Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 12/07 Generato dall'IA

Court rules enforcement fees rise for each attempted method regardless of success.

Numero d'incarto III CZP 12/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld a ruling that enforcement fees increase for every subsequent execution method attempted, even if unsuccessful. The creditor requested higher fees because the bailiff attempted three methods while only executing two, arguing the law does not require success for fee escalation. The court agreed, stating that fees are based on the work performed and the principle of necessary costs, meaning the mere attempt by the bailiff to pursue further methods justifies the fee increase.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 44 ust. 2 u.k.s.e.; Art. 799 § 1 k.p.c.; Art. 43 u.k.s.e.; Art. 770 k.p.c.; Art. 23 ust. 1 u.k.s.e.: Enforcement fees are increased for each subsequent execution method attempted by the bailiff, regardless of its success, as fees correspond to the work performed and the principle of necessary costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement fees execution methods bailiff liability necessary costs fee escalation civil procedure work performed

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 44 ust. 2 u.k.s.e.
Zdaniem Sądu Okręgowego, z art. 44 ust. 2 u.k.s.e. nie wynika, co należy rozumieć
Art. 799 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 799 § 1 k.p.c., wierzyciel może w jednym wniosku wskazać kilka
Art. 43 u.k.s.e.
art. 43 u.k.s.e., komornik pobiera opłaty egzekucyjne za prowadzenie egzekucji i
Art. 770 k.p.c.
niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji (art. 770 zdanie pierwsze k.p.c.).
Art. 23 ust. 1 u.k.s.e.
art. 23 ust. 1 u.k.s.e., w związku z zaniechaniem czynności.
Art. 390 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1
art. 799 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 799 § 1 k.p.c., wierzyciel może w jednym wniosku wskazać kilka
art. 390 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 19 kwietnia 2007 r., III CZP 12/07

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący)

Sędzia SN Antoni Górski

Sędzia SN Marian Kocon (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi dłużnika Samodzielnego Publicznego

Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. przy uczestnictwie wierzyciela "T.P.", sp.

z o.o. w W. na czynność komornika po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na

posiedzeniu jawnym w dniu 19 kwietnia 2007 r. zagadnienia prawnego

przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 21

listopada 2006 r.:

„Czy opłata egzekucyjna przewidziana w art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 133, poz. 882 ze

zm.) uzależniona jest od skutecznego zastosowania przez komornika trzeciego i

kolejnego sposobu egzekucji?”

podjął uchwałę:

Opłata stosunkowa, o której mowa w art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz.U. z

2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.), ulega podwyższeniu za każdy następny

zastosowany sposób egzekucji, bez względu na jego skuteczność.

Uzasadnienie

W toku postępowania egzekucyjnego wierzyciel wskazał cztery sposoby

egzekucji z majątku dłużnika, a komornik zastosował jedynie dwa z nich; dokonał

zajęcia wierzytelności dłużnika z rachunków bankowych oraz innych wierzytelności i

praw.

Rozpoznając skargę dłużnika na postanowienie komornika w przedmiocie

ustalenia kosztów postępowania, Sąd Rejonowy uchylił to postanowienie w zakresie

ustalenia ich wysokości ponad 14 009 zł, na skutek uznania, że komornik w sposób

nieuzasadniony zwiększył opłatę z 15 % do 18 %. U podłoża tego rozstrzygnięcia

legł pogląd, że podwyższenie opłaty stosunkowej, o której mowa w art. 44 ust. 2

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji (jedn.

tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm. – dalej: "u.k.s.e."), jest

dopuszczalne tylko co do sposobów egzekucji zastosowanych, bez względu na ich

skuteczność.

Przy rozpoznawaniu zażalenia wierzyciela na powyższe postanowienie

powstało przedstawione zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości.

