Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 93/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-advocate filing, enforcing mandatory legal representation rules in Polish civil procedure.

Numero d'incarto III CZ 93/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for failing to comply with mandatory legal representation requirements. The appellant personally filed the appeal without an attorney or legal advisor, violating the strict rules governing Supreme Court proceedings. Consequently, the court rejected the appeal as inadmissible because the defect was formal and non-curable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 3; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.: Appeals filed personally by a party without an attorney or legal advisor are inadmissible and cannot be cured, as mandatory legal representation is a prerequisite for Supreme Court jurisdiction.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory legal representation admissibility of appeal non-curable defect Supreme Court jurisdiction civil procedure rules riattivazione del procedimento ritiro dell'istanza giudiziaria impugnabilità della decisione di rinvio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.
Art. 3941 § 1, 3 k.p.c.
k.p.c.), a także zażaleniem wnoszonym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).Skutki naruszenia przymusu adwokacko-radcowskiego są daleko idące, gdyż pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art.
Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.
Z kolei środki zaskarżenia wnoszone do Sądu Najwyższego nie przez adwokata lub radcę prawnego podlegają – na ogólnych zasadach – odrzuceniu przez sąd (art. 3986 § 2 i 3, art.
Art. 130 § 5 k.p.c.
zwrotowi a limine (art. 130 § 5 k.p.c.).
Art. 130 § 1 k.p.c.
Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, a zatem nie można tego braku sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por.
art. 871 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
k.p.c.), a także zażaleniem wnoszonym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).Skutki naruszenia przymusu adwokacko-radcowskiego są daleko idące, gdyż pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art.
art. 871 k.p.c
3941 k.p.c.).Skutki naruszenia przymusu adwokacko-radcowskiego są daleko idące, gdyż pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c.
art. 130 § 5 k.p.c
zwrotowi a limine (art. 130 § 5 k.p.c.).
art. 4246 § 3 k.p.c
3986 § 2 i 3, art. 4246 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CZ 23/96
postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, niepubl.
I CZ 40/16
Supreme Court dismisses appeal for involuntary commitment due to violation of mandatory legal representation rules.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 93/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Ewa Stefańska‎SSN Tomasz Szanciło w sprawie z powództwa J. C.‎przeciwko Powiatowi L. ‎o zapłatę, na skutek skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 sierpnia 2021 r., o sygn. akt III Ca (....),‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2022 r.,‎zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt III Ca (…), odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

J. C. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie z jego powództwa przeciwko Powiatowi L. o zapłatę, zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt. III Ca (…).Postanowieniem z 29 listopada 2021 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił skargę jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia.Powyższe orzeczenie zaskarżył zażaleniem J. C.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.Przymus adwokacki statuowany w art. 871 § 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego. Dotyczy to zatem m.in. postępowania wszczętego skargą kasacyjną (art. 3981 i n. k.p.c.), skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 i n. k.p.c.), a także zażaleniem wnoszonym do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).Skutki naruszenia przymusu adwokacko-radcowskiego są daleko idące, gdyż pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia braków, tj. zwrotowi a limine (art. 130 § 5 k.p.c.).

Z kolei środki zaskarżenia wnoszone do Sądu Najwyższego nie przez adwokata lub radcę prawnego podlegają – na ogólnych zasadach – odrzuceniu przez sąd (art. 3986 § 2 i 3, art. 4246 § 3 k.p.c.). Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, a zatem nie można tego braku sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, niepubl. i z 30 czerwca 2016 r., I CZ 40/16, niepubl.) – por.

K. Knoppek [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, teza 5 do art. 871.Skarżący wniósł zażalenie osobiście, a więc nie posiadał w tym zakresie zdolności postulacyjnej, wynikającej z przymusu adwokacko–radcowskiego. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3941 § 1 i 3 w zw. z art. 3986 § 2 i 3 w zw. z art. 871 § 1 k.p.c.