage Act
stwierdzającym, że wpis jest orzeczeniem oraz z art. 46, regulującym istotę
Article 49 of the Land Registry and Mortgage Act
nieruchomości, jaki ma być ujawniony w księdze wieczystej, z art. 49,
art. 390 k.p.c
w trybie art. 390 k.p.c.:
art. 37 u.k.w.h
do którego przez art. 37 u.k.w.h.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 23 listopada 2000 r., III CZP 32/00

Przewodniczący: Sędzia SN Andrzej Wypiórkiewicz

Sędziowie SN: Helena Ciepła (sprawozdawca), Zbigniew Strus

Sąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony

Kaszczyszyn w sprawie z wniosku Miasta G.W. z udziałem Jana i Krystyny F. w

przedmiocie zamknięcia księgi wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy

w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 23

listopada 2000 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w

Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 22 maja 2000 r. do rozstrzygnięcia

w trybie art. 390 k.p.c.:

„Czy i jaki przysługuje środek odwoławczy na zamknięcie księgi wieczystej (§

36 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie

wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece Dz.U. Nr 29 poz.

128 ze zm.) ?”

podjął następującą uchwałę:

Na zamknięcie księgi wieczystej nie przysługuje środek odwoławczy.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 16 lipca

1999 r. zamknął księgę wieczystą Kw nr (...) prowadzoną dla działki nr 107/3

o powierzchni 171 m2, położonej w G.W. przy ul. S. nr 128, zabudowanej

budynkiem wielomieszkaniowym, wobec odłączenia z tej księgi przedmiotowej

działki 107/3 i przyłączenia jej do księgi wieczystej Kw nr (...).

Zażalenie uczestniczki postępowania Krystyny F. na to postanowienie tenże

Sąd odrzucił jako niedopuszczalne. W motywach stwierdził, że wydane na

podstawie § 36 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w

sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr

29, poz. 128 ze zm.) postanowienie o zamknięciu księgi ma charakter informacyjny i

nie podlega zaskarżeniu.

Rozpoznając zażalenie, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim powziął

wątpliwość przytoczoną na wstępie uchwały. Jak wynika z treści przedstawionego

zagadnienia, źródłem wątpliwości jest brak uregulowania postępowania w

przedmiocie zamknięcia księgi wieczystej zarówno w przepisach ustawy z dnia 6

lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, jak i powołanego rozporządzenia,

poza fragmentarycznym stwierdzeniem w § 37 tego rozporządzenia, że

w wypadkach zamknięcia księgi wieczystej na jej pierwszej stronie zamieszcza się

notatkę o zamknięciu, podpisaną przez sędziego.

Rozstrzygając przedstawione zagadnienie, Sąd Najwyższy zważył, co

następuje: (...)

Postępowanie wieczystoksięgowe jest uregulowane w dziale I rozdziale 2

ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz.

147 ze zm. – dalej "u.k.w.h."), zatytułowanym „Ustrój ksiąg wieczystych i

postępowanie”. Przepisy tego rozdziału normują postępowanie w dwóch rodzajach

spraw, dotyczących założenia księgi wieczystej i dokonywania w niej wpisów. Jak

słusznie zauważa Sąd Okręgowy, nie normują one postępowania w przedmiocie

zamknięcia księgi wieczystej. Kwestii tej dotyczą natomiast przepisy § 36 i § 37

powołanego wyżej rozporządzenia. Według pierwszego z nich, w razie całkowitego

przeniesienia nieruchomości do innej księgi wieczystej, księgę tę zamyka się.

Zgodnie z drugim, w wypadku zamknięcia księgi na jej pierwszej stronie

zamieszcza się notatkę o zamknięciu, podpisaną przez sędziego i zaopatrzoną w

datę, a także przekreśla się wszystkie strony zawierające wpisy czerwonymi liniami

na krzyż. W treści notatki wskazuje się podstawę zamknięcia księgi, a na okładce

akt księgi zamieszcza się napis „księga zamknięta”.

Wykładnia literalna tych przepisów, w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia

6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, normującymi wpisy do księgi

wieczystej, w szczególności z art. 31 i 32, z których wynika, że podstawą wpisu

może być dokument świadczący o istnieniu pewnego stanu prawnego

nieruchomości, jaki ma być ujawniony w księdze wieczystej, z art. 49,

stwierdzającym, że wpis jest orzeczeniem oraz z art. 46, regulującym istotę

postępowania wieczystoksięgowego, prowadzi do wniosku, że skoro wpis jest

orzeczeniem, to jak każde orzeczenie jest instytucjonalnie związany z

postępowaniem, w którym wniosek o dokonanie wpisu jest rozpoznawany, i jak

każde orzeczenie dla swej prawidłowości wymaga, aby zostały spełnione reguły

jego tworzenia.

Takich cech wpisu nie spełnia czynność zamknięcia księgi wieczystej i dlatego

nie jest unormowana w rozdziale dotyczącym postępowania wieczystoksięgowego,

do którego przez art. 37 u.k.w.h. mają zastosowanie przepisy kodeksu

postępowania cywilnego. Wynika z tego, że w przedmiocie zamknięcia księgi

wieczystej nie toczy się żadne postępowanie. Jest to czynność o charakterze czysto

technicznym, zatem nie wymaga wydania postanowienia i na jej dokonanie nie

przysługuje żaden środek odwoławczy. Nie jest to także zarządzenie

przewodniczącego podlegające zaskarżeniu. Istota zażalenia wiąże się z

postępowaniem, a skoro takie przy zamknięciu księgi wieczystej się nie toczy, tym

samym nie mogą mieć zastosowania przepisy regulujące środki odwoławcze.

Tezy tej nie osłabia wymagane przepisem § 37 powołanego rozporządzenia

zamieszczenie w notatce wzmianki o podstawie zamknięcia księgi. Nie chodzi tu

bowiem o podstawę wpisu w rozumieniu art. 31 i 32 u.k.w.h. Wprawdzie w drodze

wyjątku od zasady, że podstawą wpisu może być tylko dokument, podstawą tą

może być bezpośrednio przepis ustawy, ale tylko w sytuacji, gdy stwierdza nabycie

bądź utratę ex lege prawa podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej.

Tymczasem stanowiący podstawę zamknięcia księgi przepis § 36 cytowanego

rozporządzenia, który należy wskazać we wzmiance, w ogóle nie dotyczy stanu

prawnego nieruchomości.

Charakter wpisu w rozumieniu powołanych wyżej przepisów ustawy z dnia 6

lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ma czynność poprzedzająca

zamknięcie księgi, polegająca na całkowitym przeniesieniu nieruchomości do innej

księgi wieczystej, gdyż tym wpisem mogą być dotknięte prawa osób, na rzecz

których były wpisane, i ten wpis podlega zaskarżeniu.

Przytoczone rozważania uzasadniają rozstrzygnięcie przedstawionego

zagadnienia, jak w uchwale.