Supreme Court dismisses appeal for non-appealable ruling due to lack of mandatory legal representation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's appeal against a regional court's dismissal of a claim for a ruling on legal inconsistency. The appellant filed the claim personally without a lawyer, which the lower court deemed inadmissible under civil procedure rules. The Supreme Court held that such appeals require mandatory legal representation and that the absence of a lawyer is an irreparable defect warranting dismissal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal against a ruling dismissing a claim for a ruling on legal inconsistency is inadmissible if filed without mandatory legal representation, as this defect cannot be cured by subsequent appointment of counsel.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 71/25 POSTANOWIENIE 26 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawiezażalenia M.T.na postanowienie Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniuz 5 lipca 2024 r., XII GC 2017/21,na skutek skargi M.T. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z 11 grudnia 2023 r., XII GC 2017/21w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.przeciwko M.T.o zapłatę, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIEPostanowieniem z 5 lipca 2024 r.
Sąd Rejonowy Poznań − Stare Miasto w Poznaniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. odrzucił skargę M.T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Rejonowy wyjaśnił w uzasadnieniu, że pozwany złożył skargę osobiście – nie sporządził jej profesjonalny pełnomocnik, czyli adwokat lub radca prawny, a brak w tym zakresie jest nieusuwalny. Ponadto, skarga dotyczyła postanowień wydanych w toku procesu i tych, które nie kończą postępowania w sprawie i tym samym była niedopuszczalna.Zażaleniem datowanym na 12 września 2024 r. (zażalenie na postanowienie – k. 426), nadanym 16 września 2024 r. (koperta z datą stempla pocztowego – k. 428), pozwany zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów procedury cywilnej, w szczególności art. 328 § 2 w zw. z art. 361 k.p.c., art. 5 k.p.c., art. 504 § 1 k.p.c., art. 359 k.p.c., art. 102, art. 117 u.k.s.c., a także art. 108, art. 39823 § 11 k.p.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie należy do Sądu Najwyższego.
Oznacza to zarazem, że w postępowaniu wywołanym jej wniesieniem obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871 § 1 k.p.c.). Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego odrzucające skargę pozwanego, jako wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. miało wprost oparcie w art. 4246 § 3 k.p.c., który przewiduje odrzucenie skarg dotkniętych omawianym brakiem przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie.
Należy również wrócić uwagę, że w obecnym stanie prawnym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od wyroków (art. 4241 k.p.c.) i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym, kończących postępowanie w sprawie (art. 5192 § 1 k.p.c.). Tymczasem, postanowienie z 5 lipca 2024 r. nie stanowiło żadnego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć, nie jest zatem objęte katalogiem art. 4241 k.p.c.Co równie istotne, wymóg z art. 871 § 1 k.p.c. dotyczył także zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego z 5 lipca 2024 r., odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Zażalenie dotknięte było brakiem, którego w świetle obowiązujących przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie da się uzupełnić, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym wyrażono stanowisko, że tego rodzaju braku nie sanuje nawet następcze ustanowienie pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2020 r., II CZ 33/20; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., II CZ 92/16). Z tych względów wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. A.W.[a.ł] Agnieszka Jurkowska-Chocyk