Zdaniem Sądu Okręgowego, z art. 44 ust. 2 u.k.s.e. nie wynika, co należy rozumieć

pod pojęciem „za każdy następny sposób egzekucji", gdyż ustawodawca,

posługując się tym pojęciem, nie sprecyzował go; w szczególności, czy chodzi o

wszystkie sposoby egzekucji wskazane przez wierzyciela, w tym również te, których

komornik nie zastosował, ze względu na zaspokojenie wierzyciela przez

zastosowanie tylko dwóch spośród nich.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 799 § 1 k.p.c., wierzyciel może w jednym wniosku wskazać kilka

sposobów egzekucji przeciwko temu samem dłużnikowi, a spośród nich wierzyciel

powinien zastosować najmniej uciążliwy dla dłużnika. Sposoby egzekucji podane są

w kodeksie postępowania cywilnego (np. z ruchomości, wynagrodzenia za pracę,

rachunków bankowych, innych wierzytelności). Określając sposób egzekucji

wierzyciel tym samym wskazuje z jakich składników majątku dłużnika ma być

prowadzona egzekucja.

W myśl art. 44 ust. 2 u.k.s.e., w razie wyboru przez wierzyciela więcej niż

dwóch sposobów egzekucji świadczeń pieniężnych, opłata stosunkowa ulega

podwyższeniu o 1/10 część za każdy następny sposób egzekucji. Z kolei zgodnie z

art. 43 u.k.s.e., komornik pobiera opłaty egzekucyjne za prowadzenie egzekucji i

inne czynności wymienione w ustawie. Wyrażenie „prowadzenie" zawarte w tym

przepisie należy rozumieć jako podjęcie czynności, dokonanie jej, komornik może

więc pobrać opłaty jedynie za czynności, które wykonał. Gdy komornik nie

wprowadził w życie kolejnych sposobów egzekucji, bo np. dłużnik spełnił

egzekwowane świadczenie na skutek samego zawiadomienia o wszczęciu

postępowania egzekucyjnego, to nie prowadził on egzekucji według tych sposobów.

Z tych względów trzeba wykluczyć sytuację, w której samo wskazanie przez

wierzyciela trzeciego i kolejnych sposobów egzekucji uprawnia komornika do

podwyższenia opłaty na zasadach określonych w art. 44 ust. 2 u.k.s.e. Stanowisko

to znajduje ponadto uzasadnienie w obowiązującej w postępowaniu egzekucyjnym

zasadzie kosztów niezbędnych, według której zwrotowi podlegają tylko koszty

niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji (art. 770 zdanie pierwsze k.p.c.).

Wniosek wierzyciela w zakresie wyboru sposobu egzekucji wiąże organ

egzekucyjny, komornik nie może więc ignorować wniosków wierzyciela, co do

sposobów egzekucji. Nie może on również stosować tych sposobów według

swojego uznania, w szczególności wdrażać następne, dopiero po stwierdzeniu

bezskuteczności wcześniejszych. Nie jest on również uprawniony do samodzielnej

oceny, który z wnioskowanych sposobów egzekucji pozwoli na szybsze

zaspokojenie wierzyciela. Błędne i samodzielne podjęcie decyzji co do wyboru

sposobu egzekucji, z wnioskowanych przez wierzyciela, może prowadzić do

bezskuteczności egzekucji, która – jeśli będzie zawiniona przez komornika –

spowoduje jego odpowiedzialność odszkodowawczą na zasadach określonych w

art. 23 ust. 1 u.k.s.e., w związku z zaniechaniem czynności.

Podjęcie każdego z wnioskowanych sposobów egzekucji wymaga

określonego nakładu pracy ze strony komornika, niemogącego zakładać, który ze

sposobów będzie skuteczniejszy, a zarazem – mając na względzie zasadę

celowości kosztów postępowania – mniej uciążliwy dla dłużnika. Skoro

ustawodawca nie uzależnił wysokości opłat egzekucyjnych od wysokości

wyegzekwowanych sum, to nie można przyjąć, że podwyższenie opłat, o jakim

mowa w art. 44 ust. 2 u.k.s.e. jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy kolejne (trzeci i

następne) sposoby będą skuteczne.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1

k.p.c.).