Supreme Court dismisses appeal due to insufficient court fee payment for divorce property division case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's rejection of a cassation complaint due to non-payment of the required court fee. The appellant argued the appeal was justified because the lower court had previously rejected a request to restore a deadline for fee exemption, but the Supreme Court clarified that such a ruling does not constitute a final decision subject to appeal. The court held that the appeal itself was subject to a fixed fee of 200 PLN, not the 40 PLN paid, and rejected the claim that the proceedings were void.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 394 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 1302 § 3 k.p.c.; art. 380 k.p.c.; art. 99 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.; Appeals against intermediate court decisions on cassation complaints in property division cases require payment of a fixed court fee; appeals based on procedural defects in prior rulings are inadmissible if the appeal itself is not properly paid.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 99/06
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku L. G.
przy uczestnictwie Z. G. i in. ,
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 stycznia 2007 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 6 października 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił
wniosek
wnioskodawczyni
o
przywrócenie
terminu
do
złożenia
wniosku
o zwolnienie jej od opłaty od skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjna.
Na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, które
Sąd Okręgowy w K. odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. – postanowieniem z
dnia 6 października 2006 z powodu nieuiszczenia należnej opłaty (radca prawny
zapłacił 40 zł opłaty).
W zażaleniu na postanowienie z dnia 6 października 2006 r. pełnomocnik
wnioskodawczyni wniósł o uchylenie tego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przysługujące wnioskodawczyni zażalenie
na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 394 1 § 1 w zw. z art. 13 § 2
k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1
ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398;
dalej – ustawa o koszach sądowych), tj. w wysokości piątej części opłaty. Zgodnie
z art. 38 ustawy o kosztach sądowych cała opłata w sprawach o podział majątku
wspólnego, mająca charakter opłaty stałej, wynosi 1000 zł, chyba że strony – co nie
miało miejsca w sprawie – złożyły zgodny projekt podziału tego majątku (wówczas
opłata wynosi 300 zł). To oznacza, że należna opłata od wniesionego w sprawie
zażalenia wynosiła 200 zł, a nie 40 zł. Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał, że
zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 130 2 § 3 k.p.c. z powodu
nieuiszczenia należnej opłaty stałej.
Tej
oceny
nie
zmienia
podniesiona
w
zażaleniu
okoliczność,
że
„przedmiotem zażalenia (...) było w zasadzie oddalenie wniosku o przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od opłaty od skargi
kasacyjnej”. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające taki wniosek nie ma
charakteru postanowienia kończącego postępowania w sprawie, ponieważ nie
kończy postępowania w sprawie jako pewnej całości poddanej pod osąd, dotyczy
natomiast jedynie określonej kwestii wpadkowej; postanowieniem kończącym
postępowanie w sprawie jest dopiero orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Na wspomniane postanowienie nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu
Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Nie oznacza to jednak, że sprawa
w przedmiocie wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w ogóle nie
podlega kontroli Sądu Najwyższego. Jest ona bowiem możliwa przy okazji
rozpoznawania zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący zawarł
w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących
wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem
rozpoznania tej kwestii jest złożenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej
należycie opłaconego.
Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy
o kosztach sądowych – nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione
z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5
k.p.c.). Przede wszystkim zarzut nieważności nie dotyczy postępowania, w którym
zapadło zaskarżone postanowienie, ponieważ sędzia A. C. – K. nie brała udziału w
wydaniu tego postanowienia. Poza tym w sprawie w ogóle nie zachodzi sytuacja
przewidziana w hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. gdyż wymieniona sędzia nie brała
udziału w wydaniu postanowienia o podziale majątku wspólnego przez sąd
pierwszej instancji.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
db