Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 6/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal; copyright remuneration claims fall under district court jurisdiction, not county court.

Numero d'incarto III CZ 6/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the Regional Court's decision to remand the case. The Regional Court had ruled that a claim for copyright remuneration constituted a 'copyright protection matter' under Article 17(2) of the Civil Procedure Code, thereby invalidating the District Court's initial judgment. The Supreme Court clarified that this provision covers all claims arising from copyright law, including contractual remuneration, to ensure procedural efficiency and unified jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 ust. 2 k.p.c.; Art. 379 ust. 6 k.p.c.; Art. 386 ust. 2 k.p.c.; Art. 3941 ust. 11 k.p.c.; Art. 398 ust. 14 k.p.c.; Art. 78, 79 ustawy o prawie autorskim; Art. 17 ust. 1 k.r.s.; Art. 17 ust. 4 k.p.c.; Art. 17 ust. 2 k.p.c. defines 'copyright protection matters' as all claims based on copyright law, including contractual remuneration, granting exclusive jurisdiction to the county court to allow cumulative proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
copyright remuneration jurisdiction county court civil procedure code remand case contractual rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 ust. 2 k.p.c.
15 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r., nie miało charakteru bezwzględnego, a spór o wynagrodzenie był zwykłym sporem umownym, a nie sporem o ochronę prawa autorskiego.Przepis art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
Art. 379 ust. 6 k.p.c.
Rozpoznanie tej sprawy przez sąd rejonowy w pierwszej instancji skutkuje nieważnością postępowania zgodnie z art. 379 pkt 6 k.p.c.
Art. 386 ust. 2 k.p.c.
W związku z tym, na podstawie art. 386 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 27 października 2014 r.
Art. 3941 ust. 11 k.p.c.
na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c.
Art. 398 ust. 14 k.p.c.
- wykluczałoby bowiem przyjęcie kompleksowej właściwości sądu okręgowego.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 78, 79 ustawy o prawie autorskim
17 pkt 2 k.p.c., czy też przepis ten obejmuje jedynie sprawy, w których dochodzone są roszczenia, o których mowa w art. 78 lub 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r., a zatem sprawy o naruszenie praw autorskich (por.
Art. 17 ust. 1 k.r.s.
15 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r., nie miało charakteru bezwzględnego, a spór o wynagrodzenie był zwykłym sporem umownym, a nie sporem o ochronę prawa autorskiego.Przepis art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
Art. 17 ust. 4 k.p.c.
15 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r., nie miało charakteru bezwzględnego, a spór o wynagrodzenie był zwykłym sporem umownym, a nie sporem o ochronę prawa autorskiego.Przepis art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
art. 17 pkt 2 k.p.c
Jako pochodną tych sporów traktuje się zagadnienie, czy sprawa o wynagrodzenie na podstawie umowy o przeniesienie praw autorskich jest sprawą o ochronę praw autorskich w rozumieniu art. 17 pkt 2 k.p.c., czy też przepis ten obejmuje jedynie sprawy, w których dochodzone są roszczenia, o których mowa w art.
art. 379 pkt 6 k.p.c
Rozpoznanie tej sprawy przez sąd rejonowy w pierwszej instancji skutkuje nieważnością postępowania zgodnie z art. 379 pkt 6 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, OSNC 2013, nr 4, poz. 54
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, OSNC 2013, nr 4, poz. 54).
III CZP 10/76
173; uchwała z dnia 6 listopada 1976 r., III CZP 10/76, OSNCP 1977, nr 3; poz.
III CRN 269/76
43; wyrok z dnia 8 grudnia 1976 r., III CRN 269/76, OSNCP 1977, nr 10, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 6/15. POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński (przewodniczący)‎SSN Jacek Gudowski‎SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. L.‎przeciwko N. sp. z o.o. w K.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2015 r.,‎zażalenia powoda na wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 27 października 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Powód A. L. pozwem z dnia 18 marca 2014 r. dochodził od pozwanej N. sp. z o.o. z siedzibą w K. zapłaty kwoty 4 400 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia zapłaty tytułem części wynagrodzenia należnego za wykonanie utworów i przeniesienia autorskich praw majątkowych do nich na pozwaną na podstawie umowy dnia 29 czerwca 2011 r. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. uwzględnił powództwo.Rozpatrując apelację pozwanej, Sąd Okręgowy w K. przyjął, że sprawa o zapłatę wynagrodzenia za wykonanie utworu oraz za przeniesienie autorskich praw majątkowych do niego, a także udzielenie upoważnień i zezwoleń odnoszących się do tego utworu, przeniesienie prawa zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich i udzielenie upoważnienia do wykonywania autorskich praw osobistych jest sprawą o ochronę praw autorskich w rozumieniu art. 17 pkt 2 k.p.c. Rozpoznanie tej sprawy przez sąd rejonowy w pierwszej instancji skutkuje nieważnością postępowania zgodnie z art. 379 pkt 6 k.p.c. W związku z tym, na podstawie art. 386 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 27 października 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.Powód wniósł zażalenie na wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 października 2014 r. na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. Zarzucił naruszenie art. 17 pkt 2 k.p.c. i art. 386 § 2 w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy kontroluje prawidłowość stwierdzenia nieważności postępowania przez sąd drugiej instancji (art. 3941 § 11 k.p.c.; por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, OSNC 2013, nr 4, poz. 54). Oznacza to, że przy rozpoznawaniu zażalenia wniesionego na wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 października 2014 r. konieczne jest zbadanie, czy Sąd ten prawidłowo przyjął, iż niniejsza sprawa w pierwszej instancji należała do właściwości rzeczowej sądu okręgowego, wobec czego jej rozpoznanie przez sąd rejonowy skutkowało nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 6 k.p.c.W judykaturze Sądu Najwyższego pod rządami ustawy z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim (Dz.

