Supreme Court dismisses appeal on civil procedure appeal deadline calculation starting from judgment reading. The appeal was filed after the three-month period expired. The court ruled that the deadline begins when the party learns the judgment's content. The appeal was rejected because the plaintiff was present at the reading. The court held that presence at the reading constitutes knowledge of the judgment content. The appeal was dismissed because the plaintiff was present at the reading. The appeal was dismissed because the plaintiff was present at the reading.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision rejecting a motion for retrial. The appellant argued that the three-month deadline for filing the retrial motion should start from learning the judgment's reasoning, not just the fact of the reading. The court held that the deadline begins when the party learns the judgment's content, which was established by the party's presence at the reading. Consequently, the appeal was rejected as the motion was filed after the statutory period expired.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 401 pkt 2 k.p.c.; The three-month period for filing a retrial motion begins when the party learns the judgment's content, which is established by presence at the reading of the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 59/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący)SSN Józef FrąckowiakSSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca) w sprawie ze skargi D.S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. S.przeciwko R. S. i Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w K.o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r.,zażalenia skarżącej D.
S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2015 r., 1) oddala zażalenie, 2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, 3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego radcy prawnemu A. K. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym, powiększoną o należny podatek od towarów i usług.
UZASADNIENIE
D. S. pozwała R.S. oraz Skarb Państwa - Sąd Okręgowy w K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r. Powódka była obecna podczas ogłoszenia tego wyroku. W dniu 9 marca 2015 r. D. S. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r. Jako podstawę skargi wskazała nieważność postępowania wskutek pozbawienia jej możności działania (art. 401 pkt 2 k.p.c.).
Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę D. S. z powodu jej wniesienia po upływie przepisanego w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięcznego terminu. Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skarga ta mogła być - według Sądu Apelacyjnego - wniesiona skutecznie jedynie do dnia 30 stycznia 2015 r.W zażaleniu na postanowienie z dnia 21 maja 2015 r. skarżąca zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 407 § 1 k.p.c. Podniosła, że trzymiesięczny termin określony w tym przepisie powinien być liczony, uwzględniając podstawę wniesionej przez nią skargi, nie od dnia, w którym dowiedziała się ona o wyroku kończącym postępowanie w sprawie - jak przyjął Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu - lecz od dnia, w którym dowiedziała się ona o dokładnej sentencji tego wyroku wraz z jego uzasadnieniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W judykaturze przyjmuje się, że dowiedzenie się przez stronę o wyroku oznacza w art. 407 § 1 k.p.c., uzyskanie przez stronę informacji nie tylko o samym fakcie wydanie wyroku, lecz także o jego treści, tj. sposobie rozstrzygnięcia sprawy, dopiero bowiem znajomość sposobu rozstrzygnięcia sprawy pozwala stronie podjąć decyzję co do złożenia skargi o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZ 33/09).
Natomiast data doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem i możliwość zapoznania się z treścią uzasadnienia, jak i sama chwila uświadomienia sobie istnienia podstawy do wznowienia postępowania, są tu bez znaczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2004 r., II CZ 87/04 i 3 lutego 2012 r., I CZ 132/11). Obecność skarżącej w dniu 30 października 2014 r. podczas ogłoszenia wyroku Sądu Apelacyjnego, kończącego postępowanie w sprawie, dawała podstawy do przyjęcia, że skarżąca tego dnia dowiedziała się o tym wyroku w zakresie wymaganym przez art. 407 § 1 k.p.c., tj. nie tylko o fakcie jego wydania, ale i o jego treści, czyli sposobie rozstrzygnięcia sprawy tym wyrokiem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2013 r., II CZ 42/13).
Sposób liczenia przez Sąd Apelacyjny terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., leżący u podstaw zaskarżonego postanowienia, pozostawał zatem w zgodzie z tym przepisem. Sugerowane przez skarżącą odmienne liczenie tego terminu przy ocenie dopuszczalności wniesionej przez nią skargi nie ma uzasadnionych podstaw. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego nastąpiło zgodnie z art. 102 k.p.c., a podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu stanowiły przepisy § 15 i 16 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490) oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804). kc