Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 28/06 Generato dall'IA

Apartment owners' association validly adopted resolution to charge owners for shared heating costs without individual meters.

Numero d'incarto III CZP 28/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the apartment owners' association to adopt a resolution charging owners for overdue heating payments. The association argued that costs for energy used by individual units should be shared collectively when no meters exist. The court held that the management's duty to handle community affairs includes settling debts incurred for shared facilities, which can be covered by a general owners' resolution.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 ust. 1 u.w.l.; Art. 21 ust. 1 u.w.l.; Art. 22 ust. 2 u.w.l.; Art. 22 ust. 3 pkt 8 u.w.l.; Art. 56 k.c.: An owners' association may adopt a resolution authorizing management to allocate costs for shared heating infrastructure to individual unit owners even without separate meters, as this falls within the scope of managing community affairs.

Parole chiave

Generato dall'IA
apartment owners' association heating costs allocation management authority shared infrastructure expenses absence of meters community affairs management civil law provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 ust. 1 u.w.l.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
Art. 21 ust. 1 u.w.l.
uwzględnia unormowanie zawarte w art. 21 ust. 1 u.w.l., zobowiązujące zarząd
Art. 22 ust. 2 u.w.l.
uzyskania zgody właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 u.w.l.), przy czym tryb
Art. 22 ust. 3 pkt 8 u.w.l.
potwierdzenie w art. 22 ust. 3 pkt 8 u.w.l., w którym ustawodawca zaliczył do
Art. 56 k.c.
z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów (art. 56 k.c.).
art. 56 k.c
z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów (art. 56 k.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 19 maja 2006 r., III CZP 28/06

Sędzia SN Antoni Górski (przewodniczący)

Sędzia SN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

Sędzia SN Krzysztof Pietrzykowski

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zarządu Nieruchomości "E.-D." sp. z

o.o. w E. przeciwko wspólnocie mieszkaniowej nieruchomości przy ul. K.G. nr 33 w

E. o uchylenie uchwały, po rozstrzygnięciu na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 maja 2006 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd

Okręgowy w Elblągu postanowieniem z dnia 1 marca 2006 r.:

"Czy wspólnota mieszkaniowa może podjąć uchwałę o obciążeniu właścicieli

lokali obowiązkiem zapłaty zaległych świadczeń wynikających z zawartej przez nią

umowy z dostawcą energii cieplnej, jeżeli energia ta była przeznaczona i została

faktycznie spożytkowana na potrzeby nieruchomości lokalowych?"

podjął uchwałę:

Wspólnota mieszkaniowa obejmująca właścicieli lokali, w których nie ma

liczników pomiaru energii cieplnej, może podjąć uchwałę wyrażającą zgodę

na ustalenie przez zarząd części kosztów związanych z eksploatacją instalacji

cieplnej służącej do użytku właścicieli poszczególnych lokali.

Uzasadnienie

Powodowa spółka z o.o., będąca byłym zarządcą pozwanej wspólnoty

mieszkaniowej, wystąpiła z powództwem o uchylenie uchwały pozwanej wspólnoty

z dnia 23 maja 2005 r., zobowiązującej właścicieli lokali do spłaty zadłużenia za

dostawę energii cieplnej, wynoszącego kwotę 25 304 zł należności głównej i kwotę

1988 zł odsetek, w ciągu 24 miesięcy, według stawki miesięcznej po 1,31 za m 2

powierzchni użytkowej. Zdaniem powódki, uchwała jest niezgodna z prawem,

dotyczy bowiem zaległości za dostawę ciepła nie tylko do nieruchomości wspólnej,

ale również do poszczególnych lokali, a więc wykracza poza granice decydowania o

ponoszeniu przez członków wspólnoty kosztów zarządu nieruchomością wspólną.

Sąd pierwszej instancji powództwo uwzględnił, a rozpoznający apelację

pozwanej wspólnoty Sąd drugiej instancji przedstawił Sądowi Najwyższemu do

rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Stwierdził, że

wspólnota odpowiada za zobowiązania wynikające z dostaw energii cieplnej w

części dotyczącej nieruchomości wspólnej, uznając za oczywiste, że wydatki

związane z utrzymaniem lokalu ponosi jego właściciel i tylko on jest zobowiązany

do ich pokrycia. Ponadto stwierdził, że materia zaskarżonej uchwały wykracza poza

problematykę zarządu nieruchomością wspólną, która może być przedmiotem

uchwały właścicieli lokali. Z drugiej jednak strony Sąd Okręgowy dostrzegł także

uzasadnienie dla przyjęcia stanowiska o dopuszczalności podjęcia przez wspólnotę

uchwały w przedmiocie obciążenia ogółu właścicieli lokali obowiązkiem

zaspokojenia wierzytelności dostawcy energii zużytej także na potrzeby

nieruchomości lokalowych. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz.U. 2002 r., Nr 80, poz. 903 ze zm. – dalej „u.w.l.”), właściciel ponosi wydatki

związane z utrzymaniem jego lokalu i jest zobowiązany m.in. do uczestniczenia w

kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, tj. m.in. z

utrzymaniem tych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali

(art. 3 ust. 2 u.w.l.).