U. Nr 34, poz. 234 ze zm., dalej jako ustawa z dnia 10 lipca 1952 r.) przeważało stanowisko, że sprawy z powództwa twórcy przeciwko wydawcy o zapłatę wynagrodzenia należą do kategorii spraw o ochronę praw autorskich w rozumieniu art. 17 pkt 2 k.p.c., w związku z czym w pierwszej instancji objęte są właściwością sądów wojewódzkich (postanowienie z dnia 29 grudnia 1971 r., I CZ 205/71, OSPiKA 1972, nr k poz. 173; uchwała z dnia 6 listopada 1976 r., III CZP 10/76, OSNCP 1977, nr 3; poz. 43; wyrok z dnia 8 grudnia 1976 r., III CRN 269/76, OSNCP 1977, nr 10, poz. 191; por. jednak zmierzające w przeciwnym kierunku postanowienie z dnia 9 lutego 1973 r., II CZ 4/73, OSNCP 1973, nr 12, poz. 222).

Stanowisko to uzasadniano tym, że w świetle art. 15 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r. prawo autorskie obejmowało prawo do wynagrodzenia za wykorzystanie utworu. Na tej podstawie przyjmowano, że twórca, występując do sądu o zapłatę wynagrodzenia autorskiego, dochodzi ochrony swojego prawa autorskiego. Stanowisko to oceniano rozbieżnie w nauce. Jego przeciwnicy podnosili, że prawo do wynagrodzenia, o którym mowa była w art. 15 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 1952 r., nie miało charakteru bezwzględnego, a spór o wynagrodzenie był zwykłym sporem umownym, a nie sporem o ochronę prawa autorskiego.Przepis art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.:

Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 ze zm., dalej jako ustawa z dnia 4 lutego 1994 r.) także stanowi, że twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Spory wywołuje kwestia natury tego prawa. Zgodnie z jednym stanowiskiem chodzi tu o prawo względne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1999 r., II CKN 573/98, nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1999 r., I CKN 1139/97, OSNC 2000, nr 1, poz. 6), a według drugiego zapatrywania jest to prawo bezwzględne. Jako pochodną tych sporów traktuje się zagadnienie, czy sprawa o wynagrodzenie na podstawie umowy o przeniesienie praw autorskich jest sprawą o ochronę praw autorskich w rozumieniu art. 17 pkt 2 k.p.c., czy też przepis ten obejmuje jedynie sprawy, w których dochodzone są roszczenia, o których mowa w art. 78 lub 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r., a zatem sprawy o naruszenie praw autorskich (por. art. 80 tej ustawy).Przekazanie w art. 17 pkt 2 k.p.c. do właściwości sądów okręgowych spraw o ochronę praw autorskich i pokrewnych motywowane jest - podobnie jak w wypadku innych kategorii spraw wskazanych w tym przepisie - założeniem, że sprawy takie z reguły mają bardziej złożony charakter prawny ze względu na leżące u ich podłoża regulacje.

