Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 3/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial claim as discovering new law after judgment does not qualify as new facts under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CZ 3/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the District Court's refusal to grant a retrial in a debt claim. The applicant argued that learning the text of Article 17(1) of the Civil Procedure Code after the final judgment constituted new facts warranting a retrial. The court held that discovering the content of a legal norm post-judgment does not meet the statutory requirements for retrial, which demand undisclosed facts rather than new legal knowledge.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401, 4011, 403 k.p.c.; Discovering the content of a legal norm after a final judgment does not constitute new facts or circumstances justifying a retrial under the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial claim new facts requirement discovery of law final judgment Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 k.p.c.
- art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że
Art. 4011 k.p.c.
W art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na
Art. 403 k.p.c.
4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na
Art. 39814 k.p.c.
powyższe, na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak
art. 17 pkt 1 k.p.c
podstawach, a powzięcie przez powoda informacji o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c.
art. 410 k.p.c
zapadło ono z naruszeniem: - art. 410 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
- art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że
art. 379 pkt 6 k.p.c
- art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że
art. 403 § 2 k.p.c
W art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07
wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, Lex nr 334985
Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CZ 9/09
Postanowienie Sądu Najwyższego z 3 lutego 2011 r., II UZ 47/10
Postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., I CO 1/68
(postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNC 1969, nr 2,
Wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09
36 i wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, Lex nr
III CSK 56/07
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground existed despite formal citation errors.
I CSK 601/09
Supreme Court allows appeal on retrial grounds, ruling tax audit findings do not constitute new evidence of debt. The court held that evidence discoverable through due diligence does not qualify for retrial under Polish Civil Procedure Code. The decision emphasizes that parties must act diligently to uncover facts during the main proceedings. The court found the lower court erred in dismissing the retrial claim without proper analysis. Consequently, the case is remanded for a new hearing on the merits. This ruling clarifies the strict requirements for invoking retrial provisions in civil litigation. The judgment reinforces the principle of legal certainty while protecting legitimate claims. It establishes that tax compliance issues do not automatically negate civil debt claims. The court stressed the importance of timely evidence presentation in civil cases. This decision provides guidance on interpreting new evidence standards in Polish law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 3/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K.

z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II Ca …/11

z powództwa Z. B.

przeciwko B. .

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lutego 2013 r.,

zażalenia skarżącego

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 sierpnia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 20 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę Z.

B. o wznowienie postępowania w sprawie z jego powództwa przeciwko B. G. o

zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 9 lutego

2012 r. Sąd Okręgowy uznał, że skarga nie została oparta na ustawowych

podstawach, a powzięcie przez powoda informacji o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c.

nie może stanowić okoliczności wpływającej na wzbogacenie lub zmianę

ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W zażaleniu na postanowienie z 20 sierpnia 2012 r. powód zarzucił, że

zapadło ono z naruszeniem: - art. 410 k.p.c. przez odrzucenie skargi o wznowienie

postępowania na skutek błędnej oceny, że jest ona pozbawiona podstaw prawnych;

- art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że

nieważność postępowania spowodowana orzeczeniem w sprawie przez sąd

niewłaściwy rzeczowo nie jest podstawą wznowienia postępowania, chociaż

prowadziła ona do pozbawienia skarżącego możności działania w sprawie; - art.

403 § 2 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie stanowi podstawy wznowienia

postępowania wykrycie przez skarżącego nowych okoliczności faktycznych

i środków dowodowych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na

których można oprzeć skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego

postępowania. Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka zaskarżenia od

wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wymaga się nie tylko wskazania

okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale też wykazania, że podstawa

taka rzeczywiście istnieje, a podane okoliczności uzasadniają jej powołanie

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, Lex nr 334985

oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CZ 9/09, Lex nr

746171 i z 3 lutego 2011 r., II UZ 47/10, Lex nr 844755). Powołanie podstawy

wznowienia postępowania w skardze nie polega na samym tylko zacytowaniu

ustawowego określenia tej podstawy w zgodzie z terminologią użytą w powołanych

wyżej przepisach. Spełnienie tego wymagania ma miejsce wówczas, gdy

okoliczność przytoczona przez skarżącego ma właściwości pozwalające powiązać

ją z ustawowymi przesłankami wznowienia postępowania. Okoliczności, które

powód przytoczył w skardze o wznowienie postępowania nie mają takich cech.

Skarżący wskazał, że już po prawomocnym zakończeniu postępowania

w sprawie o zadośćuczynienie, dowiedział się o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c., co

w znaczący sposób miało wpływać na wzbogacenie i zmianę ustalonego w sprawie

stanu faktycznego. Tego rodzaju okoliczność nie stanowi dowodu w rozumieniu art.

403 § 2 k.p.c. Okoliczności i dowody wykryte później, to okoliczności w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnione i nieznane stronom. W orzecznictwie trafnie

zwraca się uwagę, że podstawa wznowienia postępowania przewidziana tym

przepisem dotyczy okoliczności, które w postępowaniu prawomocnie zakończonym

nie tylko były nieujawnione, ale były nieujawnialne z braku wiedzy o nich

(postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNC 1969, nr 2,

poz. 36 i wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, Lex nr

737247). W taki sposób nie można też kwalifikować okoliczności przytaczanych

przez skarżącego, które nie dotyczą faktów doniosłych w sprawie lecz treści aktów

normatywnych.

Reasumując

stwierdzić

trzeba,

że

skarga

powoda

o

wznowienie

postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, a zatem trafnie została

odrzucona zaskarżonym postanowieniem Sądu Okręgowego. Zważywszy na

powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak

w sentencji.

db