Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 38/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for remand due to procedural overreach and lack of evidence requirement.

Numero d'incarto III CZ 38/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' request to remand the case for a new trial. The Court of Appeal had partially overturned the first-instance judgment and sent the matter back, claiming the lower court failed to conduct necessary evidence proceedings. The Supreme Court ruled that the first instance had already addressed the core legal issue and that the evidence request was timely, finding the appellate court exceeded the scope of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c. The Court of Appeal may remand a case only if the first instance failed to address the essence of the dispute or if full evidence proceedings are required; it is not bound by material law violations raised on appeal but must stay within the scope of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
scope of appeal remand proceedings evidence requirement procedural overreach intellectual property regulation validity court hierarchy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 4 k.p.c.
postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w
Art. 378 § 1 k.p.c.
(czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art.
Art. 232 k.p.c.
378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c. oraz
Art. 217 § 2 k.p.c.
jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak
Art. 162 k.p.c.
niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 15 § 1
Art. 394 § 11 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 11 i 3 k.p.c.).
Art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 11 i 3 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c
oraz art. 233 § 1 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 38/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa C. P. "[…]" sp.z o.o. w Z.

przeciwko T. S. i M. K.

o nakazanie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 września 2013 r.,

zażalenia pozwanych na pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 kwietnia 2013 r.,

uchyla

rozstrzygnięcie

objęte

punktem

pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu orzeczenie

kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

wyroku,

o

C. P. "[…]" spółka z o.o. wniosła o nakazanie T. S. i M. K. wspólnikom spółki

cywilnej usunięcia ze strony internetowej ich sklepu wskazanego w pozwie

regulaminu, zapłaty kwoty 3.690 zł za korzystanie z utworu powoda oraz

przeproszenia w Gazecie Wyborczej.

Sąd Okręgowy - Sąd Gospodarczy w K. wyrokiem z dnia 23 listopada 2012

r. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanych 1.900 zł tytułem

kosztów procesu. Ustalił, że powód na stronie swojego sklepu używał regulaminu

dołączonego do pozwu, a pozwani także używali tego regulaminu. Przyjął, że

umieszczenie regulaminu na stronie internetowej służącej do sprzedaży produktów

przez pozwanych jest rozpowszechnianiem tego regulaminu w ramach użytku

osobistego i nie wymaga zgody jego autora. Regulamin powoda nie może być

objęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i

prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.; dalej: "pr.

aut."), gdyż zawiera procedury składania zamówień, płatności i reklamacji

obowiązujących w sklepie powoda. Powód nie wykazał istnienia takich fragmentów

regulaminu, które nie byłyby oczywiste dla opisu danej procedury, lecz opisywałyby

daną procedurę w literacki sposób, a jednocześnie zostałyby skopiowane przez

pozwanych.

Powód wniósł apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, zarzucając

naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 23 pr. aut. oraz art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddalił apelację w

części obejmującej roszczenie o zaniechanie naruszeń, w pozostałej zaś części

uchylił zaskarżony wyrok i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu Sądowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach

postępowania apelacyjnego. Podkreślił w szczególności, że apelacja powoda jest

uzasadniona, o ile prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Według Sądu

Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził

postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w

ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na

jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną. Spór koncentrował się

wokół uznania regulaminu za utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Nie ma racji

Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że powód wnosił o przeprowadzenie dowodu z

opinii biegłego na bliżej nieokreślone okoliczności. Wszak ustosunkowując się do

odpowiedzi na pozew, powód w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. złożył wniosek o

przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu własności intelektualnej na

okoliczność ustalenia, czy regulamin powoda ma indywidualny i twórczy charakter

oraz na prawdopodobieństwo stworzenia takiego samego regulaminu przez

powoda i pozwanych przy założeniu, że regulamin powoda powstał wcześniej.

Sąd Apelacyjny uwzględnił niezaprzeczoną przez powoda okoliczność

podniesioną przez pozwanych, że z dniem 20 kwietnia 2012 r. regulamin został

usunięty z ich strony internetowej w związku z zaniechaniem prowadzenia

sprzedaży przez Internet. W tej sytuacji powód utracił interes prawny w domaganiu

się orzeczenia nakazu usunięcia tego regulaminu.

Pozwani

wnieśli

zażalenie

na

rozstrzygnięcie

Sądu

Apelacyjnego

zamieszczone w punkcie 2 wyroku. Wskazali, że zapadło ono z naruszeniem art.

386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji

(czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c. oraz

niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3 sąd

drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego

rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty

sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania

dowodowego w całości. W niniejszej sprawie przyczyną częściowego uchylenia

przez Sąd Apelacyjny wyroku Sądu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie

przez ten Sąd postępowania dowodowego.

Sąd Najwyższy przyjął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 31 stycznia

2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), że sąd drugiej instancji

rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej

zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty

dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak

z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Powód w apelacji od wyroku Sądu

pierwszej instancji zarzucił naruszenie m.in. art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Zarzuty te implicite świadczą o tym, że w przekonaniu powoda postępowanie

dowodowe zostało przeprowadzone. W istocie zresztą tak było, choć ustalenia

faktyczne Sądu pierwszej instancji są dość lakoniczne, co wszakże wynika

z przyjętej przezeń kwalifikacji materialnoprawnej sporu. Oznacza to jednak, po

pierwsze, że Sąd Apelacyjny rzeczywiście, jak twierdzi się w zażaleniu, przekroczył

granice apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.). Po drugie zaś, Sąd Apelacyjny w konsekwencji

nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki uchylenia wyroku Sądu pierwszej

instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Nie można się natomiast zgodzić z pozwanymi, że wniosek dowodowy

"z opinii biegłego sądowego z zakresu własności intelektualnej" zgłoszony w piśmie

powoda z dnia 15 listopada 2012 r. jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak

i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie. Wspomniane pismo jest bowiem

konsekwencją wniesienia przez pozwanych odpowiedzi na pozew i mieści się

w formule uprawnień dowodowych strony określonych w art. 217 § 1 k.p.c.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 15 § 1

w związku z art. 3941 § 11 i 3 k.p.c.).

jw