Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 69/05 Generato dall'IA

Bankruptcy court dismissed appeal against trustee's fee award as procedural cost not appealable. The Supreme Court held that trustee fees are procedural costs, not subject to cassation. The court rejected the argument that old precedents applied to current bankruptcy proceedings. The decision clarifies that only specific bankruptcy provisions allow appeals on procedural matters. The ruling emphasizes strict adherence to current bankruptcy law regarding appealability. This case establishes that trustee fee determinations are final within the bankruptcy process. The court found no basis for cassation under the applicable bankruptcy statutes.

Numero d'incarto III CZ 69/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the trustee's cassation appeal against the district court's rejection of the appeal regarding the trustee's fee award. The trustee argued the decision violated procedural rules, but the court determined that fees under the relevant bankruptcy law are procedural costs, not subject to cassation. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because it did not fall under the specific exceptions listed in the bankruptcy code for challenging procedural rulings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 122 ust. 1, 2 pr. upadł.; Art. 17 ust. 3 pr. upadł.: Bankruptcy trustee fees are procedural costs and cannot be challenged via cassation unless explicitly permitted by specific bankruptcy provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy trustee fees procedural costs cassation appeal inadmissibility bankruptcy law provisions supreme court precedent procedural ruling appeal fee determination finality

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 122 ust. 1, 2 pr. upadł.
prawną przyznanego syndykowi wynagrodzenia w kwocie 317 989 zł stanowił art. 122 §
Art. 17 ust. 3 pr. upadł.
jako niedopuszczalna w świetle art. 17 § 3 pr.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3941 k.p.c., art.
Art. 68 pr. upadł.
zakresie przepisy odsyłające, a więc między innymi art. 13 § 2 k.p.c. i art. 68 pr. upadł.
Art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze
upadł., art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.
Art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych
z naruszeniem art. 5191 k.p.c., art. 64 pr. upadł, art. 3935 k.p.c. oraz art. 17 pr. upadł.
art. 5191 k.p.c
z naruszeniem art. 5191 k.p.c., art.
art. 3935 k.p.c
z naruszeniem art. 5191 k.p.c., art. 64 pr. upadł, art. 3935 k.p.c. oraz art. 17 pr. upadł.
art. 13 § 2 k.p.c
zakresie przepisy odsyłające, a więc między innymi art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 7 stycznia 1997 r., I CKN 13/96
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 20 lutego 2003 r., I CZ 10/03
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 3 kwietnia 1997 r., I CZ 27/97
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 11 stycznia 2001 r., IV CKN 1630/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 69/05

POSTANOWIENIE

Dnia 14 września 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie upadłości Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa (...) w Z. po rozpoznaniu w Izbie

Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2005 r., zażalenia syndyka

Masy Upadłości Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa (...) w Z. na postanowienie Sądu

Okręgowego w L. z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt IX Gz (...),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 30 września 2004 r. Sąd Rejonowy ustalił wynagrodzenie syndyka za

czynności wykonane w okresie od 6 lipca 1995 r. do 6 czerwca 2003 r. Podstawę

prawną przyznanego syndykowi wynagrodzenia w kwocie 317 989 zł stanowił art. 122 §

1 i 2 pr. upadł. w brzmieniu obowiązującym do 3 stycznia 1998 r. Zastosowanie

wymienionego przepisu we wskazanym brzmieniu opierało się na art. 5 ustawy z dnia 31

lipca 1997 r. o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24

października 1934 r. – Prawo upadłościowe i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117,

poz. 751). Zażalenie syndyka na wspomniane postanowienie Sąd Okręgowy oddalił

postanowieniem z dnia 5 stycznia 2005 r. Na to ostatnie postanowienie syndyk wniósł

skargę kasacyjną, która jednak została odrzucona przez Sąd Okręgowy postanowieniem

z dnia 3 marca 2005 r. jako niedopuszczalna w świetle art. 17 § 3 pr. upadł.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej syndyk

zakwestionował zasadność tego rozstrzygnięcia; zarzucił, iż zostało ono wydane

z naruszeniem art. 5191 k.p.c., art. 64 pr. upadł, art. 3935 k.p.c. oraz art. 17 pr. upadł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wynagrodzenie należne syndykowi na podstawie art. 122 pr. upadł. stanowi

element kosztów właściwego postępowania upadłościowego. Może być zatem

dochodzone

tylko

w tym

postępowaniu.

