Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 52/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on civil procedure renewal grounds, citing lack of new facts or legal errors.

Numero d'incarto III CZ 52/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the appellate court's decision to reject their request for a retrial. The appellants argued that procedural errors and undisclosed judgments warranted a new trial, but the court found no valid grounds under the Civil Procedure Code. The court determined that the cited judgments were either known to the parties, issued during the ongoing proceedings, or did not concern the same legal relationship, thus failing to meet the statutory requirements for a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c.: A request for retrial based on 'later discovery' requires a judgment rendered after the conclusion of the proceedings that was unknown and inaccessible to the party at the time.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial grounds later discovery civil procedure code undisclosed judgments same legal relationship procedural error appellate review ritiro dell'istanza giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 410 § 1 k.p.c.
Zaskarżonym postanowieniem w punkcie drugim Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę pozwanych o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 czerwca 2016 r.
art. 401 pkt 2 k.p.c.
uznając, że nie została oparta o wskazane przez skarżących podstawy wznowienia określone w art. 401 pkt 2 k.p.c. i 403 § 2 k.p.c.Wskazał, że pozwany M.
art. 403 § 2 k.p.c.
Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bo skarżący aktywnie uczestniczył w procesie zajmując stanowisko procesowe w pismach i w toku rozpraw, przy czym był to tylko jeden z procesów, w którym był stroną.Art. 403 § 2 k.p.c.
art. 398 § 1 k.p.c.
403 § 2 k.p.c.Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 w zw.
art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c., o kosztach zastępstwa procesowego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym rozstrzygając na podstawie § 4 ust.
§ 4 ust. 1 i 3, § 8 ust. 6 i § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
art. 410 § 1 k.p.c
Zaskarżonym postanowieniem w punkcie drugim Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
uznając, że nie została oparta o wskazane przez skarżących podstawy wznowienia określone w art. 401 pkt 2 k.p.c.
Art. 403 § 2 k.p.c
Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bo skarżący aktywnie uczestniczył w procesie zajmując stanowisko procesowe w pismach i w toku rozpraw, przy czym był to tylko jeden z procesów, w którym był stroną.Art. 403 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., o kosztach zastępstwa procesowego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym rozstrzygając na podstawie § 4 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 52/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)‎SSN Władysław Pawlak‎SSN Maria Szulc (sprawozdawca) w sprawie ze skargi M. U. i T. R.o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa P. S.A.z siedzibą w W.‎przeciwko T. R. i M. U.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2018 r.,‎zażalenia pozwanego M. U.na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I ACa (...), 1) oddala zażalenie;

2) przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w (...) adw. A. N. wynagrodzenie w kwocie 1800,- (tysiąc osiemset) złotych podwyższone o stawkę podatku VAT, z tytułu udzielenia pozwanemu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem w punkcie drugim Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę pozwanych o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 czerwca 2016 r. uznając, że nie została oparta o wskazane przez skarżących podstawy wznowienia określone w art. 401 pkt 2 k.p.c. i 403 § 2 k.p.c.Wskazał, że pozwany M. U. miał świadomość możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu, bo składał wniosek w tym przedmiocie, a więc podnoszona okoliczność nieporadności i braku pouczeń nie miała doniosłości dla zakończonego postępowania.

Brak ustanowienia pełnomocnika nie mógł mieć wpływu na niedochowanie terminu do wniesienia apelacji, skoro pozwani zostali pouczeni o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Z uwagi na współuczestnictwo materialne pozwanych, nawet w sytuacji rozpoznania apelacji tylko pozwanego T. R., istniała możliwość jej rozpoznania na rzecz obu pozwanych, o czym pozwani zostali pouczeni przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. Ponadto nawet z uzupełnienia skargi wynika, że pozwany T. R. nie był nieporadny i aktywnie uczestniczył w procesie, więc nie mogło dojść do nieważności z powodu pozbawienia strony możności działania.Odnosząc się do okoliczności wydania czterech wyroków odmiennej treści jako restytucyjnej podstawy wznowienia postępowania wskazał, że jeden z nich był powołany w toku rozpoznania sprawy wznawianej i nie jest dowodem nowym, a dwa zostały wydane przed zamknięciem rozprawy apelacyjnej i pozwani jako strony tamtych postępowań mogli je powołać przed Sądem drugiej instancji.

