Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 155/06 Generato dall'IA

Appeal fees in simplified proceedings are fixed amounts based on claim value, not percentage of appeal value.

Numero d'incarto III CZP 155/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that appeal fees in simplified civil proceedings must be fixed amounts determined by the value of the subject matter, not a percentage. The plaintiff sought a refund of a higher fee paid by the defendant, who had argued for a percentage-based calculation. The court held that Article 28 of the Court Costs Act applies directly to appeals in simplified proceedings, establishing a fixed fee schedule rather than a proportional one.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 28 u.k.s.c.; Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.: In simplified proceedings, appeal fees are fixed amounts determined by the value of the subject matter, not a percentage of the appeal value.

Parole chiave

Generato dall'IA
simplified proceedings court costs appeal fees fixed fee schedule subject matter value civil procedure legal fees

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 ust. 1 u.k.s.c.
Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 28 u.k.s.c.
Wysokość opłat w postępowaniu uproszczonym reguluje art. 28 u.k.s.c., który
Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.
podstawie art. 18 ust. 2 u.k.s.c., zastosowanie także do apelacji, skargi kasacyjnej,
Art. 5051 k.p.c.
niektóre sprawy majątkowe (art. 5051 k.p.c.), to jest to unormowanie szczególne w
art. 390 § 1 k.p.c
postanowieniu z dnia 9 listopada 2006 r., podjętym na podstawie art. 390 § 1
art. 5051 k.p.c
niektóre sprawy majątkowe (art. 5051 k.p.c.), to jest to unormowanie szczególne w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 22 lutego 2007 r., III CZP 155/06

Sędzia SN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

Sędzia SN Jan Górowski (sprawozdawca)

Sędzia SN Maria Grzelka

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Federacji Konsumentów w W.

działającej na rzecz Ewy D. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń na

Życie S.A. w W. o zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu

jawnym w dniu 22 lutego 2007 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez

Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r.:

"Czy w sprawie podlegającej rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym

pobiera się od apelacji opłatę stałą w takiej samej wysokości jak od wniesionego

pozwu – niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, czy też pobiera się opłatę

stałą ustaloną zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398-) odpowiednio do wartości

przedmiotu zaskarżenia?"

podjął uchwałę:

W postępowaniu uproszczonym pobiera się od apelacji opłatę stałą w

takiej samej wysokości jak od pozwu, niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

Uzasadnienie

Federacja Konsumentów w W., działając na rzecz Ewy D., domagała się

zasądzenia od Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń na Życie S.A. kwoty 6000 zł z

ustawowymi odsetkami tytułem zwaloryzowanego świadczenia z umowy

ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci. Sąd Rejonowy w Poznaniu w postępowaniu

uproszczonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. zasądził od pozwanego na

rzecz powódki kwotę 3394,82 zł z ustawowymi odsetkami, a w pozostałym zakresie

powództwo oddalił. Pozwany, zaskarżył ten wyrok w części, oznaczając wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1998,82 zł. Od wniesionej apelacji uiścił opłatę w

kwocie 100 zł.

Sąd Okręgowy w Poznaniu powziął poważną wątpliwość, której dał wyraz w

postanowieniu z dnia 9 listopada 2006 r., podjętym na podstawie art. 390 § 1

k.p.c. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”), w sprawach

o roszczenia majątkowe regułą jest pobranie od apelacji opłaty stosunkowej w

wysokości 5% wartości przedmiotu zaskarżenia. Od tej zasady przewidziano w

dalszych przepisach ustawy o kosztach wiele wyjątków. Wynikają one przede

wszystkim z unormowań przewidujących pobranie określonej opłaty stałej od pozwu

bądź wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie. Przepisy te mają, na

podstawie art. 18 ust. 2 u.k.s.c., zastosowanie także do apelacji, skargi kasacyjnej,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania i skargi o uchylenie wyroku

sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Trzeba

podkreślić, że stosowanie przepisów przewidujących pobranie opłaty od pozwu lub

wniosku od pism objętych hipotezą tego przepisu – jak wynika z jego treści –

następuje wprost, a nie odpowiednio.

Można ponadto wyróżnić grupę przepisów nakazujących pobranie opłaty stałej

w określonej wysokości od konkretnych pism procesowych (por. art. 23 pkt 2, art.

35 ust .1 czy art. 50 ust. 1 u.k.s.c.). W pewnym stopniu odmiennie uregulowano

wysokość i rodzaj opłat w sprawach o prawa niemajątkowe, gdyż w tym zakresie

brak przepisu ogólnego, który określałby co do zasady wysokość opłaty w tej

kategorii spraw. Poprzestano na stwierdzeniu, że pobiera się w nich opłatę stałą w

jednakowej wysokości, niezależnie od wartości przedmiotu sporu lub wartości

przedmiotu zaskarżenia, która nie może być niższa niż 30 zł i wyższa niż 5000 zł

(art. 12 u.k.s.c.).

W praktyce nierzadko okazuje się, że podlegające opłacie pismo procesowe

formalne wyczerpuje hipotezy różnych przepisów. Do rozstrzygnięcia takich kolizji w

zakresie norm tego samego rzędu ma zastosowanie reguła lex specialis derogat

legi generali, a jej stosowanie do przepisów określających wysokość opłaty

stosunkowej w sprawach o prawa majątkowe wynika wprost z art. 13 u.k.s.c.

Ustawodawca wyłączył jednak częściowo jej stosowanie w art. 12 u.k.s.c., który

przewiduje pobranie opłaty stałej w niektórych sprawach o prawa majątkowe,

wprowadzenie więc w tym przepisie szczególnym takiej opłaty stałej wyłącza w tych

wypadkach pobranie opłaty stosunkowej na podstawie art. 13 u.k.s.c.

Wysokość opłat w postępowaniu uproszczonym reguluje art. 28 u.k.s.c., który

przewiduje opłaty stałe w czterech różnych wysokościach, w zależności od wartości

przedmiotu sporu lub umowy. Skoro w postępowaniu tym rozpoznaje się tylko

niektóre sprawy majątkowe (art. 5051 k.p.c.), to jest to unormowanie szczególne w

stosunku do opłaty stosunkowej określonej w art. 13 u.k.s.c. Poza tym, jak wynika z

poczynionych uwag, w postępowaniu uproszczonym art. 28 u.k.s.c. powinien być

stosowany wprost do określenia opłaty należnej od pism objętych hipotezą art. 18

ust. 2 u.k.s.c., co polega na zastąpieniu użytego w tym przepisie zwrotu „pobiera się

od pozwu” terminem „pobiera się od apelacji”. Z przepisów tych wynika, że w

postępowaniu uproszczonym pobiera się od apelacji opłatę stałą; przy wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu umowy do 2000 zł – w wysokości 30 zł,

do 5000 zł – w wysokości 100 zł, do 7500 zł – w wysokości 250 zł, a przy wartości

przekraczającej tę kwotę – w wysokości 300 zł. Taki sposób rozumienia tych

przepisów nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza że na gruncie ustawy o kosztach

sądowych właśnie wykładnia językowa powinna mieć znaczenie podstawowe, gdyż

ze względu na jej fiskalny charakter wymaga ścisłej, deklaratywnej interpretacji,

która gwarantuje jednakowość wyników, a tym samym jednolitość praktyki oraz

stabilność i pewność prawną. W związku z tym odstępstwa w kierunku innych

metod wykładni wymagają ważnych powodów i szczególnej ostrożności (por.

uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP

109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105).

Także w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP

91/06 (OSNC 2007, nr 9, poz. 127) wyrażony został pogląd, że w sprawie

gospodarczej rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym pobiera się od

apelacji opłatę stałą określoną w art. 28 w związku z art. 18 ust 2 u.k.s.c. Zawarte w

niej rozważania dotyczyły jednak głównie dopuszczalności stosowania do pism w

postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych art. 28 u.k.s.c.,

wprowadzającego opłaty stałe w postępowaniu uproszczonym.

Za pobraniem od apelacji w postępowaniu uproszczonym opłaty stałej

przewidzianej w art. 28 u.k.s.c. dla przedziału kwot, w którym mieści się wartość

przedmiotu sporu lub umowy, przemawiają także argumenty pozajęzykowe. Przede

wszystkim opłata stała zdefiniowana została w art. 12 u.k.s.c. jako opłata w

wysokości jednakowej, niezależnie od wartości przedmiotu sporu lub wartości

przedmiotu zaskarżenia, która nie może być niższa niż 30 zł i wyższa niż 5000 zł.

Artykuł 28 u.k.s.c., wprowadzający zależność między wartością przedmiotu sporu

lub wartością przedmiotu umowy i wysokością należnej opłaty stałej, stanowi zatem

wyjątek od tej zasady, a więc nie powinien być interpretowany rozszerzająco.

Poza tym wysokość opłaty stałej w postępowaniu uproszczonym może być

określona albo według kryterium wartości przedmiotu sporu, albo na podstawie

wartości przedmiotu umowy. Tymi samymi przesłankami ustawodawca posłużył się

w art. 5051 k.p.c., wyodrębniając rodzaje spraw podlegających rozpoznaniu w

postępowaniu uproszczonym. Próba zastosowania, na podstawie art. 13 u.k.s.c. w

drodze analogii, do opłaty od apelacji kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia –

pomijając zastrzeżenia co do możliwości jego zastosowania – nie wchodzi w

rachubę, gdyż podstawą określenia opłaty należnej od pozwu jest wartość

przedmiotu umowy. (...)

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie.