Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 43/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding civil litigation costs and attorney fees under Polish law.

Numero d'incarto III CZ 43/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject her cassation complaint due to unpaid fees. The appellant argued that the court violated cost regulations by refusing a fee waiver, but the court clarified that such waivers are discretionary and the appellant had already paid her own attorney. Consequently, the court found no legal error in the lower court's actions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych art. 100 ust. 1 i 2; art. 112 ust. 2; art. 102; art. 109 ust. 2: The court has the discretion to grant or deny fee waivers, and a refusal does not constitute a violation of statutory provisions if the party has not demonstrated a legal interest or inability to pay.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil litigation costs fee waiver discretion cassation appeal rejection attorney fees payment legal interest requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
naruszenie art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn.
art. 112 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
art. 112 ust. 2 powołanej ustawy miał prawo wezwać uczestniczkę do opłacenia złożonej
art. 102 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
wynika, że skarżącej chodzi prawdopodobnie o to, iż jest ono niezgodne art. 102 tej
art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
art. 380 k.p.c.
Ponadto skarżąca, na podstawie art. 380
art. 398 § 14 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14
art. 394 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 43/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku S. M.

przy uczestnictwie M. Ł., J. M., Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „L.(...)” C. L. P. sp.j.

M. S., Z. M., I. P.j, K. H. i J. D.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2010

r.,

zażalenia uczestniczki M. Ł.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II Ca (…)

[WSC (…)],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w K.

odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania M. Ł., gdyż pomimo wezwania do

uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej opłata taka nie została uiszczona w

wyznaczonym terminie. W zażaleniu na to postanowienie uczestniczka zarzuca

naruszenie art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn.

tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Ponadto skarżąca, na podstawie art. 380

k.p.c., wniosła o rozpoznanie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 listopada 2009

r. w którym Sąd ten oddalił wniosek o zwolnienie M. Ł. od kosztów sądowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 100 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

może być rozpatrywany w odniesieniu do postanowienia z dnia 24 listopada 2009 r., a

nie jak wywodzi skarżąca w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi

kasacyjnej. Skoro sąd oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z

art. 112 ust. 2 powołanej ustawy miał prawo wezwać uczestniczkę do opłacenia złożonej

skargi kasacyjnej. Takie postępowanie sądu było więc zgodne z przepisami ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych i w szczególności nie można postawić mu

zarzutu naruszenia art. 100 ustawy.

Przywołany przepis stwierdza tylko, że sąd może zwolnić stronę w całości lub

części od kosztów sądowych. Taka jego redakcja wskazuje, że o zwolnieniu decyduje

sąd. Z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu zwolnienia uczestniczki z kosztów

sądowych. Jeżeli można kwestionować odmowę udzielenia zwolnienia od kosztów

sądowych, to nie na podstawie naruszenia art. 100 wspomnianej ustawy i na pewno nie

w odniesieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej lecz w stosunku do

postanowienia z dnia 24 listopada 2009 r. Już z tych względów zarzuty podniesione w

zażaleniu na zasługują na uwzględnienie.

Rozpoznając postanowienie z 24 listopada 2009 r. z punktu widzenia jego

niezgodności z przepisami ustawy o kosztach sądowych, z uzasadnienia zażalenia

wynika, że skarżącej chodzi prawdopodobnie o to, iż jest ono niezgodne art. 102 tej

ustawy. Po to jednak wprowadzono przymus występowania przed Sądem Najwyższym z

udziałem profesjonalnego pełnomocnika, aby to on formułował zarzuty, a nie sąd miał je

dedukować z uzasadnienia zażalenia. Odmowa zwolnienia uczestniczki od kosztów

sądowych nie budzi jednak także zastrzeżeń, świetle art. 102 i 109 ust 2 tej ustawy.

Warto bowiem podkreślić, że uczestniczka sama z własnych środków opłaciła

pełnomocnika oraz uiściła opłatę od zażalenia. Co więcej uczestniczka twierdzi, że ma

interes prawny w tym aby uznać za właściciela nieruchomości wnioskodawcę, gdyż

łączy ją z nim korzystna umowa najmu. Jej zeznania jako świadka brał już jednak pod

uwagę sąd I instancji, a jako uczestniczki postępowania sąd II instancji. Jeżeli wiec z

całokształtu materiału dowodowego, w tym wyjaśnień uczestniczki nie wynika, aby

zdaniem orzekających sądów wnioskodawca nabył własność nieruchomości przez

zasiedzenie, to skarga kasacyjna jest środkiem, który przysługuje wnioskodawcy.

Uczestniczka i wnioskodawca są reprezentowani przez tego samego pełnomocnika,

który składając skargę kasacyjną w imieniu wnioskodawcy może zwalczać orzeczenie,

które także pośrednio godzi, zdaniem uczestniczki, w jej interesy.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji