Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 50/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissibility of incidental intervention by a co-defendant in civil proceedings.

Numero d'incarto III CZ 50/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the hospital's appeal against the appellate court's decision rejecting its incidental intervention. The appellant argued the lower court erred by examining the admissibility of the intervention ex officio under Article 78 of the Code of Civil Procedure. The court held that while the law does not grant judges the power to rule on the existence of a legal interest, it does require them to reject inadmissible incidental interventions raised by a co-defendant, as such a party cannot act as an incidental intervener for the plaintiff.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 76-78 k.p.c.; incidental intervention by a co-defendant is inadmissible as it would distort the structure of the dispute and violate the procedural role of the parties.

Parole chiave

Generato dall'IA
incidental intervention co-defendant admissibility ex officio examination Code of Civil Procedure procedural role structural distortion

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 78 k.p.c.
Bezzasadnie żalący zarzucił, że z naruszeniem art. 78 k.p.c. Sąd Apelacyjny
art. 78 k.p.c
Bezzasadnie żalący zarzucił, że z naruszeniem art. 78 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CR 33/68
5 kwietnia 1968 r., I CR 33/68, OSPiKA 1969/3/66, 8 czerwca 1967 r., I CZ 24/67,
I CZ 24/67
5 kwietnia 1968 r., I CR 33/68, OSPiKA 1969/3/66, 8 czerwca 1967 r., I CZ 24/67,
III CZP 80/68
31 października 1968 r., III CZP 80/68 OSNCP 1969, poz.
II CR 205/78
stronie pozwanego i wniósł rewizję (podobnie w sprawie II CR 205/78, OSPiKA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa D. S.A. w W.

przeciwko Szpitalowi w M. i Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez

Wojewodę X. i przez Wojewodę Y.

przy interwencji ubocznej po stronie pozwanego Szpitala w M.: Powiatu M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2010 r.,

zażalenia Szpitala w M.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

wniesioną przez współpozwany Szpital w M., który działał jako interwenient

uboczny po stronie powodowej.

W zażaleniu wnoszący apelację zażądał uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezzasadnie żalący zarzucił, że z naruszeniem art. 78 k.p.c. Sąd Apelacyjny

z urzędu uznał interwencję uboczną za niedopuszczalną. Rację ma żalący jedynie

o tyle, o ile twierdzi, ogólnie ujmując, że interwenient uboczny „wstępuje do sprawy”

i przystępuje do wskazanej przez siebie strony i od tej chwili jest już jednym

z podmiotów procesu, a nie żąda dopuszczenia go przez sąd do udziału

w sprawie. Tekst art. 76-78 k.p.c. nie daje bowiem żadnej podstawy do wykładni,

która chciałaby dopuścić badanie przez sąd z urzędu, czy rzeczywiście istnieje

interes prawny, na który powołuje się interwenient uboczny i tym samym dawała

sądowi możliwość wydawania w tym zakresie jakichś rozstrzygnięć nie znanych

ustawie.

Kodeks

przewiduje

tylko

rozstrzygnięcie

co

do

opozycji

„po

przeprowadzeniu co do niej rozprawy”. Zauważyć jedynie trzeba, iż Sąd Najwyższy

dla spraw o prawa stanu cywilnego uczynił wyjątek od tej zasady stwierdzając, że

art. 78 k.p.c. nie wyłącza obowiązku sądu niedopuszczenia interwencji ubocznej

również z urzędu, jeżeli brak interesu prawnego wynika z samych twierdzeń

zgłaszającego interwencję uboczną (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia

5 kwietnia 1968 r., I CR 33/68, OSPiKA 1969/3/66, 8 czerwca 1967 r., I CZ 24/67,

OSNC 1968/1/9).

Żalący pomija jednak, że sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwości

(niedopuszczalności) interwencji ubocznej, która, jak w sprawie, wynika ze

zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego. Wbrew natomiast

stanowisku żalącego sytuacji takiej nie dotyczy uchwała Sądu Najwyższego z dnia

31 października 1968 r., III CZP 80/68 OSNCP 1969, poz. 106, w której

współpozwany (PZU), wobec którego powództwo oddalono, zgłosił interwencję po

stronie pozwanego i wniósł rewizję (podobnie w sprawie II CR 205/78, OSPiKA

1979, poz. 139).

Reasumując, Sąd Najwyższy podziela pogląd, który legł u podłoża

zaskarżonego postanowienia, że interwenientem ubocznym po stronie powodowej

nie może być podmiot, który w tym procesie jest współpozwanym. Pogląd

przeciwny,

z

postępowania,

przyczyn

gdyż

oczywistych,

doprowadziłby

zniekształciłby

do

rozpoznania

współpozwanymi.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.

strukturę

sporu

podmiotową

także

między