Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 55/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against second-instance ruling annulling a preliminary order, ruling it does not end proceedings. The appeal is inadmissible because annulling a preliminary order does not conclude the proceedings in that scope. The court held that such an order does not satisfy the requirement of concluding proceedings under Article 5191 of the Code of Civil Procedure. The decision clarifies that annulling a preliminary order does not end the proceedings in that scope. The court ruled that such an order does not satisfy the requirement of concluding proceedings under Article 5191 of the Code of Civil Procedure. The decision clarifies that annulling a preliminary order does not end the proceedings in that scope.

Numero d'incarto III CZ 55/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to annul a preliminary order. The appellant argued that annulling the preliminary order meant the District Court's decision addressed the substance of the case and thus warranted cassation. The Court ruled that while annulling a preliminary order concerns the substance, it does not conclude the proceedings in that specific scope. Consequently, the decision does not meet the statutory requirements for a cassable ruling under Article 5191 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 567, 618, 685 k.p.c.; Art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.; A ruling annulling a preliminary order concerns the substance but does not conclude the proceedings in that scope and is therefore not subject to cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
Code of Civil Procedure preliminary order annulment of order conclusion of proceedings cassation appeal second instance court substance of case

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5191 § 1 k.p.c.
zgodnie art. 5191 § 1 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna.
Art. 567 k.p.c.
w razie uznania żądania (roszczenia) za usprawiedliwione co do zasady (art. 567,
Art. 618 k.p.c.
Art. 685 k.p.c.
Art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
oraz art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 14
Art. 394 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 5191 § 1 k.p.c
zgodnie art. 5191 § 1 k.p.c.
art. 5191 k.p.c
w świetle art. 5191 k.p.c., dopuszczalna.
art. 318 k.p.c
618 i 685 k.p.c. oraz art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Nie ma natomiast

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1997 r., I CZ 155/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN 110/98
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CKN 106/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2004 r., IV CK 455/04
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2000 r., III CKN 264/00
IV CK 455/04
63, i z dnia 30 września 2004 r., IV CK 455/04, Biul.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 55/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

SSA Michał Kłos

w sprawie z wniosku M.P.

przy uczestnictwie S.D. i "N." sp. z o.o.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 grudnia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 3 września 2007 r. odrzucił skargę

kasacyjną S.D. i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „N.”, uczestników

postępowania o zniesienie współwłasności, na postanowienie tego Sądu z dnia 14

czerwca 2007 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem Sąd

Okręgowy uchylił postanowienie wstępne Sądu

Rejonowego. Zaskarżone

postanowienie Sądu Okręgowego nie było zatem postanowieniem, na które

zgodnie art. 5191 § 1 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna.

W zażaleniu wnioskodawca podniósł, że postanowieniem z dnia 14 czerwca

2007 r. Sąd Okręgowy zmienił postanowienie wstępne Sądu Rejonowego w ten

sposób, że je uchylił; w rezultacie postanowienie Sądu Okręgowego z dnia

14 czerwca 2007 r. dotyczyło istoty sprawy i jako takie podlegało zaskarżeniu

skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega w orzecznictwie wątpliwości, że wydane przez sąd drugiej instancji

postanowienie wstępne oraz postanowienie oddalające apelację od postanowienia

wstępnego sądu pierwszej instancji są orzeczeniami co do istoty kończącymi

postępowanie w sprawie w pewnym jej zakresie, które, jeżeli w sprawie w myśl art.

5191 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna, podlegają zaskarżeniu tą skargą

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1997 r., I CZ

155/97, „Prokuratura i Prawo” 1998, nr 5, poz. 44, i z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN

110/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 129, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16

kwietnia 1997 r., II CKN 106/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 170, i postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz.

63, i z dnia 30 września 2004 r., IV CK 455/04, Biul. SN 2005, nr 2, s. 15).

Nie ma natomiast takich cech – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy –

postanowienie sądu drugiej instancji uchylające postanowienie wstępne sądu

pierwszej instancji.

Postanowienie wstępne, podobnie jak wyrok wstępny, może zapaść tylko

w razie uznania żądania (roszczenia) za usprawiedliwione co do zasady (art. 567,

618 i 685 k.p.c. oraz art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Nie ma natomiast

podstaw do wydania postanowienia wstępnego stwierdzającego, że żądanie jest

co do zasady nieusprawiedliwione (por. końcowy fragment uzasadnienia wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2000 r., III CKN 264/00, OSNC 2001,

nr 3, poz. 47). Jeżeli więc sąd pierwszej instancji wydał postanowienie wstępne

dotyczące określonego żądania, choć żądanie to nie było usprawiedliwione co do

zasady, wydane postanowienie powinno zostać w razie jego zaskarżenia uchylone

przez sąd drugiej instancji. Skutkiem jego uchylenia będzie objęcie kwestii, której

ono dotyczyło, orzeczeniem rozstrzygającym o całym wniosku (orzeczeniem

pełnym). Jakkolwiek więc postanowienie sądu drugiej instancji, uchylające

postanowienie wstępne sądu pierwszej instancji, jest orzeczeniem co do istoty

w określonym zakresie sprawy, to jednak nie kończy postępowania w sprawie

w tym zakresie i tym samym nie podlega, zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., zaskarżeniu

skargą kasacyjną, choćby nawet w ogóle skarga kasacyjna była w sprawie,

w świetle art. 5191 k.p.c., dopuszczalna.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. jak w sentencji.