Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 40/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on appeal extension denial as inadmissible under Civil Procedure Code provisions.

Numero d'incarto III CZ 40/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal in part, declaring the portion challenging the denial of an extension of time inadmissible. The appellant argued that the lawyer's lack of legal knowledge or professional error should justify restoring the deadline, but the court rejected this. The court ruled that only final procedural decisions are appealable and that a lawyer's negligence does not excuse a party's failure to act within the statutory period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 168 § 1 k.p.c.: An appeal against a decision denying an extension of time is inadmissible as it does not conclude the proceedings, and a party cannot claim restoration of time limits based on their lawyer's professional error or lack of knowledge.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal extension of time lawyer negligence final procedural decision Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
Art. 168 § 1 k.p.c.
o interesy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. (por.
Art. 398 § 14 in conjunction with Art. 3941 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw.
§ 12 ust. 2 pkt 2 of the Regulation of 28 September 2002 on fees for legal counsel
art. 3941 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
art. 168 § 1 k.p.c
o interesy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 40/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi K. B. o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku K. B. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Dyrektora Izby

Skarbowej w K., Ośrodek Zamiejscowy w N.,

o stwierdzenie nabycia spadku po Z. I.

zakończonej prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego

z dnia 2 września 2003 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 września 2011 r.,

zażalenia K. B.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 5 maja 2011 r.,

1. odrzuca zażalenie w części dotyczącej oddalenia wniosku

o przywrócenie terminu, a w pozostałym zakresie zażalenie

oddala,

2. zasądza od K. B. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w punkcie 1 oddalił

wniosek uczestniczki

o

przywrócenie

terminu

do

złożenia

zażalenia

na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2011 r., a w punkcie 2 odrzucił

zażalenie uczestniczki na to postanowienie jako wniesione po terminie.

Zażaleniem z dnia 5 maja 2011 r. skierowanym wobec punktu 1 i 2

postanowienia, uczestniczka wniosła o jego uchylenia, zarzucając sądowi przyjęcie

błędnego poglądu prawnego. Pełnomocnik uczestniczki wskazał, iż nie posiada

ona wiedzy prawniczej, a fakt, że była ona reprezentowana przez fachowego

pełnomocnika, który nie wniósł stosownego środka nie może stanowić podstawy

odmowy przywrócenia terminu.

W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa

wniosła o jego oddalenie i przyznanie jej kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie uczestniczki nie zasługuje na uwzględnienie, a w zakresie,

w jakim dotyczy ono punktu pierwszego zaskarżonego postanowienia podlega ono

odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

tylko na te postanowienia sądu drugiej instancji, które kończą postępowanie

w sprawie, zaś postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu nie

należy do grupy orzeczeń tego rodzaju. Z tych względów i wobec treści art. 394 1

§ 2 k.p.c., od postanowienia Sądu drugiej instancji oddalające wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu

zażalenia nie służy zażalenie.

W pozostałej natomiast części zażalenie należało oddalić, ponieważ Sąd

Okręgowy trafnie odrzucił zażalenie jako spóźnione wobec prawidłowo ocenionej

bezzasadności wniosku uczestniczki o przywrócenia terminu do złożenia tego

zażalenia. W judykaturze jednolicie przyjęto, iż błąd profesjonalnego pełnomocnika

w zakresie stosowania prawa, nie może stanowić podstawy do żądania

przywrócenia terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada

2008 r. IV CZ 92/08, LEX nr 590281). Takiej podstawy nie stanowi również brak

wiedzy

pełnomocnika

w

zakresie

możliwości

wniesienia

zażalenia

na

postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Taka postawa pełnomocnika, którego

konsekwencje działań i zaniechań ponosi bezpośrednio strona przez niego

reprezentowana, świadczą o niedochowaniu należytej staranności i dbałości

o interesy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 3 lipca 2008 r., IV CZ 38/0, Lex nr 794012; postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2009 r., I UZ 12/09, OSNP 2011 Nr 3-4,

poz. 42).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy zasądził od uczestniczki na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, stosownie do treści § 12

ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.