Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 69/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding civil jurisdiction over a contract dispute for a contest fee, ruling it not intellectual property.

Numero d'incarto III CZ 69/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, overturning the lower court's finding that the case involved intellectual property law. The dispute concerned a contractual claim for a late fee under a contest regulation, not a violation of copyright statutes. The court ruled that because the fee was based on contract law principles rather than intellectual property rights, the case did not require special jurisdiction for intellectual property matters.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 6 k.p.c.; Art. 47989 k.p.c.; Art. 3531 k.c.; The claim for a contractual late fee under a contest regulation does not constitute a matter of intellectual property protection and thus does not trigger special jurisdiction for intellectual property proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil jurisdiction intellectual property contractual dispute special jurisdiction contest regulation late fee civil procedure code violazione del diritto d'autore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 6 k.p.c.
Sąd Okręgowy przyjął, że w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji zaszła nieważności postępowania, ponieważ sąd rejonowy rozpoznał sprawę, w której sąd okręgowy był właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu (art. 379 pkt 6 k.p.c.).
Art. 47989 k.p.c.
Zasadność zażalenia zależy od ustalenia, czy rozpoznawana sprawa była sprawą z zakresu własności intelektualnej (o ochronę prawa autorskiego lub praw pokrewnych) w rozumieniu art. 47989 k.p.c., a zatem czy właściwy do jej rozpoznania w świetle art.
Art. 3531 k.c.
Dopuszczalność jej określenia wynika z zasady swobody umów określonej w art. 3531 k.c. Dla rozstrzygnięcia sprawy o zasadność żądania tej opłaty nie mają więc zastosowania przepisy ustawy - Prawo autorskie, lecz przepisy Kodeksu cywilnego.
Art. 79 ust. 1 pkt 3b Pr. autor.
Zdaniem Sądu Okręgowego sprawa rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji była sprawą z zakresu prawa autorskiego jako wynikająca z naruszenia art. 79 ust.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art.
Art. 108 § 2 k.p.c.
oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c. i art.
art. 379 pkt 6 k.p.c
Sąd Okręgowy przyjął, że w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji zaszła nieważności postępowania, ponieważ sąd rejonowy rozpoznał sprawę, w której sąd okręgowy był właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu (art. 379 pkt 6 k.p.c.).
art. 47989 k.p.c
Zasadność zażalenia zależy od ustalenia, czy rozpoznawana sprawa była sprawą z zakresu własności intelektualnej (o ochronę prawa autorskiego lub praw pokrewnych) w rozumieniu art. 47989 k.p.c., a zatem czy właściwy do jej rozpoznania w świetle art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyr. TK z 23 czerwca 2015 r. SK 32/14
wyr. TK z 23 czerwca 2015 r. SK 32/14, Dz.U.
VI Ga 124/24
w Warszawie‎zażalenia G.P.‎na wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu‎z 29 listopada 2024 r., VI Ga 124/24,‎w sprawie z powództwa Q.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 69/25 POSTANOWIENIE 17 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ireneusz Kunicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 czerwca 2025 r. w Warszawie‎zażalenia G.P.‎na wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu‎z 29 listopada 2024 r., VI Ga 124/24,‎w sprawie z powództwa Q. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K.‎przeciwko G.P. ‎o zapłatę, uchyla zaskarżony wyrok, pozostawiając Sądowi Okręgowemu w Toruniu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. (E.C.)

UZASADNIENIE

1. Pozwany wniósł zażalenie od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu i przekazującego sprawę Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.Sprawa dotyczyła zasądzenia opłaty dodatkowej za bezprawne posługiwanie się przez pozwanego znakiem jakości „(…)”. W 2016 roku pozwany zgłosił się do Ogólnopolskiego Konkursu (…). Nagrodą w tym konkursie było przyznanie znaku jakości „(…)". Organizatorem konkursu był powód. Pozwany został laureatem wymienionego Konkursu i uzyskał prawo posługiwania się znakiem jakości „(…)" przez 12 miesięcy.

Po upływie tego okresu pozwany nie zaprzestał posługiwania się tym znakiem jakości, a w szczególności znak jakości „(…)" znajdował się na stronie internetowej pozwanego w okresie od 31 lipca 2020 roku do 10 kwietnia 2021 roku, jednakże z dopiskiem „2016-2017".Wobec powyższego powód, powołując się na § 24 Regulaminu Konkursu Regulaminu Ogólnopolskiego Konkursu (…), wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 36 900 zł, tj. po 3690 zł za każdy miesiąc, w którym znak jakości pozostawał na stronie internetowej pozwanego - łącznie za 10 miesięcy.

