Supreme Court dismisses appeal on appeal extension denial as inadmissible under Civil Procedure Code provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal in part, declaring the portion challenging the denial of an extension of time inadmissible. The appellant argued that the lawyer's lack of legal knowledge or professional error should justify restoring the deadline, but the court rejected this. The court ruled that only final procedural decisions are appealable and that a lawyer's negligence does not excuse a party's failure to act within the statutory period.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 168 § 1 k.p.c.: An appeal against a decision denying an extension of time is inadmissible as it does not conclude the proceedings, and a party cannot claim restoration of time limits based on their lawyer's professional error or lack of knowledge.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 40/11
POSTANOWIENIE
Dnia 8 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)
SSN Jan Górowski (sprawozdawca)
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie ze skargi K. B. o wznowienie postępowania
w sprawie z wniosku K. B. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Dyrektora Izby
Skarbowej w K., Ośrodek Zamiejscowy w N.,
o stwierdzenie nabycia spadku po Z. I.
zakończonej prawomocnym postanowieniem
Sądu Okręgowego
z dnia 2 września 2003 r.,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 września 2011 r.,
zażalenia K. B.
na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 5 maja 2011 r.,
1. odrzuca zażalenie w części dotyczącej oddalenia wniosku
o przywrócenie terminu, a w pozostałym zakresie zażalenie
oddala,
2. zasądza od K. B. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w punkcie 1 oddalił
wniosek uczestniczki
o
przywrócenie
terminu
do
złożenia
zażalenia
na
postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2011 r., a w punkcie 2 odrzucił
zażalenie uczestniczki na to postanowienie jako wniesione po terminie.
Zażaleniem z dnia 5 maja 2011 r. skierowanym wobec punktu 1 i 2
postanowienia, uczestniczka wniosła o jego uchylenia, zarzucając sądowi przyjęcie
błędnego poglądu prawnego. Pełnomocnik uczestniczki wskazał, iż nie posiada
ona wiedzy prawniczej, a fakt, że była ona reprezentowana przez fachowego
pełnomocnika, który nie wniósł stosownego środka nie może stanowić podstawy
odmowy przywrócenia terminu.
W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa
wniosła o jego oddalenie i przyznanie jej kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie uczestniczki nie zasługuje na uwzględnienie, a w zakresie,
w jakim dotyczy ono punktu pierwszego zaskarżonego postanowienia podlega ono
odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
tylko na te postanowienia sądu drugiej instancji, które kończą postępowanie
w sprawie, zaś postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu nie
należy do grupy orzeczeń tego rodzaju. Z tych względów i wobec treści art. 394 1
§ 2 k.p.c., od postanowienia Sądu drugiej instancji oddalające wniosek
o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu
zażalenia nie służy zażalenie.
W pozostałej natomiast części zażalenie należało oddalić, ponieważ Sąd
Okręgowy trafnie odrzucił zażalenie jako spóźnione wobec prawidłowo ocenionej
bezzasadności wniosku uczestniczki o przywrócenia terminu do złożenia tego
zażalenia. W judykaturze jednolicie przyjęto, iż błąd profesjonalnego pełnomocnika
w zakresie stosowania prawa, nie może stanowić podstawy do żądania
przywrócenia terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada
2008 r. IV CZ 92/08, LEX nr 590281). Takiej podstawy nie stanowi również brak
wiedzy
pełnomocnika
w
zakresie
możliwości
wniesienia
zażalenia
na
postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Taka postawa pełnomocnika, którego
konsekwencje działań i zaniechań ponosi bezpośrednio strona przez niego
reprezentowana, świadczą o niedochowaniu należytej staranności i dbałości
o interesy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 3 lipca 2008 r., IV CZ 38/0, Lex nr 794012; postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2009 r., I UZ 12/09, OSNP 2011 Nr 3-4,
poz. 42).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Sąd Najwyższy zasądził od uczestniczki na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, stosownie do treści § 12
ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.
Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.