Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 4/26 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal due to unpaid court fees calculated on full claim value, rejecting consumer fee exemption. The court ruled that the defendants were not consumers because the loan capital was used for business purposes. Consequently, the appeal was rejected for non-payment of the correct fee amount. The decision clarifies that partial fee payment does not cure the defect. The court emphasized objective criteria for consumer status in mixed-purpose transactions. This case establishes that business use of funds precludes consumer fee protections. The ruling upholds the strict application of court fee regulations. The judgment confirms the lower court's dismissal of the appeal. The decision reinforces the importance of accurate fee calculation in cassation proceedings. The court found no error in the procedural handling of the fee dispute.

Numero d'incarto III CZ 4/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by G.S. and Ż.U. against a lower court decision rejecting their appeal due to insufficient court fees. The appellants argued they qualified as consumers under the Consumer Protection Act, entitling them to a flat fee, but the court found the loan funds were objectively used for their business activities. Consequently, the court determined the correct fee was based on the full claim value, and the appellants' partial payment rendered the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 13a u.k.s.c.; Art. 221 k.c.: The court must objectively assess whether a party is a consumer based on the dominant purpose of the legal act; if funds are used for business, the flat consumer fee does not apply, and appeals with uncorrected fee defects are dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
consumer status assessment mixed purpose transactions business use of funds court fee calculation cassation appeal dismissal procedural defect cure objective criteria application azione estimatoria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z siedzibą w W.Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13a u.k.s.c.
z art. 13a u.k.s.c. w zw.
Art. 221 k.c.
z art. 221 k.c. poprzez błędne uznanie, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej w prawidłowej wysokości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art.
Art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c. opłata od skargi kasacyjnej, którą należało uiścić w sprawie wynosi 5% wartości przedmiotu zaskarżenia.
art. 3986 § 2 k.p.c
z siedzibą w W.Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
art. 221 k.c
art. 3984 § 1 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 20 sierpnia 2025 r., I CSK 537/25
nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz obiektywne okoliczności mogące posłużyć do oceny tej kwestii (postanowienie SN z 20 sierpnia 2025 r., I CSK 537/25).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r., II CSKP 1605/22
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r., II CSKP 1605/22).
uchwała Sądu Najwyższego z 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06
postanowienia Sądu Najwyższego z 15 listopada 2006 r., I PZ 21/06
106; postanowienia Sądu Najwyższego z 15 listopada 2006 r., I PZ 21/06, z 15 listopada 2006 r., V CZ 79/06, z 18 marca 2008 r., II PZ 1/08, OSNP 2009, nr 11-12, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z 15 listopada 2006 r., V CZ 79/06
postanowienia Sądu Najwyższego z 18 marca 2008 r., II PZ 1/08
I CSK 537/25
Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue is not new and facts are established by lower courts.
III CZP 83/06
Polish Supreme Court dismisses appeal when lawyer fails to round up civil court fees to full zloty.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 4/26 POSTANOWIENIE 26 marca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2026 r. w Warszawie‎zażalenia G.S. i Ż.U.‎na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 29 października 2025 r., VIII WSC 10/25,‎w sprawie z powództwa B. spółki akcyjnej w W.‎przeciwko G.S. i Ż.U.‎o zapłatę, oddala zażalenie. UZASADNIENIEZarządzeniem z 15 września 2025 r. przewodniczący w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie wezwał pełnomocnika pozwanych G.S. i Ż.U. do usunięcia braku fiskalnego skargi kasacyjnej przez uiszczenie brakującej części opłaty sądowej w wysokości 23.768 zł w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących 17 września 2025 r., po czym wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, a zarządzenie nie zostało wykonane.Postanowieniem z 29 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną pozwanych G.S. i Ż.U. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2025 r. w sprawie z powództwa B. S.A. z siedzibą w W.Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c.).