Bezsporne jest, że w lokalach będących własnością członków pozwanej

wspólnoty nie zainstalowano odrębnych ciepłomierzy umożliwiających pomiar

energii cieplnej zużytej przez każdego z właścicieli poszczególnych lokali. W takiej

sytuacji przyjęto już wcześniej w orzecznictwie, że cała instalacja cieplna, a więc

oprzyrządowanie techniczne służące do ogrzewania poszczególnych lokali oraz

całego budynku wyposażonego w jednolity system ogrzewania, jest urządzeniem

niesłużącym wyłącznie do użytku właścicieli lokali i jako takie stanowi przedmiot

współwłasności przymusowej. Korzystają z niego wszyscy właściciele lokali w ten

sposób, że ciepło doprowadzane jest zarówno do przedmiotu ich własności (lokalu),

jak i do wszystkich wspólnych części budynku. Innymi słowy, przyjęto, że

składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są zarówno elementy instalacji

znajdujące się poza poszczególnymi lokalami, jak i elementy instalacji znajdujące

się w wydzielonych lokalach (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia

1997 r., III CZP 36/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 4). Wskazane urządzenia, jako nie

służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, są zatem

nieruchomością wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 u.w.l., z której właściciele lokali

zobowiązani są korzystać w sposób nieutrudniający korzystania z niej przez innych

współwłaścicieli oraz współdziałać w ochronie wspólnego dobra (art. 13 ust. 1

u.w.l.).

Uznanie instalacji cieplnej służącej do ogrzewania poszczególnych lokali oraz

pozostałych części budynku za część nieruchomości wspólnej oznacza, że opłaty

za dostawę energii cieplnej do takiej instalacji stanowią koszty zarządu

nieruchomością wspólną w rozumieniu art. 14 pkt 1 u.w.l., co znajduje

potwierdzenie w art. 22 ust. 3 pkt 8 u.w.l., w którym ustawodawca zaliczył do

kosztów zarządu nieruchomością wspólną część kosztów związanych z

eksploatacją urządzeń lub części budynku służących zarówno do użytku

poszczególnych właścicieli lokali, jak i do wspólnego użytku właścicieli co najmniej

dwóch lokali. Ustalenie wskazanych kosztów zarządu nieruchomością wspólną, w

wypadkach nieuregulowanych przepisami, jest – na podstawie art. 22 ust. 3 u.w.l.–

jedną z wielu czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Kierowanie przez zarząd sprawami wspólnoty mieszkaniowej (art. 21 ust. 1

u.w.l.) obejmuje zarówno podejmowanie czynności zwykłego zarządu, jak i

przekraczające ten zakres. Dokonanie tych czynności wymaga uprzedniego

uzyskania zgody właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 u.w.l.), przy czym tryb

podejmowania uchwał także w tym przedmiocie określa art. 23 (zob. uzasadnienie

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2002 r., I CKN 489/00, OSNC 2002, nr

12, poz. 157). Zawarta w tym przepisie regulacja trybu podejmowania uchwały

przez właścicieli lokali obejmuje sprawy związane ze sposobem postępowania

właścicieli lokali przy jej podejmowaniu, przepis ten nie jest natomiast źródłem

określenia przedmiotu podejmowanej przez właścicieli lokali uchwały. W tej kwestii

rozstrzygnięcie zawiera art. 22 ust. 2 u.w.l., który stanowi, że do podjęcia przez

zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała

właścicieli lokali wyrażająca zgodę na jej dokonanie, w tym także na dokonanie

czynności o takim właśnie charakterze, bo wymienionej w art. 22 ust. 3 pkt. 8 u.w.l.

Skoro więc art. 22 ust. 2 u.w.l. określa przedmiot, a nie tryb podejmowania uchwały

właścicieli lokali o wyrażeniu zgody na dokonanie przez zarząd czynności

przekraczającej zakres zwykłego zarządu, to wspólnota mieszkaniowa, obejmująca

właścicieli lokali, w których nie ma liczników pomiaru energii cieplnej, może podjąć

uchwałę wyrażającą zgodę na ustalenie przez zarząd części kosztów związanych z

eksploatacją instalacji cieplnej służącej do użytku właścicieli poszczególnych lokali

(art. 22 ust. 2 w związku z art. 22 ust. 3 pkt 8 u.w.l.). Ponieważ pozwana wspólnota

zaciągnęła wobec dostawcy energii cieplnej zobowiązanie pieniężne dotyczące

nieruchomości wspólnej, za które na podstawie art. 17 ustawy sama ponosi

odpowiedzialność, to oczywista jest możliwość podjęcia przez nią uchwały

zmierzającej do zaspokojenia wierzytelności swojego kontrahenta, tj. dostawcy

energii. Przedmiot takiej uchwały wspólnoty określa jednak art. 22 ust. 2 u.w.l., który

uwzględnia unormowanie zawarte w art. 21 ust. 1 u.w.l., zobowiązujące zarząd

m.in. do kierowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej, czyli do ustalania – za

zgodą wspólnoty – określonych w art. 22 ust. 3 pkt. 8 u.w.l. kosztów zarządu

nieruchomością wspólną.

Okoliczność, że treść uchwały będącej przedmiotem żądania powoda nie

odpowiada wprost hipotezie art. 22 ust. 2 u.w.l., nie oznacza niezgodności uchwały

z tym przepisem, rozumianej jako przesłanki określonej w art. 25 ust. 1 u.w.l.

Należy zważyć, że uchwała wspólnoty mieszkaniowej – jako wielostronna czynność

prawna – wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają

z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów (art. 56 k.c.).

Należy więc uznać, że skutkiem spornej uchwały jest w istocie wyrażenie zgody na

dokonania przez zarząd czynności, która, będąc zarazem czynnością

przekraczającą zakres zwykłego zarządu, objęta jest również użytym w art. 21 ust.

1 u.w.l. zakresem pojęcia „sprawy wspólnoty mieszkaniowej”, którymi kieruje

zarząd.

Z tych względów zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w

Elblągu należało rozstrzygnąć, jak wyżej.