Supreme Court dismisses appeal against rejection of appeal due to non-payment of court fees by a state-appointed lawyer. The court clarifies that the obligation to pay fees falls on the party, not the lawyer. The appeal was rejected because the appellant failed to pay the required court fee, which is a mandatory procedural requirement. The Supreme Court held that the lawyer cannot be held liable for the party's failure to pay court fees, as the obligation rests solely with the party. The court dismissed the appeal because the appellant did not pay the required court fee, which is a mandatory procedural requirement. The court clarified that the obligation to pay court fees falls on the party, not the lawyer. The appeal was rejected because the appellant failed to pay the required court fee, which is a mandatory procedural requirement. The Supreme Court held that the lawyer cannot be held liable for the party's failure to pay court fees, as the obligation rests solely with the party. The court dismissed the appeal because the appellant did not pay the required court fee, which is a mandatory procedural requirement.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the appeal due to non-payment of court fees. The appellant, represented by a state-appointed lawyer, argued that the lawyer should not be held liable for the party's failure to pay the mandatory fee. The court ruled that the obligation to pay court fees rests solely with the party, not the lawyer, and the negative consequences of non-payment, such as the rejection of the appeal, must be borne by the party. Consequently, the appeal was found to be unfounded and dismissed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Kodeks postępowania cywilnego: The obligation to pay court fees falls on the party, not the lawyer, and the negative consequences of non-payment must be borne by the party.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 7/09
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Kwaśniewski
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa B.N.
przeciwko J.N.
o złożenie oświadczenia woli,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 lutego 2009 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. odrzucił apelację
powoda wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 września 2008 r.
Apelacja
ta
została
złożona
przez
stronę
powodową,
reprezentowaną
w postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu bez uiszczenia opłaty podstawowej
w wysokości 30 zł. W stosunku do powoda miały zastosowanie przepisy ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167,
poz. 1398 ze zm.) w brzmieniu prawnym przed nowelizacją z dnia 14 grudnia
2006 r., przewidujące obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez stronę
zwolnioną od kosztów sądowych (art. 100 ust. 2 tej ustawy). Rozstrzygnięcie Sądu
zapadło na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego podniesiono zarzut
naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 100 § 2 ustawy o kosztach sądowych
w
sprawach
cywilnych
z 2005
r. Wnosząc
o
dopuszczenie
dowodów
wnioskowanych w zażaleniu, pełnomocnik powoda domagał się zastosowania art.
395 § 2 k.p.c., ewentualnie – uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz
wezwania powoda do uiszczenia opłaty od apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, z jakiego powodu
pełnomocnik powoda zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające
apelację powoda. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wyjaśnił, że nie mógł
skontaktować się z powodem w żaden sposób po zapadnięciu wyroku przed sądem
pierwszej instancji, dlatego złożył apelację bez uiszczenia stosownej opłaty
podstawowej. Zdaniem pełnomocnika wnoszącego zażalenie, „zastosowanie przez
Sąd art. 1302 § 3 k.p.c., obciążającego adwokata odpowiedzialnością za
nieopłacenie środka odwoławczego, nie powinno mieć miejsca”. Nie można bowiem
nakładać na pełnomocnika, ustanowionego z urzędu, obowiązku wykładania
własnych środków na pokrycie opłat sądowych obciążających stronę.
Należy stwierdzić, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika nałożenie
na
pełnomocnika
powoda
sugerowanego
obowiązku
ponoszenia
opłaty
podstawowej, przewidzianej w art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r.
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Taki obowiązek może obciążać
jedynie
stronę
postępowania,
toteż
negatywne,
procesowo-prawne
skutki
niewykonania obowiązku wniesienia stosownej opłaty może ponosić jedynie strona
nie
czyniąca
zadość
ciążącemu
na
niej
obowiązkowi
ustawowemu.
Takim procesowym skutkiem stanie się właśnie m.in. odrzucenie nieopłaconej
apelacji.
W zażaleniu pełnomocnik powoda nie kwestionuje, że w stosunku do
powoda - zwolnionego od kosztów sądowych częściowo (tj. od opłat sądowych) –
będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu przed zmianą tej ustawy ustawą
z dnia 14 grudnia 2006 r. (art. 100 § 2 ustawy przewidywał obowiązek uiszczenia
opłaty podstawowej także przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych).
Sąd powołał się na art. 2 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do spraw
wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z 2006 r. stosuje się przepisy
dotychczasowej ustawy. Skoro wspomniane przepisy miały zastosowanie, to Sąd
Apelacyjny prawidłowo odrzucił apelację, od której nie wniesiono opłaty
podstawowej (art. 1302 § 3 k.p.c.).
W tej sytuacji zażalenie pełnomocnika należy uznać za nieuzasadnione.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39414 k.p.c.
orzekł jak w sentencji.