Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 41/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for failure to prove valid reason for missing procedural deadline.

Numero d'incarto III CZ 41/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a request for restoring a procedural deadline. The appellant failed to demonstrate that the delay in submitting a request for the judgment's reasoning was caused by factors beyond their control, citing only fatigue and a desire to forget the proceedings. The court ruled that the appellant, acting without legal representation, was expected to exercise elementary diligence and could have easily obtained the judgment text via phone or post office.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 328 § 1 k.p.c.; Art. 387 § 1 k.p.c.; A party failing to meet a procedural deadline without proving a valid impediment is deemed to have acted with a lack of elementary diligence and cannot obtain restoration of the term.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline restoration of term elementary diligence lack of legal representation failure to prove impediment procedural order court costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 328 § 1 k.p.c.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 328 § 1 k.p.c. a contrario oraz 387 § 1 k.p.c.
Art. 387 § 1 k.p.c.
328 § 1 w związku z art. 387 § 1 i 391 § 1 k.p.c.).
Art. 3941 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
i art. 3941 § 3 k.p.c. wniósł o rozpoznanie wydanego na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r.
Art. 39814 k.p.c.
Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art.
Art. 165 § 2 k.p.c.
W okresie biegu terminu skarżący mógł uzyskać telefonicznie informację o treści rozstrzygnięcia i skorzystać z możliwości złożenia wniosku w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, co byłoby równoznaczne z wniesieniem go do Sądu (art. 165 § 2 k.p.c.).
Art. 87 § 1 k.p.c.
Skarżący mógł również ustanowić pełnomocnikiem żonę czy matkę, z którymi wspólnie zamieszkuje (art. 87 § 1 k.p.c.) i za ich pośrednictwem dowiedzieć się o treści rozstrzygnięcia jak i złożyć stosowny wniosek.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3941 § 3 k.p.c.O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 w związku z art. 108 § 1, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1, 39821 i 3941 § 3 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
380 w związku z art. 39821 k.p.c. i art.
§ 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 8 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 16 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
2 pkt 2, § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2015 r., poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 41/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper (przewodniczący)‎SSN Monika Koba (sprawozdawca)‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa L. S.‎przeciwko S. M.‎o zapłatę, na skutek wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2016 r.,‎zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca …./15, 1. oddala zażalenie, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. na rzecz adwokata B. C. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniosek pozwanego S. M. o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 lutego 2016 r. oraz odrzucił wniosek pozwanego o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, jako spóźniony, wobec jego złożenia po upływie ustawowego terminu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd argumentował, że pozwany nie wykazał, aby nie dochował terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez swojej winy, a uchybiając tygodniowemu terminowi na dokonanie tej czynności wykazał się brakiem elementarnej staranności w dbałości o własne interesy.

Zażaleniem na powyższe postanowienie pozwany zaskarżył je w części tj. w zakresie odrzucenia jego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 lutego 2016 r. i wniósł o uchylenie postanowienia w tej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 328 § 1 k.p.c. a contrario oraz 387 § 1 k.p.c. Ponadto na podstawie art. 380 w związku z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. wniósł o rozpoznanie wydanego na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. postanowienia Sądu Okręgowego w K., zawartego w punkcie pierwszym sentencji, o oddaleniu wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, które nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, jako postanowienia wydanego z naruszeniem art. 168 § 1 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz na skutek błędnej oceny stanu faktycznego sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Cechy takiej nie posiada natomiast postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Jednak na wyraźny wniosek strony zgłoszony w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu wniosku, postanowienie sądu drugiej instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, może być skutecznie zakwestionowane na podstawie art. 380 w związku z art. 3941 § 3 i 39821 k.p.c., jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2013 r., III CZ 6/13, nie publ. i z dnia 6 czerwca 2013 r., II UZ 23/13, nie publ. oraz powołane w nich orzeczenia).

Skarżący taki wniosek zgłosił, a oddalenie jego wniosku o przywrócenie terminu miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie odrzucenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c., strona może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, jeśli uchybiła mu bez swojej winy. Z utrwalonego stanowiska orzecznictwa i doktryny wynika, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od podmiotu należycie dbającego o swoje własne, życiowo ważne sprawy.

