Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 4/13 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against partial dismissal, ruling that a claim regarding separate assets contributions to joint property is admissible despite lack of separate ruling.

Numero d'incarto III CZ 4/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the District Court's partial dismissal of the wife's appeal in a joint property division case. The wife argued her claim for reimbursement of personal expenses against the husband's share was admissible, even though the lower court only partially rejected it by deducting the expenses from the husband's debt rather than issuing a separate ruling. The Court held that the absence of a distinct judgment on this specific claim did not deprive the wife of the right to appeal the overall calculation of the debt.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: A party may appeal against a decision partially dismissing their appeal if the decision affects the merits of their claim, even if the court did not issue a separate ruling on that specific claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint property division separate assets contributions partial dismissal appeal admissibility of claim calculation of debt

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 1 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 398 § 1 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 567 § 1 k.p.c
art. 351 § 1 k.p.c
567 § 1 k.p.c. i art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. oraz art. 498 § 1 i 2
art. 45 § 1 k.r.o
567 § 1 k.p.c. i art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. oraz art. 498 § 1 i 2
art. 499 k.c
i art. 499 k.c. Domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania
art. 39815 § 1 k.p.c
podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 4/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku I. C.-H.

przy uczestnictwie T. H.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lutego 2013 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 25 lipca 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie o częściowym odrzuceniu

apelacji wnioskodawczyni, pozostawiając Sądowi Okręgowemu

w K. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4.11.2011 roku Sąd Rejonowy w K. dokonał podziału

majątku wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika postępowania w ten sposób, że

przyznał wnioskodawczyni spółdzielcze własnościowe prawo do bliżej opisanego

lokalu mieszkalnego oraz bliżej opisane ruchomości i ustalając wartość majątku na

kwotę 542.700 złotych oraz równe udziały małżonków w majątku wspólnym,

zasądził na rzecz uczestnika postępowania spłatę w kwocie 249.922 złotych. W

uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że ustalony przez ten Sąd

nakład z majątku odrębnego I. C. H. na majątek wspólny wyniósł 21.428 złotych.

Sąd odliczył tę kwotę z przysługującej uczestnikowi spłaty i w efekcie zasądził na

rzecz T. H. różnicę w kwocie 249.922 złotych (271.350 złotych minus 21.428

złotych).

W

apelacji

wniesionej

od

tego

postanowienia

wnioskodawczyni

zakwestionowała przyjętą przez Sąd I instancji wartość poczynionych przez nią

nakładów z majątku odrębnego na majątek wspólny, wnioskując o zmianę

zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na rzecz uczestnika kwoty

odpowiadającej różnicy między wartością lokalu ustaloną na grudzień 1970 roku

i zgodnie ustaloną wartością tego lokalu w wysokości 535.700 złotych a wartością

nakładów z majątku wnioskodawczyni na majątek wspólny ustaloną według

procentowej relacji tych nakładów do wartości lokalu z chwili jego nabycia.

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 25 lipca 2012 roku w punkcie I

odrzucił

apelację

wnioskodawczyni

w

części

dotyczącej

nieistniejącego

wyrzeczenia odnośnie żądania zasądzenia nakładów z majątku odrębnego

wnioskodawczyni na majątek wspólny.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art.

567 § 1 k.p.c. i art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 45 § 1 k.r.o. oraz art. 498 § 1 i 2

i art. 499 k.c. Domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania

apelacji w odrzuconym zakresie do merytorycznego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w K. Wniosła także o zasądzenie od uczestnika na rzecz

wnioskodawczyni kosztów postępowania zażaleniowego, a w tym kosztów

zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie

negowała prawa uczestnika do otrzymania spłaty, przeciwstawiła natomiast tej

wierzytelności byłego męża własną wierzytelność wynikającą z nakładów

poczynionych z majątku odrębnego wnioskodawczyni na majątek wspólny, co przy

przyjęciu, że należna uczestnikowi spłata była większa, wyłączało, zdaniem

skarżącej, możliwość i dopuszczalność orzekania przez Sąd I instancji o tak

sformułowanym

działowego.

roszczeniu

wnioskodawczyni

w

sentencji

postanowienia

Podniosła dalej, że Sąd I instancji orzekł w istocie o żądaniu

wnioskodawczyni w przedmiocie nakładów z jej majątku odrębnego, wyliczył

je bowiem na kwotę 21.428 złotych, potrącił tę kwotę z przysługującej uczestnikowi

spłaty i w efekcie zasądził na rzecz T. H. różnicę w kwocie 249.922 złotych.

Wnioskodawczyni zakwestionowała to wyliczenie Sądu Rejonowego jako nie

odpowiadające (zbyt niskie) w stosunku do faktycznie poniesionych przez nią

nakładów. Skarżąca wskazała także na rozbieżności w orzecznictwie Sądu

Najwyższego co do sposobu rozstrzygania o tego typu roszczeniach oraz co do

sposobu ich zaskarżania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wnioskodawczyni jest uzasadnione.

W rozpatrywanej sprawie istnieje specyficzna sytuacja, polegająca na tym,

że po pierwsze wnioskodawczyni już we wniosku o podział majątku wspólnego

złożyła jednoznaczny wniosek o rozliczenie w ramach postępowania podziałowego,

poczynionych przez nią nakładów z majątku odrębnego (aktualnie osobistego) na

majątek wspólny, po drugie zaś Sąd Rejonowy prowadził w tym zakresie

postępowanie dowodowe oraz poczynił ustalenia faktyczne, z których wynika, że za

udowodnione uznał jedynie nakłady w kwocie 21.428 złotych. Sąd I instancji nie ujął

jednakże rozstrzygnięcia co do tego roszczenia I. C. H. w odrębnym punkcie

sentencji postanowienia (polegającego na zasądzeniu od uczestnika na rzecz byłej

żony kwoty odpowiadającej ustalonym nakładom i oddaleniu wniosku w pozostałej

części), lecz dokonując operacji rachunkowej dokonał pomniejszenia przysługującej

uczestnikowi spłaty o powyższe nakłady i tak obliczoną spłatę zasądził następnie

na rzecz uczestnika w punkcie III podpunkt 2 postanowienia. Te ustalenia Sądu

Rejonowego co do wysokości nakładów z majątku odrębnego i w efekcie wysokość

przyznanej na rzecz byłego męża spłaty wnioskodawczyni kwestionuje w apelacji.

We wskazanej wyżej sytuacji trudno podzielić pogląd Sądu Okręgowego,

który legł u podstaw zaskarżonego postanowienia o częściowym odrzuceniu

apelacji, iż w zakresie żądania wnioskodawczyni rozliczenia poczynionych przez

nią nakładów z majątku odrębnego na majątek wspólny nie istnieje rozstrzygnięcie

Sądu I instancji, co sprawia, że nie ma w tym zakresie substratu zaskarżenia.

Wnioskodawczyni skarży bowiem w istocie wysokość przysługującej byłemu

mężowi spłaty, wskazując, że wobec przyjęcia przez Sąd I instancji wskazanej

metody jej obliczenia, spłata powinna być pomniejszona o wartość poniesionych

przez nią nakładów, ale w innej (wyższej),niż to przyjął Sąd I instancji kwocie.

Podkreślenia wymaga, że wnioskodawczyni nie miała wpływu na sposób

rozstrzygnięcia spornej kwestii nakładów przez Sąd I instancji, a o przyjętej przez

Sąd I instancji ,,technice” (metodzie) rozliczenia powzięła wiadomość w momencie

ogłoszenia postanowienia działowego.

Przytoczone przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1.12.2011 roku, I CSK 78/11 (Lex nr

1129066) oraz z dnia 14.12.2011 roku, I CSK 138/11 (Lex nr 1102653) zapadły

na tle odmiennych od występujących w rozpatrywanej sprawie, okoliczności

faktycznych i nie są adekwatne do problemu występującego w niniejszej sprawie.

W

postanowieniu

z

dnia

współwłasności nieruchomości

14.12.2011

roku

chodziło

bowiem

w

sprawie

o

o

zniesienie

rozliczenie

pożytków

z nieruchomości podlegającej podziałowi oraz o odsetki ustawowe od zasądzonych

na rzecz niektórych uczestników postępowania kwot, zaś w drugim cytowanym

judykacie - Sąd I instancji nie rozpoznał roszczeń o rozliczenie nakładów z majątku

odrębnego na wspólny majątek byłych małżonków mimo, jak się wydaje,

ich zgłoszenia przez uczestnika postępowania.

W tym stanie rzeczy zażalenie wnioskodawczyni uznać należało za zasadne,

co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu apelacji na

podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

jw