Niezłożenie

przez syndyka

wniosku

o przyznanie wynagrodzenia w terminie określonym w art. 125 pr. upadł. powoduje

utratę możliwości jego przyznania.

Nie można się zgodzić ze skarżącym, że postanowienie Sądu Okręgowego

oddalające zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego przyznające wynagrodzenie

na podstawie art. 122 pr. upadł. podlega zaskarżeniu kasacyjnemu.

W

literaturze

reprezentowany jest

pogląd,

że

dopuszczalność

środków

zaskarżenia jest regulowana (z wyjątkami dotyczącymi zażalenia) w każdym

postępowaniu w sposób szczególny, co oznacza, że nie mają zastosowania w tym

zakresie przepisy odsyłające, a więc między innymi art. 13 § 2 k.p.c. i art. 68 pr. upadł.

Gdy chodzi o skargę kasacyjną, orzecznictwo Sądu Najwyższego podziela to

stanowisko w szczególności w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego toczącego

się według przepisów w brzmieniu obowiązującym do 5 lutego 2005 r. oraz w

odniesieniu do postępowania upadłościowego toczącego się według przepisów

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. –

Prawo upadłościowe. Przyjmuje się mianowicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że

o dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygają

wyłącznie przepisy art. 7751 k.p.c., a w postępowaniu upadłościowym - przepisy art. 17

ust. 3 oraz art. 193 pr. upadł. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7

stycznia 1997 r., I CKN 13/96, OSNC 1997/5, poz. 54 i z dnia 20 lutego 2003 r., I CZ

10/03, LEX nr 78270). Stąd wniosek, że skarga kasacyjna na orzeczenia sądu drugiej

instancji zapadłe w toku właściwego postępowania upadłościowego jest dopuszczalna

tylko w przypadkach określonych w art. 193 pr. upadł. (odmowa zatwierdzenia układu)

oraz – gdy nieruchomość lub statek są zgodnie z art. 118 pr. upadł. sprzedawane

według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego - w dwóch pierwszych przypadkach

określonych w art. 7751 § 2 k.p.c. (przybicie oraz przysądzenie własności).

Wydane w toku właściwego postępowania upadłościowego postanowienie Sądu

Okręgowego oddalające zażalenie syndyka na postanowienie Sądu Rejonowego

ustalające jego wynagrodzenie nie należy oczywiście do orzeczeń objętych hipotezą art.

193 pr. upadł., ani do orzeczeń objętych hipotezą art. 775 1 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed

5 lutego 2005 r.

Wywody skarżącego odwołujące się do orzeczeń Sądu Najwyższego z okresu

międzywojennego, rozstrzygających skargi kasacyjne na postanowienia sądu drugiej

instancji co do wynagrodzenia syndyka, pomijają to, że w orzecznictwie, które

ukształtowało się po przywróceniu w 1996 r. skargi kasacyjnej, nie zostało podtrzymane

stanowisko judykatury z okresu międzywojennego kwalifikujące rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania jako orzeczenia co do istoty sprawy (por. np. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 34, z

dnia 3 kwietnia 1997 r., I CZ 27/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 130 i z dnia 11 stycznia 2001

r., IV CKN 1630/00, LEX nr 52455).

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 k.p.c., art. 68 pr. upadł., art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. –

Prawo upadłościowe i naprawcze /Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm./ oraz art. 3 ustawy z

dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98/).