Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 62/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of bankruptcy proceeding termination order under restructuring law.

Numero d'incarto III CZ 62/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding a final order terminating bankruptcy proceedings under the restructuring law. The lower court rejected the claim for unconstitutionality due to procedural defects, including lack of legal standing and missed deadlines. The Supreme Court upheld this decision, ruling that such claims are inadmissible against incidental rulings in restructuring cases.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 202 ust. 1 Prawo restrukturyzacyjne: A claim for unconstitutionality is inadmissible against final orders in restructuring proceedings, as compensation claims must be pursued directly against the State Treasury.

Parole chiave

Generato dall'IA
restructuring proceedings inadmissibility of claim termination of bankruptcy unconstitutionality claim procedural standing State Treasury compensation incidental rulings motivazione inadeguata delle censure costituzionali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 4241 - 42412 k.p.c.
Art. 5192 k.p.c.
Art. 11481 § 3 k.p.c.
5192, art. 11481 § 3, art.
Art. 11511 § 3 k.p.c.
11481 § 3, art. 11511 § 3 i art.
Art. 1215 § 3 k.p.c.
11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
Art. 202 ust. 1 Prawo restrukturyzacyjne
Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu restrukturyzacyjnym skarga nie przysługuje, co wynika z art. 202 ustawy z dnia 15 maja 2015 r.
Art. 4241b k.p.c.
Art. 379 § 4 k.p.c.
Tym samym zarzut naruszenia art. 379 § 4 k.p.c. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skład orzekający w sprawie ‎był zgodny z przepisami prawa, jak również w rozpoznaniu sprawy nie brał sędzia, który podlegał wyłączeniu z mocy ustawy.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku ‎z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku ‎z art. 3941 § 3 k.p.c.
Generato dall'IA
III CZ 235/25
Supreme Court dismisses appeal on civil procedure appeal rejection, upholding closed list of appealable rulings.
III CZ 144/22
Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissible and time-barred claim for invalidity of final judgment.
II UZ 63/26
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory lawyer representation in extraordinary proceedings.
V CZ 29/20
Supreme Court dismisses appeal for invalidating a ruling due to a party's personal filing without legal counsel. The court holds that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasizes that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court ruled that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court held that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasized that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts. The court ruled that the mandatory attorney requirement renders such filings inadmissible and non-curable. Consequently, the appeal is rejected as obviously groundless. The court emphasized that the mandatory attorney requirement in Supreme Court proceedings applies to all procedural acts, including those taken by lower courts.
III CZ 254/24
Supreme Court dismisses appeal for late filing and improper judge inquiry in cassation proceedings.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 62/24 POSTANOWIENIE 23 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 23 maja 2024 r. w Warszawie‎zażalenia C. w Ł. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w W.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku‎z 15 lutego 2024 r., VII WSC 2/24,‎w sprawie ze skargi C. w Ł. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstoku z 21 stycznia 2021 r., VII Gz 336/20, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku w sprawie ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstoku z 21 stycznia 2021 r. wydanego w sprawie VII Gz 336/20 w postępowaniu sanacyjnym z udziałem wierzycieli J. spółki jawnej w B. i I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. odrzucił skargę.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że strona skarżąca samodzielnie wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia.

Skarga została uznana za niedopuszczalną, gdyż w postępowaniu restrukturyzacyjnym nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Sąd drugiej instancji odrzucił skargę z uwagi ‎na niespełnienie przymusu adwokacko-radcowskiego, jak również złożenie skargi ‎po upływie terminu.Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 4241 - 42412 k.p.c. oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z obowiązującym prawem skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem przysługuje zasadniczo tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).

Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu restrukturyzacyjnym skarga nie przysługuje, co wynika z art. 202 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2309). Należy mieć na względzie, że jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia ich niezgodności z prawem w postępowaniu ze skargi, a więc bezpośrednio przed sądem powszechnym od Skarbu Państwa w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b k.p.c.).W niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została złożona na postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.

Podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia prawa nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż skarga była niedopuszczalna, z przyczyn wskazanych wyżej.Wobec niedopuszczalności złożenia skargi bez znaczenia pozostaje fakt, ‎że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona po terminie i nie spełniała przymusu adwokacko-radcowskiego.Ponadto kwestionowanie składu Sądu przez stronę skarżącą należy uznać ‎za niedopuszczalne, gdyż powyższe zagadnienie ustrojowe nie stanowi przedmiotu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W związku z tym należy stwierdzić, że brak jest podstawy prawnej, która uprawnia ‎do kwestionowania statusu sędziego. Tym samym zarzut naruszenia art. 379 § 4 k.p.c. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skład orzekający w sprawie ‎był zgodny z przepisami prawa, jak również w rozpoznaniu sprawy nie brał sędzia, który podlegał wyłączeniu z mocy ustawy. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku ‎z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. [SOP](r.g.) ‎