Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 36/08 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal by ruling that a prior judicial interpretation of court fee exemptions applies retroactively to future cases.

Numero d'incarto III CZ 36/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the plaintiff's cassation appeal regarding court fees. The plaintiff argued that a previous exemption from fees should cover the Supreme Court proceedings, but the appellate court rejected this based on a strict reading of the law. The Supreme Court decided in favor of the plaintiff by applying a specific judicial interpretation established in June 2008, which clarified that fee exemptions from lower courts do not extend to cassation proceedings, thereby validating the appeal's procedural standing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 39815 § 1 k.p.c.: A judicial interpretation resolving discrepancies in the application of fee exemption rules applies prospectively from the date of the ruling, meaning appeals filed after that date must comply with the new understanding of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility court fee exemptions judicial interpretation retroactivity legal principle binding force procedural costs waiver Supreme Court ruling interpretative discrepancy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
Art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.
W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. w
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
z art. 379 pkt 4 k.p.c., art.
Art. 39821 k.p.c.
379 pkt 4 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
i art. 3941 § 3 k.p.c., art.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
Z tego względu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.
Art. 2 Konstytucji
3941 § 3 k.p.c., art. 2 Konstytucji, art.
Art. 100 ust 2 u.k.s.c.
zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c., art. 2 Konstytucji, art. 100
art. 1302 § 3 k.p.c
na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c
W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., II PZ 45/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2008 r., II CZ 114/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r., III CZ 20/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r., III CZ 11/05
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 97/2004
niepublikowane i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 97/2004,
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., SK 19/02
uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995 r., W 9/94
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r., IV CZ 52/08
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07
III CZP 97/2004
niepublikowane i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 97/2004,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 36/08

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn.

akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu

wskazał, że od wniesionej skargi pełnomocnik powódki uiścił opłatę podstawową w

wysokości 30 zł, powołując się na zwolnienie powódki od kosztów sądowych w całości w

toku postępowania przed sądem pierwszej instancji. Skoro więc nie została opłacona

opłatą stosunkową i nie został zawarty w niej wniosek o zwolnienie powódki od kosztów

sądowych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym to podlegała odrzuceniu a limine

na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. w

zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c., art. 2 Konstytucji, art. 100

ust 2 u.k.s.c. i art. 1302 § 3 k.p.c. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze utrwalony jest pogląd co do wykładni art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.

Sędzia, który brał udział w wydaniu wyroku sądu drugiej instancji, nie jest wyłączony z

mocy samej ustawy od udziału w wydaniu postanowienia o odrzuceniu kasacji

wniesionej od tego wyroku (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia

2005 r., II PZ 45/05, OSNP 2006 nr 21, poz. 332, z dnia 11 marca 2008 r., II CZ 114/07,

z dnia 20 maja 2005 r. III CZ 20/05, i z dnia 20 maja 2005 r., III CZ 11/05,

niepublikowane i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 97/2004,

OSNC 2006 nr 2, poz. 24).

Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. SK 19/02,

(OTK 2004 nr 7, poz. 6) nie dotyczy podniesionej w zażaleniu kwestii, albowiem odnosi

się do wyłączenia sędziego, który orzekał w instancji niższej. Z tego względu zarzut

nieważności postępowania jest chybiony.

W związku z rozbieżnością w wykładni prawa Sąd Najwyższy - na wniosek

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego - w dniu 5 czerwca 2008 r. podjął w składzie

siedmiu sędziów uchwałę, III CZP 142/07 (Biul. SN 2008, nr 8, s. 7), w której przyjął, że

zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie, przyznane w postępowaniu przed sądem

powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego oraz że pełnomocnictwo

procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i

udziału w postępowaniu kasacyjnym. Uchwale tej nadano moc zasady prawnej, jednak

w jej uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że w dążeniu do ujednolicenia praktyki

oraz uniknięcia komplikacji, które mogłyby nastąpić na skutek stosowania uchwały jako

argumentu

przy

wnoszeniu

skarg

o wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnymi orzeczeniami opartymi na odmiennej wykładni, rozważył zakres jej

związania - jako zasady prawnej – w czasie. Dodał, że podstawę do tych rozważań daje

głoszony w literaturze oraz orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego pogląd, że w

sytuacji, w której występowały rozbieżności interpretacyjne w praktyce funkcjonowania

prawa, w zachowaniach podmiotów zobowiązanych do przestrzegania norm prawnych

oraz w działaniach organów powołanych do ich stosowania, istnieje możliwość

ograniczenia wstecznego stosowania ustalonej interpretacji przepisu (zob. uchwałę

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995 r., W 9/94, OTK Zb.Urz. 1995, nr 1,

poz. 20). W konsekwencji, Sąd Najwyższy stwierdził, że dokonana w uchwale wykładnia

ma zastosowanie na przyszłość, od dnia jej podjęcia.

Skoro więc wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany w dniu 25 stycznia 2008 r. i

skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. to stosując się do

powołanej wyżej zasady prawnej - w jej aspekcie czasowym - należało przyjąć, że wiąże

ona składy orzekające Sądu Najwyższego co do skarg kasacyjnych wniesionych po dniu

5 czerwca 2008 r. (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca

2008 r., IV CZ 52/08 niepublikowane). Inna wykładnia budziłaby w tej sytuacji

wątpliwości natury konstytucyjnej, skoro wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik

zastosował się do funkcjonującej wtedy w praktyce wykładni, która przeważała także w

judykaturze Sądu Najwyższego.

Z tego względu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji.