Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 148/06 Generato dall'IA

Creditor's assignee granted standing to challenge restructuring settlement under public health care law.

Numero d'incarto III CZP 148/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a creditor's assignee has the legal standing to file a request to annul a restructuring settlement. The plaintiff, a company that acquired a claim from the original creditor, sought to challenge a settlement where the original creditor was listed in the official creditor register. The court held that the right to challenge the settlement is attached to the claim itself rather than the specific person holding it, ensuring the assignee is not bound by an unfair agreement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotny; Art. 21 ust. 2 pkt 5 tej ustawy: The right to request the annulment of a restructuring settlement is attached to the civil claim and passes to the assignee, not limited to the original creditor listed in the register.

Parole chiave

Generato dall'IA
creditor's assignee restructuring settlement standing to challenge public health care law claim transfer annulment request civil claim rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej
"Czy w świetle art. 15 ust.
Art. 21 ust. 2 pkt 5 tej ustawy
której mowa w art. 21 ust. 2 pkt 5 tej ustawy.
Art. 12 ust. 2 tej ustawy
restrukturyzacyjną potwierdza art. 12 ust.
Art. 509 § 2 k.c.
Z art. 509 § 2 k.c. wynika, że przelew
Art. 390 § 1 k.p.c.
Wątpliwości Sądu Okręgowego, który na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Wątpliwości Sądu Okręgowego, który na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 45 Konstytucji
Zgodnie z art. 45 Konstytucji i art.
art. 2 k.p.c
45 Konstytucji i art. 2 k.p.c., w
art. 509 k.c
wykluczone w świetle art. 509 k.c.
art. 509 § 2 k.c
nie z osobą, której wierzytelność przysługuje. Z art. 509 § 2 k.c. wynika, że przelew

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CKN 822/97
II CKN 342/98
39, z dnia 24 maja 1999 r., II CKN 342/98, nie publ.
V CKN 1542/00
oraz z dnia 30 października 2002 r., V CKN 1542/00, nie publ.).
III CZP 130/05
Private health facilities can claim increased wage costs from the National Health Fund under Art. 4a if they cannot cover them despite good management.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 9 lutego 2007 r., III CZP 148/06

Sędzia SN Gerard Bieniek (przewodniczący)

Sędzia SN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

Sędzia SN Marian Kocon

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku "T." S.A. w T. przy uczestnictwie

Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr 1 w W. o uchylenie ugody

restrukturyzacyjnej, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w

dniu 9 lutego 2007 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy

w Toruniu postanowieniem z dnia 16 października 2006 r.:

"Czy w świetle art. 15 ust. 1 in principio ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o

pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U.

Nr 78, poz. 684) cesjonariusz wierzytelności cywilnoprawnej jest uprawniony do

zgłoszenia do sądu wniosku o uchylenie ugody restrukturyzacyjnej w całości lub w

części w przypadku, gdy w spisie, o którym mowa w art. 21 tej ustawy, wymieniony

jest cedent?"

podjął uchwałę:

Legitymowanym do złożenia wniosku o uchylenie ugody

restrukturyzacyjnej, przewidzianej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia

2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki

zdrowotnej (Dz.U. Nr 78, poz. 684 ze zm.), jest także nabywca wierzytelności, o

której mowa w art. 21 ust. 2 pkt 5 tej ustawy.

Uzasadnienie

Wnioskodawca "T." S.A. w T. nabył w drodze cesji wierzytelność

przysługującą „E." S.A. w L. wobec uczestnika Samodzielnego Publicznego Szpitala

Klinicznego Nr 1 w W. W toku postępowania egzekucyjnego okazało się, że nabyta

wierzytelność została objęta postępowaniem restrukturyzacyjnym prowadzonym na

podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji

publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 78, poz. 684 – dalej: "ustawa"), a

zbywca „E." S.A. w L. został ujęty w spisie wierzycieli. Wnioskodawca nie został

poinformowany o zawarciu ugody, co uniemożliwiło mu dokonanie weryfikacji

poprawności ujęcia jego wierzytelności.

"T." domagał się uchylenia ugody zawartej na podstawie przepisów ustawy o

pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej między

uczestnikiem a jego wierzycielami. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2006 r. Sąd

Rejonowy w Toruniu oddalił wniosek, prezentując stanowisko, że w świetle art. 15

ust. 1 tej ustawy prawo zgłoszenia wniosku o uchylenie ugody przysługuje

wyłącznie wierzycielom wymienionym w spisie wierzycieli wierzytelności

cywilnoprawnych. Apelację od tego postanowienia złożył wnioskodawca.

Wątpliwości Sądu Okręgowego, który na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne, wiążą

się z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy, stanowiącym, że wierzyciel wierzytelności

cywilnoprawnej wymieniony w spisie, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 5, ustawy

może w terminie siedmiu dni od zawarcia ugody zgłosić do sądu wniosek o

uchylenie ugody w całości lub w części z powodu okoliczności wyczerpująco

wskazanych w tym przepisie. Można z tego wnioskować, że prawo zgłoszenia

wniosku o uchylenie ugody przysługuje wyłącznie wierzycielom wymienionym w

spisie wierzycieli wierzytelności cywilnoprawnych.

Opierając się na wykładni literalnej, dopuszczalne jest przyjęcie, że dla

przyznania uprawnienia do złożenia wniosku o uchylenie ugody decydujące

znaczenie ma okoliczność, czy wierzytelność cywilnoprawna została wymieniona w

spisie niezależnie od tego, komu ona aktualnie przysługuje. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawy regulujące finansowanie świadczeń zdrowotnych i funkcjonowanie

zakładów opieki zdrowotnej są od lat źródłem poważnych wątpliwości

interpretacyjnych i były już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu

Najwyższego (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

30 marca 2006 r., III CZP 130/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 177 i powołane tam

orzecznictwo). Stwierdzenie to odnosi się także do ustawy o pomocy publicznej i

restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Przedstawiając zagadnienie prawne, Sąd Okręgowy posłużył się

sformułowaniem użytym przez ustawodawcę „uprawniony do zgłoszenia do sądu

wniosku o uchylenie ugody restrukturyzacyjnej”. Niewątpliwie jednak problem, który

wzbudza wątpliwości, nie polega na tym, czy nabywca wierzytelności objętej ugodą

restrukturyzacyjną w ogóle może z takim wnioskiem wystąpić do sądu, ale czy jest

on legitymowany do jego złożenia. Zgodnie z art. 45 Konstytucji i art. 2 k.p.c., w

sprawach cywilnych istniej domniemanie drogi sądowej, co oznacza, iż każdy

podmiot mający zdolność prawną może skutecznie wszcząć postępowanie sądowe,

chyba że zachodzą przesłanki nakazujące odrzucenie pozwu, w szczególności ze

względu na niedopuszczalność drogi sądowej. Z art. 15 ustawy wynika

jednoznacznie, że dochodzenie roszczenia przewidzianego w tym przepisie ma się

odbywać przed sądem, natomiast budzi wątpliwości, czy nabywca wierzytelności

ma legitymację do wystąpienia z takim wnioskiem, czyli czy sąd może nie

uwzględnić wniosku, powołując się na to, że nabywcy wierzytelności takie prawo nie

przysługuje bo nie jest on wierzycielem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 5

ustawy.

Trafnie podkreślił Sąd Okręgowy, że wykładnia literalna art. 15 ust 1 i art. 21

ust. 1 pkt 5 ustawy prowadzi do wniosku, że uprawnienie do złożenia wniosku do

sądu o uchylenie ugody restrukturyzacyjnej jaką publiczny zakład opieki zdrowotnej

zawarł ze swoimi wierzycielami, przysługuje tylko wierzycielowi wymienionemu w

spisie wierzycieli wierzytelności cywilnoprawnych objętych taką ugodą. Dosłowne

rozumienie powołanych przepisów prowadzić musi do wniosków, których nie można

akceptować.

Postępowanie przewidziane ustawą ma być z założenia przeprowadzone w

krótkim czasie. Publiczny zakład opieki zdrowotnej powinien złożyć wniosek do

organu restrukturyzacyjnego najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od jej wejścia w

życie. Jeżeli wniosek jest kompletny, organ ten wydaje postanowienie o wszczęciu

takiego postępowania w ciągu siedmiu dni (art. 20 ust. 5 i 6 ustawy), a ugoda

restrukturyzacyjna z wierzycielami ma być zawarta w ciągu 3 miesięcy od dnia

wydania postanowienia o wszczęciu takiego postępowania (art. 25 ust 1 pkt 2). Spis

wierzycieli wierzytelności objętych ugodą należy podać już we wniosku o zawarcie

ugody, od dnia sporządzenia wykazu wierzycieli do dnia zawarcia ugody może więc

upłynąć ponad trzy miesiące. W tym czasie wierzyciel publicznego zakładu opieki

zdrowotnej umieszczony w spisie może zbyć przysługującą mu wierzytelność na

rzecz innej osoby, chyba że w stosunku do konkretnej wierzytelności jest to

wykluczone w świetle art. 509 k.c. Jeżeli zbycie przez wierzyciela umieszczonego w

spisie, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 5 ustawy, jest dozwolone, jak w

rozpoznawanej sprawie, to uznanie, że nabywcy takiej wierzytelności nie

przysługuje uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o uchylenie ugody

restrukturyzacyjnej, na podstawie art. 15 ustawy, prowadzi do wniosków, które

trudno akceptować.