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w sprawie nie ma zastosowania art. 13a u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20.000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 1.000 złotych. Status strony czynności jako konsumenta podlega bowiem ocenie w relacji do konkretnej czynności prawnej, a o przypisaniu go kontrahentowi przedsiębiorcy decyduje cel, w jakim dokonuje on czynności z przedsiębiorą.Pozwani wnieśli zażalenie, w którym zaskarżyli postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości.

Zarzucili naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13a u.k.s.c. w zw. z art. 221 k.c. poprzez błędne uznanie, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej w prawidłowej wysokości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.W okolicznościach sprawy pozwani wnieśli skargę kasacyjną, w której oznaczyli wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 583 467 zł i uiścili opłatę od skargi w kwocie 900 zł, do której doliczyli kwotę 100 zł uiszczoną tytułem opłaty od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

Postanowieniem z 15 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie dokonał sprawdzenia z urzędu wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej pozwanych i określił tę wartość na kwotę 495 347 zł (k. 381). Następnie zarządzeniem z 15 września 2025 r. przewodniczący w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braku fiskalnego skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie brakującej części opłaty sądowej w wysokości 23.768 zł w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 17 września 2025 r., po czym wyznaczony termin upłynął bezskutecznie.

W ocenie pozwanych, podstawę do obliczenia należnej opłaty sądowej od skargi kasacyjnej stanowił art. 13a u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20.000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 1.000 złotych.Odnosząc się do tej kwestii, należy przypomnieć, że dla oceny, czy dana osoba fizyczna jest w konkretnym przypadku konsumentem w rozumieniu art. 221 k.c. nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz obiektywne okoliczności mogące posłużyć do oceny tej kwestii (postanowienie SN z 20 sierpnia 2025 r., I CSK 537/25).

W przypadku czynności prawnych służących celom mieszanym, należy brać pod uwagę cel dominujący, a w przypadku umów kredytowych istotne znaczenie ma przeznaczenie udostępnionego kapitału. Właściwe dla tej oceny są kryteria rodzaju czynności prawnej i jej przedmiotu, typowego charakteru czynności ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą, przeznaczenia nabywanego towaru lub usługi dla celu bezpośrednio lub pośrednio związanego z działalnością gospodarczą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r., II CSKP 1605/22).

Zgodnie z punktem 12 lit a) umowy kredytu z 22 maja 2006 r. (k. 11-11v), kredyt został uruchomiony na rachunek firmy S. sp.j. na spłatę kredytu udzielonego tej firmie w ramach umowy o kredyt nieodnawialny z 25 marca 1999 r. W sprawie dodatkowo ustalono, że kredyt częściowo posłużył do wykończenia domu o powierzchni 500 m2, w którym aktualnie prowadzona jest działalność gospodarcza przez pozwanego (k. 328-329).W świetle przedstawionych wyżej ustaleń nie ma podstaw, by zastosować wobec pozwanych szczególną regulację przewidzianą w art. 13a u.k.s.c. i ustalić należną opłatę na poziomie 1.000 zł, a to oznacza, że Sąd Apelacyjny prawidłowo przyjął, że brak fiskalny skargi nie został usunięty, mimo stosownego wezwania (k. 388, notatka - k. 391).

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c. opłata od skargi kasacyjnej, którą należało uiścić w sprawie wynosi 5% wartości przedmiotu zaskarżenia. Jak wynika zaś z ugruntowanego stanowiska judykatury, pismem, które „nie zostało należycie opłacone”, jest zarówno pismo, od którego w ogóle nie została uiszczona opłata lub opłatę uiszczono po upływie terminu, jak i pismo, od którego wniesiono opłatę w niepełnej wysokości (uchwała Sądu Najwyższego z 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 106; postanowienia Sądu Najwyższego z 15 listopada 2006 r., I PZ 21/06, z 15 listopada 2006 r., V CZ 79/06, z 18 marca 2008 r., II PZ 1/08, OSNP 2009, nr 11-12, poz. 147).Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Agnieszka Jurkowska-Chocyk‎ A.G. [a.ł]