Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 83/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to property dispute value under 50,000 PLN threshold.

Numero d'incarto III CZ 83/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the lower court's rejection of their cassation complaint. The appellants argued the case involved non-property rights and that the stated value was merely for fee calculation, but the court found the dispute concerned property rights regarding co-ownership. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible because the subject matter value was only 3,000 PLN, falling below the 50,000 PLN threshold required for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible in property rights disputes where the subject matter value does not exceed 50,000 PLN, as the value is determined by the parties' legal interest and the actual value of the disputed right, not by the fee calculation basis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility property rights dispute value threshold 50000 co-ownership termination civil procedure code ritiro della querela penale condono delle spese procedurali soglia del valore litigioso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna m.in.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych względów zażalenie podlegało oddaleniu na zasadzie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego znajduje swoją podstawę w art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821, art. 391 § 1, art.
Art. 397 § 3 k.p.c.
391 § 1, art. 397 § 3, art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
397 § 3, art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
397 § 3, art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. oraz w związku z § 10 ust.
§ 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
2 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.[SOP][ms] ‎

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 83/24 POSTANOWIENIE 28 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2024 r. w Warszawie‎zażalenia I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w P., A. M., G. K. i R. J.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu‎z 23 sierpnia 2023 r., XV WSC 32/22,‎w sprawie z powództwa K. M., J. W., K. G., T. M., M. M., I. M. i P. D.‎przeciwko I. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej w P., A. M., G. K. i R. J.‎o uznanie umowy za nieważną, I. oddala zażalenie. II. zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz każdego ‎z powodów kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt zł) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanym do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną pozwanych od wyroku tego Sądu z 24 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., jako niespełniającą wymaganego progu wartości przedmiotu zaskarżenia. Zażalenie na powyższe orzeczenie wnieśli pozwani, zaskarżając je w całości. Powodowie domagali się oddalenia zażalenie i orzeczenia o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna m.in. w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest wyższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

W złożonym zażaleniu pozwani kwestionują przede wszystkim kwalifikację sprawy jako sporu o charakterze majątkowy, stojąc na stanowisku, że jest to sprawa o prawa niemajątkową. Jednocześnie zaznaczają, że podana wartość przedmiotu zaskarżenia służyła jedynie ustaleniu wysokości opłaty sądowej. Przedmiotem żądania pozwu w rozpoznawanej sprawie było żądanie uznania za nieważną umowy o ustanowienie odpłatnego i dożywotniego prawa użytkowania na udziale wynoszącym 3/192 części w prawie własności nieruchomości gruntowej zawartej pomiędzy pozwaną Spółką a pozwanymi.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia SN z 28 stycznia 2015 r., II CZ 87/14; z 28 marca 2017 r., II CZ 172/16), w przypadku powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (art. 189 k.p.c.) o tym, czy chodzi o spór o prawo majątkowe, decyduje interes prawny powodów oraz cel, jaki powództwo to ma realizować. Na podstawie tego kryterium do praw majątkowych zaliczyć należy, między innymi, prawa rzeczowe. W niniejszej sprawie każda ze stron legitymację do udziału w niej wywodziła z faktu pozostawania w stosunku współwłasności spornej nieruchomości.

Interes prawny powodów w wytoczeniu powództwa wynikał natomiast z dążenia do realizacji prawa do rozstrzygnięcia sprawy o częściowe zniesienie współwłasności w sposób niezakłócony i sprawiedliwy, co w dalszej perspektywie może otworzyć im drogę do realizacji na nieruchomości planowej wcześniej inwestycji – budowy budynku wielorodzinnego. Interes prawny powodów, przedmiot i cel niniejszego postępowania nie pozostawiają zatem żadnych wątpliwości, że przedmiotowa sprawa została prawidłowo zakwalifikowana przez Sąd odwoławczy do kategorii spraw o prawa majątkowe.

Oznaczenie wartość przedmiotu sporu w postępowaniu cywilnym stanowi obowiązek strony powodowej i może podlegać weryfikacji w trybie art. 25 k.p.c., czego w przedmiotowej sprawie domagali się pozwani. Sądy powszechne słusznie jednak zidentyfikowały, że działanie pozwanych zmierza w istocie wyłącznie do przedłużenia postępowania, a wskazana w pozwie wartość jest prawidłowa, o czym przesądzono w postanowieniu Sąd Rejonowego z 11 lutego 2022 r., ustalając wartość przedmiotu sporu na kwotę 3 000 zł. Powyższe potwierdza, że wartość ta nie została ustalona przez powodów w sposób dowolny, a następnie bezrefleksyjnie zaakceptowana przez Sąd.

W istocie jest ona wynikiem działań pozwanych, stanowiąc równowartość prawa użytkowania na udziale pozwanej Spółki, wycenionego w kwestionowanej umowie na łącznie 3 000 zł. Tak określona wartość przedmiotu sporu pozostawała aktualna w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, apelacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.), a także w postępowaniu kasacyjnym (art. 368 § 2 w zw. z art. 3984 § 2 i art. 39821 k.p.c.). Skoro zatem wartość przedmiotu sporu została w sprawie określona na kwotę 3 000 zł, to wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa.

Wyjaśnienia pozwanych, którzy obecnie twierdzą, że oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia miało jedynie ułatwić określnie opłaty sądowej, nie ma w zakresie rozważanej kwestii żadnego znaczenia (zob. postanowienie SN z 23 września 2010 r., III CZ 35/10). Z przedstawionych względów zażalenie podlegało oddaleniu na zasadzie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego znajduje swoją podstawę w art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821, art. 391 § 1, art. 397 § 3, art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. oraz w związku z § 10 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.[SOP][ms] ‎