Wytaczając powództwo, powód zażądał jednak zasądzenia części tego świadczenia, a mianowicie kwoty 7688 złotych.2. Spór prawny w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji koncentrował się wokół tego, czy zachodziły przesłanki nałożenia opłaty dodatkowej z § 24 Regulaminu Konkursu, nieważności bądź abuzywności tego przepisu Regulaminu oraz nadużycia prawa podmiotowego przez pozwanego.Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo w całości, przyjmując, że powód nie posługiwał się znakiem jakości „(…)", o którym mowa w Regulaminie, w okresie od lipca 2020 roku do kwietnia 2021 roku, a zamieszczając na swojej stronie internetowej znak jakości „(…)” z dopiskiem „2016-2017”, chciał jedynie poinformować ewentualnych kontrahentów, którzy odwiedzają jego stronę internetową, że w 2016 roku został laureatem konkursu, w wyniku którego przyznano mu „(…)".3.

Sąd Okręgowy przyjął, że w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji zaszła nieważności postępowania, ponieważ sąd rejonowy rozpoznał sprawę, w której sąd okręgowy był właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu (art. 379 pkt 6 k.p.c.). Zdaniem Sądu Okręgowego sprawa rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji była sprawą z zakresu prawa autorskiego jako wynikająca z naruszenia art. 79 ust. 1 pkt 3b ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 2509).4. W zażaleniu pozwany zakwestionował stanowisko Sądu Okręgowego, podnosząc, że sprawa rozpoznana przez sąd pierwszej instancji była „zwykłą” sprawą cywilną, a zatem właściwość rzeczowa sądu była uzależniona od wartości przedmiotu sporu.

Wartość ta zaś wynosiła 7688 złotych. Sąd Najwyższy zważył co następuje:5. Zasadność zażalenia zależy od ustalenia, czy rozpoznawana sprawa była sprawą z zakresu własności intelektualnej (o ochronę prawa autorskiego lub praw pokrewnych) w rozumieniu art. 47989 k.p.c., a zatem czy właściwy do jej rozpoznania w świetle art. 47990 § 1 k.p.c. w pierwszej instancji był sąd okręgowy bez względu na wartość przedmiotu sporu.6. Przytoczone wyżej okoliczności przesądzają, że sprawa rozpoznana przez sądy powszechne nie jest sprawą o ochronę prawa autorskiego ani praw pokrewnych.

Żądanie pozwu dotyczyło bowiem zasądzenia opłaty dodatkowej przewidzianej w § 24 Regulaminu Konkursu, zgodnie z którym posługiwanie się znakiem jakości „(…)” bez uprawnień, w szczególności w przypadku cofnięcia lub zawieszenia prawa do posługiwania się znakiem jakości „(…)” w trybie § 23 niniejszego Regulaminu lub po okresie, na jaki przyznano znak jakości, może wywołać - na skutek decyzji Instytutu – obowiązek uiszczenia na rzecz Instytutu opłaty dodatkowej z tytułu bezprawnego posługiwania się znakiem jakości „(…)” w wysokości 3000 PLN netto za każdy miesiąc bezprawnego posługiwania się znakiem jakości.Przede wszystkim zatem podstawą dopuszczalności określenia w Regulaminie Konkursu opłaty, o którą toczy się spór nie są przepisy ustawy - Prawo autorskie.

Dopuszczalność jej określenia wynika z zasady swobody umów określonej w art. 3531 k.c. Dla rozstrzygnięcia sprawy o zasadność żądania tej opłaty nie mają więc zastosowania przepisy ustawy - Prawo autorskie, lecz przepisy Kodeksu cywilnego. W szczególności zaś art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. autor., którego naruszenie przyjął Sąd Okręgowy został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP z dniem 1 lipca 2015 r. (zob. wyr. TK z 23 czerwca 2015 r. SK 32/14, Dz.U. poz. 932), nie mógł zatem stanowić podstawy określenia opłaty dodatkowej w regulaminie konkursu z 2016 r.7.

Dodatkowo należy zauważyć, że postępowanie odrębne w sprawach własności intelektualnej (art. 47989-479129 k.p.c.) zostało wprowadzone do polskiego procesu cywilnego ze względu na specyfikę i skomplikowanie tych spraw. Przepisy tego postępowania wprowadzają mechanizmy prawne potrzebne do rozpoznania spraw własności intelektualnej i ułatwiające rozpoznanie tych spraw. Co za tym idzie przewidziano również właściwość rzeczową sądów okręgowych w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba zastosowania któregokolwiek z przepisów wskazanego postępowania odrębnego.8.

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Ireneusz Kunicki (E.C.)[a.ł]‎