Przeszkoda, uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy, zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa wyznaczony termin procesowy. Możliwość przywrócenia terminu wyłączają nawet takie zachowania, którym można przypisać charakter lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 1974 r., II CZ 149/74, OSPiKA 1975, z. 2, poz. 39).W analizowanym przypadku pozwany wskazał, że na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. został poinformowany, że wyrok zostanie wydany w terminie publikacyjnym 24 lutego 2016 r.

Nie stawił się jednak na ogłoszenie wyroku, nie ustalał telefonicznie jego treści, ani nie złożył w terminie wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Z argumentacji uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu wynika, iż u podstaw takiej postawy pozwanego legło przekonanie, że w świetle dowodów przeprowadzonych w postępowaniu apelacyjnym wyrok będzie dla niego korzystny. Ponadto w okresie biegnącego terminu do złożenia wniosku skarżący pracował, zajmując się rozwożeniem materiałów reklamowych po kilkunastu miejscowościach w Polsce.

Z pierwszego wyjazdu wrócił do miejsca zamieszkania w O., w sobotę 27 lutego 2016 r., a w dniu 29 lutego 2016 r. ponownie wyjeżdżał w trasę. W konsekwencji możliwość pojawienia się w Sądzie miał dopiero 7 marca 2016 r. i wówczas dowiedział się o niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciu. Brak zasięgnięcia telefonicznej informacji o treści wyroku wyjaśniał także, zmęczeniem toczącym się postępowaniem i chęcią zapomnienia o nim. Skarżący w treści zażalenia nie wskazuje, jakie jego zdaniem błędy popełnił Sąd Okręgowy w badaniu jego winy w uchybieniu terminu, a swoje stanowisko sprowadza do nieuargumentowanej tezy, że wniosek o przywrócenie terminu był uzasadniony.

Nie sposób kwestionować stanowiska Sądu Okręgowego, iż pozwany wykazał ewidentny brak dbałości o swoje interesy, jakiej należało wymagać od osoby występującej bez profesjonalnego pełnomocnika, znajdującej się w identycznym położeniu i posiadającej porównywalny status społeczno- ekonomiczny. Strona dbająca o swoje ważne życiowe interesy w pierwszej kolejności zapoznaje się z treścią zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, nawet, jeśli uczestnictwo w procesie sądowym było dla niej znaczną uciążliwością i pozostawała w subiektywnym przekonaniu, iż Sąd powinien podzielić jej stanowisko.

Nie zaistniała żadna obiektywna przyczyna, która uniemożliwiałaby lub utrudniała pozwanemu dokonanie uchybionej czynności procesowej. W okresie biegu terminu skarżący mógł uzyskać telefonicznie informację o treści rozstrzygnięcia i skorzystać z możliwości złożenia wniosku w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, co byłoby równoznaczne z wniesieniem go do Sądu (art. 165 § 2 k.p.c.). Pozwany korzystał już z tej formy komunikowania się z Sądem, składając apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w urzędzie pocztowym w Sopocie (k. 355) czy oświadczenie majątkowe w urzędzie pocztowym w Niepołomicach (k. 370), co zapewne było determinowane charakterem wykonywanej pracy i koniecznością przestrzegania terminów procesowych.

Skarżący mógł również ustanowić pełnomocnikiem żonę czy matkę, z którymi wspólnie zamieszkuje (art. 87 § 1 k.p.c.) i za ich pośrednictwem dowiedzieć się o treści rozstrzygnięcia jak i złożyć stosowny wniosek. Konkludując trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy zasadnie oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Konsekwencją oddalenia wniosku było natomiast odrzucenie wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, jako złożonego po upływie ustawowego terminu (art. 328 § 1 w związku z art. 387 § 1 i 391 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1, 39821 i 3941 § 3 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800) oraz § 8 pkt 6, § 16 ust. 2 pkt 2, § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2015 r., poz. 1801) w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). jw