Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 48/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory legal representation rules for extraordinary remedies.

Numero d'incarto III CZ 48/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a regional court order rejecting her claim to annul a final property division ruling. The appellant filed the extraordinary remedy personally without the mandatory legal representation required by law, and the lower court correctly applied the statutory prohibition. The court further denied legal aid costs due to the appeal's brevity and lack of specific grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c. An extraordinary remedy for annulment must be filed by a professional lawyer; personal filing without mandatory representation results in dismissal, and supplementary representation does not cure this defect.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary remedy mandatory representation legal aid costs property division legal representation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
Sąd Rejonowy odrzucił tę skargę z uwagi na jej wniesienie przez skarżącą osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie R.
Art. 4246 § 3 k.p.c.
osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, które to uchybienie powoduje odrzucenie skargi a limine na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. (por.
Art. 39814 k.p.c.
złożyła w ustawowym terminie wniosek o doręczenie jej postanowienia Sądu Rejonowego z uzasadnieniem, ale nie wywiodła apelacji, co oznacza, że nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 1 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).
art. 871 § 1 k.p.c
Sąd Rejonowy odrzucił tę skargę z uwagi na jej wniesienie przez skarżącą osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.
art. 4246 § 3 k.p.c
osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, które to uchybienie powoduje odrzucenie skargi a limine na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 871 k.p.c
Uzupełnienie, czy też „poparcie” przez profesjonalnego pełnomocnika skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem lub skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście, nie spełnia ustawowego wymagania zachowania przymusu, o którym mowa w art. 871 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 48/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący)‎SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi R. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia 16 lutego 2006 r., przy uczestnictwie D. T. następcy prawnego J. T. o podział majątku wspólnego‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2015 r.,‎zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 18 maja 2015 r., 1. oddala zażalenie, 2. nie przyznaje pełnomocnikowi skarżącej z urzędu adw. M. H. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 kwietnia 2010 r., określonym jako pozew o ochronę posiadania, złożonym przeciwko J. T. i Skarbowi Państwa- Sądowi Okręgowemu, R. T. domagała się przywrócenia jej posiadania mieszkania położonego w K. przy ul. Z. […] oraz działki gruntu położonej w P., naruszonego, zdaniem powódki, wydaniem przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia z dnia 16 lutego 2006 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego byłych małżonków R. T. i J. T. Zgodnie z treścią tego prawomocnego postanowienia, opisany wyżej lokal mieszkalny i działka gruntu zostały przyznane na własność wnioskodawcy J.

T., pozostałe zaś składniki majątku wspólnego przypadły uczestniczce R. T. W dniu 16 lipca 2014 r. R. T.sprecyzowała, iż opisany wyżej pozew jest w istocie skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego wyżej prawomocnego postanowienia działowego Sądu Rejonowego z dnia 16 lutego 2006 roku. Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Sąd Rejonowy odrzucił tę skargę z uwagi na jej wniesienie przez skarżącą osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie R.

T. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie jej prawa do sprawiedliwego osądu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia stanowi nadzwyczajny, wysoce sformalizowany środek zaskarżenia skierowany przeciwko prawomocnym wyrokom sądów drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz przeciwko prawomocnym postanowieniom sądów drugiej instancji wydanych co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym kończącym postępowanie w sprawie. Jest w związku z tym obwarowana szeregiem wymogów konstrukcyjnych i formalnych; musi być ponadto sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, będąca przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, została wniesiona przez R.

T. osobiście, a więc bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, które to uchybienie powoduje odrzucenie skargi a limine na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2011 r. I CZ 59/11, nie publ., z dnia 5 października 2010 r., IV CZ 67/12, nie publ. oraz z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11, nie publ.). Uzupełnienie, czy też „poparcie” przez profesjonalnego pełnomocnika skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem lub skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście, nie spełnia ustawowego wymagania zachowania przymusu, o którym mowa w art. 871 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2014 r.

II CZ 84/13, nie publ., z dnia 11 marca 2008 r., II CZ 2/08, niepubl. oraz z dnia 11 maja 2010 r., II PZ 11/10, niepubl.). Już więc tylko z tej przyczyny zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi jest zgodne z prawem, co prowadzi do oddalenia zażalenia. Ponadto skarga została wniesiona od prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, R. T. złożyła w ustawowym terminie wniosek o doręczenie jej postanowienia Sądu Rejonowego z uzasadnieniem, ale nie wywiodła apelacji, co oznacza, że nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).

Wyjątkowa lakoniczność zażalenia, brak skonkretyzowanych zarzutów oraz ich motywacji uzasadnia odmowę przyznania pełnomocnikowi skarżącej z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, Nr 6, poz. 123, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, Nr 3, poz. 41, z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC 2011/C, poz. 72). kc