Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 113/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question regarding appeal rights for interim management decisions in property co-ownership termination cases.

Numero d'incarto III CZP 113/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the legal question submitted by the District Court regarding the appealability of interim management decisions. The lower court raised doubts about whether rulings on management fees and reports could be appealed under the pre-2005 Civil Procedure Code applicable to the case. The Supreme Court determined that no serious legal uncertainty existed because the law clearly established that appeals were permissible for fee rulings but not for report approvals under the governing statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego; A legal question submitted under Art. 390 § 1 k.p.c. is inadmissible if no serious legal uncertainty exists that requires a Supreme Court ruling for the case's resolution.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question admissibility interim management decisions property co-ownership termination appeal rights management civil procedure code 2005

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. może być tylko taka poważna
Art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego
należało odmówić podjęcia uchwały (art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r., Dz.
Art. 757 k.p.c.
zatem ma art. 757 k.p.c. w ówczesnym brzmieniu , zgodnie z którym, jeżeli jako
Art. 939 § 3 k.p.c.
miał zastosowanie art. 939 § 3 k.p.c., który przewidywał możliwość zakwestionowania
Art. 937 k.c.
egzekucji regulowana była i jest nadal w art. 937 k.c. Zgodnie z § 2 tego przepisu, sąd, po
art. 390 k.p.c
przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 269 § 1 k.c
art. 269 § 1 k.c.), lecz w ramach postępowania zabezpieczającego wniosek o zniesienie
art. 757 k.p.c
zatem ma art. 757 k.p.c. w ówczesnym brzmieniu , zgodnie z którym, jeżeli jako
art. 939 § 3 k.p.c
miał zastosowanie art. 939 § 3 k.p.c., który przewidywał możliwość zakwestionowania
art. 937 k.c
egzekucji regulowana była i jest nadal w art. 937 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 113/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku H. K. i J. Z.

przy uczestnictwie S. N., A. H., A. M., A. P., M. M., J. W., M. K., J. P., W. P., E. K., B. K.,

J. G., A. K. i L. K.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2008 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w K.

postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II Cz (…), II CZ (…):

"1. Czy na postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia zarządcy nieruchomości

ustanowionemu w ramach zabezpieczenia roszczenia w sprawie o zniesienie

współwłasności przysługuje zażalenie?

2. Czy na postanowienie o zatwierdzeniu sprawozdania z zarządu takiegoż zarządcy

przysługuje zażalenie ?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

W sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w K. przy ul. D.,

Sąd Rejonowy w K. wydał w dniu 16 maja 2001 r. w ramach postępowania

zabezpieczającego zarządzenie tymczasowe, ustanawiając na czas trwania sprawy

zarząd tymczasowy nieruchomością, sprawowany obecnie przez „S.(…)” sp. z o.o. w K.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy przyznał zarządcy

wynagrodzenie za sprawowanie zarządu, a postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r.

zatwierdził sprawozdanie z zarządu wykonywanego w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30

września 2006 r.

Oba postanowienia zostały zaskarżone zażaleniami przez część uczestników

postępowania. Przy rozpoznawaniu zażaleń Sąd Okręgowy w K. powziął wątpliwość co

do dopuszczalności zaskarżenia tych postanowień zażaleniami, którą na podstawie art.

390 k.p.c. przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymaga podkreślenia, że przedmiotowe rozstrzygnięcia, dotyczące zarządu

nieruchomości, zapadły nie na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 203 bądź

art. 269 § 1 k.c.), lecz w ramach postępowania zabezpieczającego wniosek o zniesienie

współwłasności. Formułując zagadnienia prawne dotyczące tej materii, Sąd Okręgowy nie

przywiązał należytej uwagi do kwestii intertemporalnych, które mają w niniejszej sprawie

zasadnicze znaczenie, w związku z nowelizacją procedury cywilnej dokonaną ustawą z

dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804). Ustawa nowelizująca weszła w życie z dniem 5

lutego 2005 r., jednakże zgodnie z jej art. 7, postępowania zabezpieczające i egzekucyjne

wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się według przepisów dotychczasowych.

Oznacza to, że do rozważanej w sprawie problematyki zaskarżenia postanowień

wydanych w ramach zabezpieczenia wniosku mają zastosowanie przepisy kodeksu

postępowania cywilnego sprzed wspomnianej nowelizacji. Podstawowe znaczenie ma

zatem ma art. 757 k.p.c. w ówczesnym brzmieniu , zgodnie z którym, jeżeli jako

zabezpieczenie ustanowiono zarząd, będzie on wykonywany według przepisów o

zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że dłużnik nie może

być ustanowiony zarządcą. Nie ulega kwestii, że na mocy odesłania zawartego w tym

przepisie, do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia zarządcy będzie

miał zastosowanie art. 939 § 3 k.p.c., który przewidywał możliwość zakwestionowania

takiego postanowienia zażaleniem.

Z kolei problematyka dotycząca sprawozdania z wykonywanego zarządu w toku

egzekucji regulowana była i jest nadal w art. 937 k.c. Zgodnie z § 2 tego przepisu, sąd, po

wysłuchaniu wierzycieli, dłużnika i zarządcy oraz po rozpatrzeniu sprawozdań, a

zwłaszcza przedstawionych w nich pozycji rachunkowych, zatwierdza sprawozdania

zarządcy albo odmawia ich zatwierdzenia w całości lub w części. Przepisy postępowania

egzekucyjnego sprzed nowelizacji, mające tu zastosowanie z mocy odesłania zawartego

w art. 757 k.p.c. nie przewidywały zażalenia na postanowienie sądu wydane w tym

przedmiocie, w związku z czym zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjmowano

zgodnie, że zażalenie tu nie przysługuje (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z

dnia 31 stycznia 2001 r., III CZP 51/00, OSNC 2001, nr 6, poz. 61).

Z powyższych rozważań wynika, że w stanie prawnym obowiązującym przed

dniem 5 lutego 2005 r., który ma zastosowanie do problematyki zarządu ustanowionego

przez sąd w ramach zabezpieczenia wniosku o zniesienie współwłasności w niniejszej

sprawie, kwestia dopuszczalności zaskarżenia obu postanowień objętych przedstawionym

zagadnieniem prawnym nie nasuwa wątpliwości.

W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem zagadnienia prawnego

przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. może być tylko taka poważna

wątpliwość prawna, której wyjaśnienie uchwałą Sądu Najwyższego jest niezbędne do

rozstrzygnięcia sprawy (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14

listopada 2006 r., III CZP 84/06, czy z dnia 19 stycznia 2007 r., III CZP 144,06, niepubl.).

Skoro, jak się okazało, w niniejszej sprawie nie zachodzą takiego rodzaju wątpliwości,

należało odmówić podjęcia uchwały (art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r., Dz. U.

Nr 240, poz. 2052, ze zm.).