Supreme Court dismisses appeal for remand due to procedural overreach and lack of evidence requirement.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellants' request to remand the case for a new trial. The Court of Appeal had partially overturned the first-instance judgment and sent the matter back, claiming the lower court failed to conduct necessary evidence proceedings. The Supreme Court ruled that the first instance had already addressed the core legal issue and that the evidence request was timely, finding the appellate court exceeded the scope of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 386 § 4 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c. The Court of Appeal may remand a case only if the first instance failed to address the essence of the dispute or if full evidence proceedings are required; it is not bound by material law violations raised on appeal but must stay within the scope of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 38/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa C. P. "[…]" sp.z o.o. w Z.
przeciwko T. S. i M. K.
o nakazanie i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 września 2013 r.,
zażalenia pozwanych na pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 12 kwietnia 2013 r.,
uchyla
rozstrzygnięcie
objęte
punktem
pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu orzeczenie
kosztach postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
wyroku,
o
C. P. "[…]" spółka z o.o. wniosła o nakazanie T. S. i M. K. wspólnikom spółki
cywilnej usunięcia ze strony internetowej ich sklepu wskazanego w pozwie
regulaminu, zapłaty kwoty 3.690 zł za korzystanie z utworu powoda oraz
przeproszenia w Gazecie Wyborczej.
Sąd Okręgowy - Sąd Gospodarczy w K. wyrokiem z dnia 23 listopada 2012
r. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanych 1.900 zł tytułem
kosztów procesu. Ustalił, że powód na stronie swojego sklepu używał regulaminu
dołączonego do pozwu, a pozwani także używali tego regulaminu. Przyjął, że
umieszczenie regulaminu na stronie internetowej służącej do sprzedaży produktów
przez pozwanych jest rozpowszechnianiem tego regulaminu w ramach użytku
osobistego i nie wymaga zgody jego autora. Regulamin powoda nie może być
objęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.; dalej: "pr.
aut."), gdyż zawiera procedury składania zamówień, płatności i reklamacji
obowiązujących w sklepie powoda. Powód nie wykazał istnienia takich fragmentów
regulaminu, które nie byłyby oczywiste dla opisu danej procedury, lecz opisywałyby
daną procedurę w literacki sposób, a jednocześnie zostałyby skopiowane przez
pozwanych.
Powód wniósł apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, zarzucając
naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 23 pr. aut. oraz art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność
istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddalił apelację w
części obejmującej roszczenie o zaniechanie naruszeń, w pozostałej zaś części
uchylił zaskarżony wyrok i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu Sądowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach
postępowania apelacyjnego. Podkreślił w szczególności, że apelacja powoda jest
uzasadniona, o ile prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Według Sądu
Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził
postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w
ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na
jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną. Spór koncentrował się
wokół uznania regulaminu za utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Nie ma racji
Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że powód wnosił o przeprowadzenie dowodu z
opinii biegłego na bliżej nieokreślone okoliczności. Wszak ustosunkowując się do
odpowiedzi na pozew, powód w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. złożył wniosek o
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu własności intelektualnej na
okoliczność ustalenia, czy regulamin powoda ma indywidualny i twórczy charakter
oraz na prawdopodobieństwo stworzenia takiego samego regulaminu przez
powoda i pozwanych przy założeniu, że regulamin powoda powstał wcześniej.
Sąd Apelacyjny uwzględnił niezaprzeczoną przez powoda okoliczność
podniesioną przez pozwanych, że z dniem 20 kwietnia 2012 r. regulamin został
usunięty z ich strony internetowej w związku z zaniechaniem prowadzenia
sprzedaży przez Internet. W tej sytuacji powód utracił interes prawny w domaganiu
się orzeczenia nakazu usunięcia tego regulaminu.
Pozwani
wnieśli
zażalenie
na
rozstrzygnięcie
Sądu
Apelacyjnego
zamieszczone w punkcie 2 wyroku. Wskazali, że zapadło ono z naruszeniem art.
386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji
(czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c. oraz
niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3 sąd
drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego
rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty
sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania
dowodowego w całości. W niniejszej sprawie przyczyną częściowego uchylenia
przez Sąd Apelacyjny wyroku Sądu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie
przez ten Sąd postępowania dowodowego.
Sąd Najwyższy przyjął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 31 stycznia
2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), że sąd drugiej instancji
rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej
zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty
dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak
z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Powód w apelacji od wyroku Sądu
pierwszej instancji zarzucił naruszenie m.in. art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność
istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zarzuty te implicite świadczą o tym, że w przekonaniu powoda postępowanie
dowodowe zostało przeprowadzone. W istocie zresztą tak było, choć ustalenia
faktyczne Sądu pierwszej instancji są dość lakoniczne, co wszakże wynika
z przyjętej przezeń kwalifikacji materialnoprawnej sporu. Oznacza to jednak, po
pierwsze, że Sąd Apelacyjny rzeczywiście, jak twierdzi się w zażaleniu, przekroczył
granice apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.). Po drugie zaś, Sąd Apelacyjny w konsekwencji
nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki uchylenia wyroku Sądu pierwszej
instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Nie można się natomiast zgodzić z pozwanymi, że wniosek dowodowy
"z opinii biegłego sądowego z zakresu własności intelektualnej" zgłoszony w piśmie
powoda z dnia 15 listopada 2012 r. jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak
i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie. Wspomniane pismo jest bowiem
konsekwencją wniesienia przez pozwanych odpowiedzi na pozew i mieści się
w formule uprawnień dowodowych strony określonych w art. 217 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 15 § 1
w związku z art. 3941 § 11 i 3 k.p.c.).
jw