Ponadto nie mogłyby stanowić ustawowej podstawy wznowienia bo nie dotyczą tego samego stosunku prawnego, który był przedmiotem rozpoznania w sprawie wznawianej. Późniejsze wykrycie mogło dotyczyć tylko jednego wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r. oddalającego powództwo Skarbu Państwa ale zróżnicowanie podmiotów postępowania i szkody wyklucza uznanie, że powołane wyroki dotyczą tego samego stosunku prawnego.W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący M. U. zarzucił naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. oraz art. 401 § 1 w zw. z 401 pkt 2 i 403 § 2 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżący zarzuca przekroczenie granic dopuszczalnego badania oparcia skargi na ustawowych podstawach i dokonanie przez Sąd drugiej instancji merytorycznego badania, czy uzasadnienie podstawy wznowienie rzeczywiście uzasadnia wznowienie postępowania.Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.

Jak przyjęto w orzecznictwie Sądu Najwyższego, skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu tego przepisu zarówno wtedy, kiedy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia (art. 401, 4011 i 403 k.p.c.) jak i wtedy, kiedy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w sposób oczywisty w rzeczywistości nie wystąpiła (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2012 r., I CZ 35/12, nie publ.). Ten dominujący pogląd przyjmuje, że badanie oparcia skargi na ustawowej podstawie nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje również ustalenie, czy podstawa rzeczywiście istnieje.Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w tej sprawie przychyla się do powyższego poglądu nie podzielając stanowiska, że na tym etapie postępowania ocena podstaw skargi ogranicza się do ustalenia, czy skarżący wskazuje podstawę wznowienia odpowiadającą jednej z podanych w kodeksie postępowania cywilnego, a zatem badanie następuje jedynie od strony formalnej.Zgodnie z art. 401 pkt 2 k.p.c. wznowienia postępowania można żądać z powodu nieważności jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania, z tym że wyłączona jest możliwość powoływania się na tę podstawę, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność działania ustała.

Skarżący nie powołuje się na naruszenie przepisów postępowania a wskazane przez niego okoliczności zostały prawidłowo ocenione przez Sąd drugiej instancji. Ustanowienie dla strony postępowania pełnomocnika z urzędu stanowi dyskrecjonalne uprawnienie sądu i tylko wyjątkowo może być podstawą wznowienia z przyczyny pozbawienia strony możliwości działania, gdy nieporadność strony prowadzi do tego, że przy faktycznym lub prawnym skomplikowaniu sprawy nie jest ona w stanie wykorzystać prawnych możliwości prawidłowego jej prowadzenia oraz nie ma podstawowej orientacji w regułach rządzących procesem cywilnym (postanowienie Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 6 grudnia 2012 r., IV CZ 125/12, nie publ.).

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bo skarżący aktywnie uczestniczył w procesie zajmując stanowisko procesowe w pismach i w toku rozpraw, przy czym był to tylko jeden z procesów, w którym był stroną.Art. 403 § 2 k.p.c. stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Oznacza to, że wyrok, na którego wykrycie powołuje się strona, musi zostać wydany i uprawomocnić się przed zakończeniem postępowania, które ma zostać wznowione. Pojęcie „późniejsze wykrycie” powinno być rozumiane podobnie jak późniejsze wykrycie nowych okoliczności faktycznych i dowodów na gruncie art. 403 § 2 k.p.c., a więc odnosi się do prawomocnych wyroków w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych.Brak podstaw do przyjęcia, że powołane przez skarżącego wyroki spełniają powyższe przesłanki.

Pierwsze trzy wyroki zapadły w toku postępowania przed Sądem pierwszej i drugiej instancji. Jeden z nich został ujawniony Sądowi orzekającemu w sprawie wznawianej a więc został objęty zakresem rozpoznania w tamtej sprawie, natomiast dwa kolejne wyroki nie zostały powołane w sprawie wznawianej ale były znane pozwanym, bo dotyczyły postępowań, w których byli stronami. Były to wówczas wyroki ujawnialne i mogły być powołane w toku postępowania apelacyjnego w sprawie wznawianej, a więc nie spełniają przesłanki późniejszego wykrycia.

Ostatni wskazany wyrok został wydany w dniu 24 czerwca 2016 r., już po wydaniu wyroku przez Sąd drugiej instancji w dniu 21 czerwca 2016 r., a więc jako nie istniejący w czasie postępowania wznawianego, nie mieści się w kategorii prawomocnych wyroków, które wypełniają podstawę wznowienia na podstawie art. 403 § 2 k.p.c.Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., o kosztach zastępstwa procesowego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym rozstrzygając na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 8 ust. 6 i § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. 2016, poz. 1714).jw