Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 45/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial as the alleged procedural violation does not constitute a statutory ground for retrial.

Numero d'incarto III CZ 45/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for a retrial. The appellant argued that the lower courts deprived him of the ability to act by failing to inform him of the need for legal representation and by ignoring well-known facts regarding his studies. The court ruled that the alleged violations of procedural articles do not meet the specific statutory requirements for a retrial under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A claim for retrial is rejected if the alleged ground for retrial, though formally cited, does not actually exist in the case facts or does not constitute a statutory basis for reopening proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial ground ability to act legal representation procedural violation civil procedure code statutory basis dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 401 pkt 2 k.p.c.
możności działania (art. 401 pkt 2 k.p.c.).
art. 410 § 1 k.p.c.
na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. - odrzuceniu przede wszystkim dlatego, że nie
art. 70 ust. 1 Konstytucji
Wskazując naruszone przepisy, powód przytoczył art. 70 ust.
art. 378 k.p.c.
Konstytucji oraz art. 378 k.p.c. Ponadto powód podniósł, że Sąd, obciążając go
art. 102 k.p.c.
kosztami procesu, naruszył art. 102 k.p.c. Uzasadniając zachowanie terminu do
art. 407 k.p.c.
w art. 407 k.p.c., ponieważ zamiar złożenia w dniu 4 października 2006 r.
art. 5 k.p.c.
na skutek naruszenia art. 5 i art.
art. 212 k.p.c.
5 i art. 212 k.p.c., ponieważ Sądy obu instancji nie
art. 398 § 18 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 39818
art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 391 k.p.c.
102 w związku z art. 391 i art.
art. 398 § 21 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 39818
§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 271/04
II UK 271/04
Failure to inform a severely mentally ill party of the need for a lawyer does not void proceedings but may affect the outcome.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 45/07

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Z. K.

przeciwko Akademii […]

o ustalenie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 listopada 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 lutego 2007 r.,

1. oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami

postępowania zażaleniowego,

2. oddala

wniosek

o

przyznanie

kosztów

z

tytułu

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda Z. K.

z dnia 2 stycznia 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sąd

Apelacyjnego z dnia 29 września 2006 r. oddalającego apelację powoda od wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 grudnia 2005 r., którym Sąd oddalił powództwo i

obciążył powoda kosztami procesu, oraz oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku..

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowi nieważność postępowania spowodowana pozbawieniem powoda

możności działania (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Powód dopatrzył się tej podstawy

wznowienia w nieuzględnieniu przez Sądy obu instancji faktów powszechnie

znanych

przy

ocenie

korespondencyjnego

lub

zasadności

żądania

eksternistycznego

ustalenia

ukończenia

jego

prawa

studiów

do

oraz

bezpodstawnym przyjęciu przedawnienia pozostałych roszczeń dochodzonych

w sprawie. Wskazując naruszone przepisy, powód przytoczył art. 70 ust. 1

Konstytucji oraz art. 378 k.p.c. Ponadto powód podniósł, że Sąd, obciążając go

kosztami procesu, naruszył art. 102 k.p.c. Uzasadniając zachowanie terminu do

wniesienia skargi, Z. K. podał, że o wyroku dowiedział się dnia 29 grudnia 2006 r.

Przyznał jednak, że zamierzał już dnia 4 października 2006 r. wystąpić

o doręczenie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji, ale złożenie wniosku

uniemożliwiło mu umieszczenie go w szpitalu psychiatrycznym.

Z ustaleń Sądu Apelacyjnego wynika, że powód domagał się od Akademii

[…]

264 000 zł skapitalizowanej renty, 2000 zł renty bieżącej, 305 000 zł

zadośćuczynienia

oraz

ustalenia

prawa

do

korespondencyjnego

lub

eksternistycznego ukończenia studiów. Sąd Okręgowy - po przeprowadzeniu z

udziałem powoda jedynej w sprawie rozprawy - dnia 9 grudnia 2005 r. oddalił

powództwo. Rozprawa apelacyjna odbyła się dnia 29 września 2006 r. Powód

prawidłowo zawiadomiony o tej rozprawie nie wziął w niej udziału (nie

usprawiedliwił nieobecności, nie domagał się też odroczenia rozprawy). Wyrok

został ogłoszony bezpośrednio po zamknięciu rozprawy apelacyjnej. Powód nie

złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.

