Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 84/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal rejection due to incorrect property value assessment in co-ownership termination cases.

Numero d'incarto III CZ 84/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's decision dismissing the cassation appeal on the grounds of an incorrect property value assessment. The appellant argued that the appellate court improperly rejected a higher value claimed in the cassation petition because it exceeded the value stated in the appeal. The court held that since the appellate court had modified the substantive ruling by recognizing acquisition by prescription, the higher value in the cassation petition was a logical consequence of this change, not a procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 25 § 1 k.p.c.; Art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.: In non-procedural proceedings regarding co-ownership termination, the value of the subject matter for cassation cannot exceed the value established by the court in the appeal decision if the appellate court modified the substantive ruling.

Parole chiave

Generato dall'IA
co-ownership termination cassation appeal admissibility property value assessment prescription acquisition appellate court modification procedural error civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 25 § 1 k.p.c.
przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 25 § 1 k.p.c. i uznał, że została ona przez
Art. 368 § 2 k.p.c.
2006 r., III CZ 8/06, niepubl.) Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 368 § 2
Art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.
na wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ zgodnie z art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c.
Art. 619 § 1 k.p.c.
nie wnioskodawca, lecz sąd (art. 619 § 1 i art.
Art. 684 k.p.c.
619 § 1 i art. 684 k.p.c.).
Art. 398 § 2 k.p.c.
384, art. 398 6 § 1 i 2 oraz art.
Art. 398 § 6 § 1 k.p.c.
384, art. 398 6 § 1 i 2 oraz art.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
384, art. 398 6 § 1 i 2 oraz art.
art. 25 § 1 k.p.c
przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 25 § 1 k.p.c.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c
398 6 § 1 i 2 oraz art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 84/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku S. P. i B. M.

przy uczestnictwie A. J.i innych,

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy S. P.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 6 czerwca 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy ustalił, że wartość

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę S.

P. wynosi 100 000 zł, odrzucił tę skargę jako niedopuszczalną i nakazał zwrócenie

wnioskodawcy odpłaty od skargi kasacyjnej.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w toku postępowania o zniesienie

współwłasności nieruchomości uczestnicy postępowania E. M. i B. O. złożyli

wniosek o stwierdzenie, że nabyły w drodze zasiedzenia udziały w tej

nieruchomości. Postanowieniem wstępnym z dnia 23 lutego 2011 r. Sąd Rejonowy

stwierdził nabycie przez K. C. oraz B. i J. małż. O. na zasadzie wspólności

majątkowej określonych w tym orzeczeniu udziałów w prawie współwłasności

nieruchomości, stanowiącej zabudowaną budynkiem mieszkalnym działkę nr 614,

położoną w K. przy ul. K.[…]. Apelację od tego orzeczenia wniósł m.in. S.

(wskazane w uzasadnieniu imię K. należy uznać za oczywistą omyłkę) P. i wskazał

w niej wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 100 000 zł. Postanowieniem z

dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy częściowo zmienił zaskarżone orzeczenia i

oddalił apelację w pozostałej części. Zaskarżając to postanowienie w całości, S. P.

w skardze kasacyjnej wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości

160 000 zł.

Sąd odwoławczy sprawdził oznaczoną w skardze kasacyjnej wartość

przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 25 § 1 k.p.c. i uznał, że została ona przez

skarżącego oznaczona nieprawidłowo. Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana

w skardze kasacyjnej co do zasady nie może być bowiem wyższa niż oznaczona

w apelacji, chyba że zachodzą – co jednak nie ma miejsca w sprawie

– przewidziane w prawie okoliczności uzasadniające odstąpienie od tej zasady.

W konsekwencji, skargę kasacyjną należało uznać za niedopuszczalna ze względu

na wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ zgodnie z art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c.

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o zniesienie współwłasności,

jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy

złotych.

W zażaleniu S. P. zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z

naruszeniem art. 25 § 1, art. 384, art. 398 6 § 1 i 2 oraz art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. i

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafne jest stanowisko Sądu, że od postanowienia Sądu drugiej instancji

w sprawie o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie

sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., dopuszczalność skargi kasacyjnej

zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia; jeżeli ta wartość jest niższa niż sto

pięćdziesiąt tysięcy złotych – skarga kasacyjna w tej sprawie jest niedopuszczalna

(art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.) (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01, OSNC 2001 nr 12, poz. 181 i z dnia 22 marca

2006 r., III CZ 8/06, niepubl.) Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 368 § 2

oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia powinno nastąpić już w apelacji.

Przepisu tego nie można jednak – co podkreśla się także w literaturze – stosować

wprost

w

sprawach

bez uwzględnienia

rozpoznawanych

ich

specyfiki.

W

w

postępowaniu

sprawach

nieprocesowym,

działowych

(o

zniesienie

współwłasności, dział spadku i o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej małżonków) ustalenia wartości przedmiotu sprawy dokonuje bowiem

nie wnioskodawca, lecz sąd (art. 619 § 1 i art. 684 k.p.c.). Kierując się zasadami

odpowiedniego stosowana prawa należy przyjąć, że w spawach działowych

wartość przedmiotu zaskarżenia, oznaczana zarówno w apelacji, jak i w skardze

kasacyjnej, nie może być wyższa niż kwota wartości przedmiotu sprawy ustalona

przez sąd w postanowieniu co do istoty sprawy.

Sąd odwoławczy, sprawdzając wskazaną w skardze kasacyjnej wartość

przedmiotu zaskarżenia, graniczył się do stwierdzenia, że została ona oznaczona

wadliwie, ponieważ jest wyższa niż wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana

w apelacji. Tymczasem uszło uwagi Sądu – co trafnie zarzucono w zażaleniu

–

że zaskarżone

reformatoryjnym.

W

skargą

prawdzie

kasacyjną

Sąd

postanowienie

odwoławczy

nie

jest

orzeczeniem

podzielił

stanowiska

apelującego, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o zasiedzenie udziałów

we

współwłasności

nieruchomości

stanowiącej

przedmiot

zniesienia

współwłasności, jednakże skorygował nabyte w drodze zasiedzenia udziały

we współwłasności tej nieruchomości. W tej sytuacji nie można odeprzeć zarzut

skarżącego, że wskazana przez niego w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia wyższa niż w apelacji, jest konsekwencją zmiany przez Sąd drugiej

instancji

nabytych

w

drodze

zasiedzenia

udziałów

we

współwłasności

nieruchomości. W konsekwencji, zarzut wydania zaskarżonego postanowienia

z naruszeniem art. 25 § 1, art. 398 § 2 i art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. należało uznać

za uzasadniony.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 384 k.p.c., ponieważ

wynikający z tego przepisu zakaz reformationis in peius, zabraniający wydania

mniej korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia niż to, które zawarte jest

w zaskarżonym przez niego wyroku - z wyjątkiem wypadków, w których sąd może

orzekać z urzędu - dotyczy rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, nie odnosi się on

więc do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sąd

Najwyższego z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CZ 42/10, OSNC-ZD 2011, nr 2,

poz. 26).

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 3986 § 1 k.p.c., albowiem

podlegającym usunięciu na podstawie tego przepisu brakiem formalnym skargi

kasacyjnej jest – co nie miało miejsca w sprawie – nieoznaczenie wartości

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej. Nie stanowi natomiast braku

formalnego skargi kasacyjnej oznaczenie w niej wartości przedmiotu zaskarżenia,

wymagającego sprawdzenia na podstawie art. 25 § 1 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 k.p.c.).