Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 54/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs, ruling fee exemption does not exempt losing party from paying opponent's costs.

Numero d'incarto III CZ 54/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's decision to award the defendant 900 PLN in appeal costs. The plaintiff argued that the lower court failed to apply Article 102 of the Code of Civil Procedure regarding special circumstances for cost exemption. The court rejected this, stating that fee exemption from state costs does not relieve a losing party from paying the opponent's court costs, and the plaintiff failed to prove special circumstances warranting a change.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: Exemption from court costs does not exempt a losing party from paying the opponent's costs, which requires special circumstances related to the proceedings' course.

Parole chiave

Generato dall'IA
court costs allocation fee exemption rules special circumstances test appeal costs liability professional fee reimbursement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 98 § 1 k.p.c.
Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 98 § 1
Art. 102 k.p.c.
postępowania apelacyjnego i zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego
Art. 398 § 14 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.
art. 102 k.p.c
postępowania apelacyjnego i zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 98 § 1
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 54/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Maria Szulc

SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. M.

przeciwko K. B., A. B.

i A. B. - następcom prawnym M. B.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 15 marca 2012 r.,

oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

powódce

w postępowaniu zażaleniowym z urzędu.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy oddalił powództwo D. M. o usunięcie niezgodności między

stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym

stanem prawnym. Apelację wniesioną przez pełnomocnika powódki Sąd Okręgowy

oddalił, z tym, że uwzględnił zawarte w niej zażalenia kwestionujące wysokość

wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi ustanowionemu dla powódki z

urzędu. Sąd Okręgowy oddalił również złożone osobiście przez powódkę, zażalenie

na zawarte w punkcie czwartym wyroku orzeczenie o kosztach procesu. Orzekając

o kosztach postępowania apelacyjnego zasądził od powódki na rzecz pozwanego

K. B. kwotę 900 zł.

W złożonym zażaleniu, powódka kwestionowała orzeczenie o kosztach

postępowania apelacyjnego i zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego

niezastosowanie wnosiła o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez odstąpienie

od obciążania powódki kosztami procesu. W zażaleniu zawarty był również wniosek

o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 98 § 1

k.p.c., Sąd Okręgowy odwoływał się do argumentów użytych przy rozpoznawaniu

zarzutów podnoszonych w apelacji i wskazywał, że zwolnienie strony od kosztów

sądowych nie zwalnia jej od obowiązku zwrotu kosztów należnych stronie

przeciwnej.

Słuszność

tego

stanowiska

potwierdzają

wypowiedzi

Sądu

Najwyższego oraz piśmiennictwo (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

7 grudnia 2011 r., II PZ 34/11, z dnia 26 stycznia 2007 r., V CSK 292/06, z dnia

13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07 – niepubl.). W judykaturze Sądu Najwyższego

podkreśla się brak tożsamości przesłanek zwolnienia od kosztów sądowych oraz

przesłanek przewidzianego w art. 102 k.p.c. nie obciążania strony przegrywającej

kosztami należnymi przeciwnikowi. Zastosowanie art. 102 k.p.c. wymaga

wystąpienia okoliczności „szczególnie uzasadnionych”. Do kręgu tych okoliczności

należą przede wszystkim fakty związane z samym przebiegiem procesu.

Powinny one być oceniane z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego.

Oceniając zażalenie powódki w tym kontekście należy stwierdzić, że nie

przytoczono w nim żadnych okoliczności świadczących, iż szczególne względy

przemawiają za uwzględnieniem tego zażalenia. Użyta argumentacja jest

powierzchowna, przytoczone orzecznictwo Sądu Najwyższego nieadekwatne do

realiów rozpoznawanej sprawy. Twierdzenie jakoby Sąd Okręgowy uwzględnił

częściowo

apelację powódki od wyroku Sądu pierwszej instancji nie ma oparcia

w materiałach sprawy. Apelacja została oddalona w całości, uwzględniono

natomiast

zażalenie

na

postanowienie

w

części

określającej

wysokość

wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi reprezentującemu powódkę z urzędu.

Naprowadzone

zażalenie nie

okoliczności

stanowi

przemawiają

„pomocy

prawnej”,

za

przyjęciem,

której

udzielenie

że

wniesione

uzasadniałoby

przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia przewidzianego przepisami

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.). W judykaturze Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, że sporządzenie

przez adwokata ustanowionego dla strony przez sąd, środka odwoławczego

z naruszeniem zasad profesjonalizmu wymaganego od adwokata, nie może być

uznane za udzielenie pomocy prawnej i nie daje podstaw do przyznania

adwokatowi, ze środków Skarbu Państwa, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r., II PK 242/06,

z dnia 22 września 2011 r., V CZ 66/11 – niepubl., z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN

341/98, OSNC 1999/6/123).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.