Sąd Apelacyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania ulega –

na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. - odrzuceniu przede wszystkim dlatego, że nie

zachodzi wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania.

Wprawdzie powód powołał przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia

postępowania, ale analiza okoliczności przytoczonych na jej uzasadnienie

jednoznacznie wskazuje, że powód nie został - wbrew jego przekonaniu - na skutek

naruszenia wskazanych przepisów prawa pozbawiony możności działania. Ponadto

wątpliwe jest - zdaniem Sądu - zachowanie przez powoda terminu przewidzianego

w art. 407 k.p.c., ponieważ zamiar złożenia w dniu 4 października 2006 r. wniosku

o sporządzenie uzasadnia wyroku Sądu Apelacyjnego może wskazywać, że powód

wiedział o wyroku już w dniu 29 września 2006 r. Sąd nie dopatrzył się także

podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

wyroku (art. 414 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił, że zachodzi wskazana w skardze

podstawa wznowienia postępowania. Powód został pozbawiony możności działania

na skutek naruszenia art. 5 i art. 212 k.p.c., ponieważ Sądy obu instancji nie

pouczyły go o możliwości powołania profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji,

w której jego zachowanie wskazywało na taką potrzebę. W konkluzji zażalenia

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

dominuje

pogląd,

że

samo

sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza

oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej

uzasadnienia wynika, że podniesiona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega

- na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. - odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej

podstawie wznowienia, (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia

1968 r., l CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154, z dnia 30 maja 1996 r., l CRN

101/95, OSNC 1996, nr 10, poz. 138, z dnia 28 października 1999 r. II UKN 174/99,

OSNP 2001, nr 4, poz. 133).

Nawiązując do tego nurtu orzecznictwa, Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że nie

zachodzi

wskazana

przez

skarżącego

w

skardze

podstawa

wznowienia

postępowania. Trafnie Sąd stwierdził również, że na ocenę zachowania terminu

z art. 407 k.p.c. nie miała wpływu przeszkoda w postaci umieszczenia skarżącego

w szpitalu psychiatrycznym. Rozważenie uchybienia terminowi do wniesienia skargi

z tego powodu wymagało bowiem złożenia - co nie ma jednak miejsca w sprawie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Nie podważa zaskarżonego postanowienia podniesiony w zażaleniu zarzut,

że skarżący na skutek naruszenia art. 5 i art. 212 k.p.c. został pozbawiony

możności działania. Zmierza on bowiem do wykazania podstawy wznowienia

postępowania za pomocą nowych okoliczności, podniesionych dopiero w zażaleniu.

Tymczasem sąd jest związany wskazaną w skardze podstawą wznowienia

postępowania i nie może - wbrew przekonaniu skarżącego - samodzielnie ustalać

na podstawie akt sprawy okoliczności uzasadniających podstawę wznowienia.

Niezależnie od tego, w orzecznictwie Sąd Najwyższego przyjmuje się - co trafnie

podniesiono w odpowiedzi na zażalenie - że naruszenie art. 5 i art. 212 k.p.c.

polegające na niepouczeniu strony o celowości ustanowienia pełnomocnika

procesowego nie powoduje nieważności postępowania, lecz stanowi uchybienie

mogące mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca

2005 r., II UK 271/04. OSNP 2006, nr 5-6. poz. 95).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 39818

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 102 w związku z art. 391 i art. 39821 k.p.c. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Wniosek o zasądzenie

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu został oddalony,

ponieważ

nie

zwierał

przewidzianego

w

§

rozporządzenia

Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oświadczenia,

że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.

jz