Wymagają one zatem większego doświadczenia, jak również koncentracji w ramach mniejszej liczby sądów, dlatego w pierwszej instancji mają je rozpoznawać sądy okręgowe, a nie sądy rejonowe. Właściwość sądu okręgowego na podstawie art. 17 pkt 2 k.p.c. nie jest też uzależniona od majątkowego albo niemajątkowego charakteru sporu.Ustawodawca posługuje się w art. 17 pkt 2 k.p.c. pojęciem spraw o ochronę praw autorskich. O ochronie praw autorskich - osobistych i majątkowych - mowa jest też w tytułach rozdziałów 8 i 9 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.

Sugeruje to wykładnię art. 17 k.p.c. 2 k.p.c. w kierunku ograniczenia właściwości sądu okręgowego tylko do spraw, w których dochodzone są roszczenia z tytułu naruszenia praw autorskich, o których mowa w art. 78 i 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Przy takim ujęciu istotnie decydujący wpływ na wykładnię art. 17 pkt 2 k.p.c. miałaby okoliczność, czy prawo do wynagrodzenia stanowi rodzaj bezwzględnego autorskiego prawa majątkowego, w razie naruszenia którego twórca może korzystać z roszczeń określonych w art. 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.Wykładnia art. 17 pkt 2 k.p.c. powinna jednak uwzględniać to, że występujące w tym przepisie pojęcie spraw o ochronę praw autorskich użyte jest dla potrzeb ściśle procesowych, tj. wyznaczenia granic właściwości rzeczowej sądu okręgowego, a także to, że celem tego przepisu jest przekazanie do tego sądu określonej kategorii spraw ze względu na szczególny charakter leżących u ich podłoża regulacji prawnych.

Zasadne jest więc interpretowanie określenia „sprawy o ochronę praw autorskich" przez pryzmat wskazanej funkcji, co sprawia, że „ochrona praw autorskich" nie powinna być w tym przypadku łączona tylko z ochroną autorskich praw osobistych i autorskich praw majątkowych w rozumieniu rozdziałów 8 i 9 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Cel przekazania przedmiotowych spraw do właściwości rzeczowej sądu okręgowego przemawia natomiast za tym, aby pojęciem tym obejmować ogół spraw o roszczenia na tle regulacji prawa autorskiego.Regulacje właściwości sądu, w tym także właściwości rzeczowej, muszą być - z natury rzeczy - jak najmniej skomplikowane i zdatne do przewidywalnego i prostego zastosowania.

Przeczyłoby temu założeniu interpretowanie przepisu art. 17 pkt 2 k.p.c. - w zakresie sformułowania „sprawy o ochronę praw autorskich" - przez pryzmat teoretycznego sporu o naturę prawną prawa do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.Rozwiązanie zakładające, że sprawy o ochronę praw autorskich to wszystkie sprawy o roszczenia na tle prawa autorskiego (w znaczeniu przedmiotowym), ma tę zaletę, że pozwala na kumulację w jednym postępowaniu roszczeń o wynagrodzenie z tytułu przeniesienia praw autorskich z roszczeniami z tytułu ich naruszenia, które określają art. 78 i 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.

Może się zdarzyć, że strona umowy o przeniesienie praw autorskich nie tylko nie zapłaci wynagrodzenia, ale będzie korzystać z utworu w zakresie pól eksploatacji nieobjętych umową. W takim wypadku twórca może wystąpić z żądaniem zapłaty wynagrodzenia w myśl umowy oraz z roszczeniami z tytułu naruszenia jego praw autorskich w odniesieniu do pól eksploatacji nieobjętych umową. Szersze rozumienie art. 17 pkt 2 k.p.c. pozwala na objęcie obu kategorii żądań właściwością sądu okręgowego. Gdyby je odrzucić, wtedy mogłoby się okazać, że w sprawie o wynagrodzenie umowne byłby właściwy sąd rejonowy (art. 17 pkt 4 k.p.c.), podczas gdy roszczenia wynikające z naruszenia praw autorskich przynależałyby do właściwości sądu okręgowego (art. 17 pkt 2 k.p.c.).

Sformułowanie art. 17 pkt 2 k.p.c. - odmienne niż w wypadku art. 17 pkt 1 in principio k.p.c. - wykluczałoby bowiem przyjęcie kompleksowej właściwości sądu okręgowego.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., sąd orzekł jak w sentencji.