Trzeba zauważyć, że wspomniane uprawnienie jest ściśle związane z

posiadaniem przez osobę wymienioną w art. 21 ust. 1 pkt 5 ustawy wierzytelności

wymienionej także w spisie. Co więcej, należy uznać, że uprawnienie to przysługuje

takiej osobie nie ze względu na umieszczenie jej w spisie, lecz dlatego, że

uprawnienie to jest związane z wierzytelnością. Gdyby przyjąć, że ugoda

restrukturyzacyjna dotyczy nie wierzytelności wymienionych w spisie, lecz osób, do

których wierzytelności te należą w chwili zgłaszania wniosku o jej zawarcie, to w

razie zbycia takiej wierzytelności w trakcie postępowania zmierzającego do

zawarcia ugody nabywca wierzytelności nie byłby związany tą ugodą. Wniosek taki

jest nie do przyjęcia, gdyż w ten sposób przez zbycie wierzytelności można by się

uchylić od skutków ugody, co podważałoby sens jej zawierania. Związanie nabywcy

wierzytelności objętej spisem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 5, ugodą

restrukturyzacyjną potwierdza art. 12 ust. 2 ustawy, z którego wynika, że ugoda

wiąże wszystkich wierzycieli należności cywilnoprawnych wymienionych w spisie.

Należy przyjąć, że w tym przepisie chodzi nie o samych wierzycieli wymienionych w

spisie, lecz o przysługujące im wierzytelności, zatem zmiana wierzyciela takiej

wierzytelności nie wpływa na związanie nabywcy ugodą restrukturyzacyjną.

Skoro nabywca wierzytelności jest związany ugodą, to brak podstaw, aby

odmawiać mu uprawnienia, o którym mowa w art. 15 ustawy, w ten bowiem sposób

wierzyciela, muszącego przestrzegać warunków ugody, pozbawiałoby się jedynego

uprawnienia, za pomocą którego może on wpływać na jej treść. Zważywszy, że

warunki zawarcia ugody zostały ściśle określone w art. 12 i 13 ustawy, to w razie

gdy została zawarta z wyraźnym naruszeniem tych warunków lub jest oczywiście

krzywdząca dla nabywcy wierzytelności, byłby on pozbawiony prawa do

kwestionowania takiej ugody przed sądem. Z drugiej strony, chociaż mógł

skutecznie nabyć taką wierzytelność w trakcie postępowania zmierzającego do

zawarcia ugody, byłby nią związany. Taka wykładnia przepisów dotyczących ugody

restrukturyzacyjnej jest niedopuszczalna, gdyż prowadzi do konieczności

przestrzegania ugody restrukturyzacyjnej sprzecznej z przepisem prawa i wyraźnie

krzywdzącej nabywcę wierzytelności.

Poczynione uwagi wskazują, że uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o

uchylenie ugody restrukturyzacyjnej należy uznać za związane z wierzytelnością, a

nie z osobą, której wierzytelność przysługuje. Z art. 509 § 2 k.c. wynika, że przelew

przenosi na nabywcę nie tylko samą wierzytelność, ale również wszystkie związane

z nią prawa. W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego prawa związane z

wierzytelnością pojmuje się szeroko (zob. wyroki z dnia 3 września 1998 r., I CKN

822/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 39, z dnia 24 maja 1999 r., II CKN 342/98, nie publ.

oraz z dnia 30 października 2002 r., V CKN 1542/00, nie publ.). Do praw

związanych z wierzytelnością, które przechodzą na nabywcę wraz z wierzytelnością

objętą postępowaniem restrukturyzacyjnym, należy więc zaliczyć także uprawnienie

do wystąpienia do sądu z wnioskiem o uchylenie ugody restrukturyzacyjnej,

określone w art. 15 ustawy.

Mając to na względzie powyższe, Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak wyżej

(art. 390 k.p.c.).