Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to insufficient power of attorney for special proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court order rejecting a claim for non-compliance with law. The appellant argued that the power of attorney was valid, but the court found it only authorized representation in ordinary proceedings. The court ruled that special proceedings before the Supreme Court require specific authorization distinct from general representation in lower courts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 4245 k.p.c.; Art. 4245 § 2 k.p.c.; Art. 4248 k.p.c.; Art. 56 k.c.; Art. 65 § 1 k.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A power of attorney granting representation in all instances does not automatically authorize the filing of a special claim for non-compliance with law before the Supreme Court, which requires specific explicit authorization.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 73/11
POSTANOWIENIE
Dnia 9 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSA Roman Dziczek
w sprawie z powództwa Instytutu Mechaniki sp. z o.o. w M.
przeciwko B. B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 grudnia 2011 r.,
zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 24 października 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
wniesioną przez pełnomocnika pozwanej, na podstawie art. 424 6 § 3 k.p.c. w zw.
z art. 871 k.p.c.
Zażaleniem z dnia 9 listopada 2011 r. skarżąca wniosła o uchylenie
postanowienia z dnia 24 października 2011 r. wskazując, iż zostało one wydane
z naruszeniem art. 86 i 871 k.p.c. w zw. z art. 4245 k.p.c. oraz art. 4245 § 2 k.p.c.
i art. 4248 k.p.c., a także art. 56 i 65 § 1 k.c. Skarżąca wskazała, że Sąd dokonał
niewłaściwej wykładni przedłożonego pełnomocnictwa, co skutkowało odrzuceniem
złożonego środka.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione. Postępowanie ze skargi o stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego
orzeczenia
jest
postępowaniem
szczególnym, toczącym się przed Sądem Najwyższym, nie mieszczącym się w toku
postępowania instancyjnego, co wynika ze szczególnego charakteru tej skargi jako
środka prawnego. Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,
przy czym zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych
z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem
niższej instancji. Pełnomocnik zawodowy występujący ze skargą w imieniu
reprezentowanej strony ma przy tym obowiązek wykazania swojego umocowania
do działania w jej imieniu poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa.
W niniejszej sprawie pełnomocnik zawodowy został wezwany do złożenia
pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby upoważnienie strony do
wniesienia w jej imieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, lecz nie uczynił zadość temu zobowiązaniu. Ze
złożonego przez adwokata M. B. pełnomocnictwa wynika, iż skarżąca upoważniła
go do jej reprezentacji we wszystkich instancjach w sprawie przeciwko Instytutowi
Mechaniki Sp. z o.o. w M. (pełnomocnictwo na k. 40). Słusznie zatem stwierdził
Sąd Okręgowy, iż pełnomocnictwo to nie obejmuje upoważnienia do reprezentacji
strony przed Sądem Najwyższym, ani też wniesienia w jej imieniu skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Fakt, że w tym
postępowaniu występują te same podmioty, co w postępowaniu przed sądem
powszechnym, w którym zapadł zaskarżony skargą wyrok, nie oznacza, iż złożone
pełnomocnictwo – mimo jego określenia jako „szczególnego” – spełnia wymogi
przed nim stawiane. Należy bowiem podkreślić, że postępowanie to jest
postępowaniem szczególnym, a zatem pozostaje poza tokiem postępowania
instancyjnego, podczas gdy ze złożonego pełnomocnictwa wyraźnie wynika, iż
obejmuje ono upoważnienie do reprezentacji „we wszystkich instancjach”,
a w konsekwencji dotyczy postępowania przed sądami powszechnymi, a nie
Sądem Najwyższym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.