Supreme Court dismisses appeal on appeal against rejection of retrial request due to missed statutory deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's rejection of a retrial request filed by the applicant. The applicant argued that the proceedings were void because she lacked a court-appointed representative, but the court found she missed the strict deadline for filing the retrial request. The court ruled that the procedural defect of missing the filing deadline was fatal, rendering the request inadmissible regardless of the alleged substantive errors in the lower proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 407 k.p.c.; Art. 409 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial must be filed within the statutory period; failure to meet this deadline renders the request inadmissible and the court's rejection of it lawful.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 29/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Paweł GrzegorczykSSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi D. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N. z 28 grudnia 2016 r., sygn. akt III Ca (…)w sprawie z wniosku D. B.przy uczestnictwie K. B.o podział majątku wspólnego,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 września 2018 r.,zażalenia skarżącejna postanowienie Sądu Okręgowego w N.z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt III Ca (…), 1) oddala zażalenie;
2) przyznaje adwokat M. O. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w N. kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną wnioskodawczyni w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 25 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił skargę D. B. o wznowienie postępowania w sprawie z jej wniosku przy uczestnictwie K. B. o podział majątku wspólnego. Skarżąca wystąpiła w niej o wznowienie postępowania przed Sądem Okręgowym, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z 28 grudnia 2016 r., którym Sąd ten oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z 22 stycznia 2016 r., a jako podstawę wznowienia powołała nieważność postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c.) wynikającą z pozbawienia jej możliwości działania w nim.
Sąd Okręgowy uznał, że wnioskodawczyni nie zachowała terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a powołane przez nią okoliczności nie odpowiadają też wskazanej podstawie wznowienia postępowania.W zażaleniu na postanowienie z 25 kwietnia 2018 r. skarżąca zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 401 pkt 2 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Okręgowy trafnie scharakteryzował skargę o wznowienie postępowania jako rodzaj środka prawnego skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu co do istoty sprawy.
Istotne jest, że do wznowienia postępowania może dojść wyłącznie z inicjatywy podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi, który dochowa terminu do wystąpienia z nią (art. 407 k.p.c.) oraz warunków formalnych (art. 409 k.p.c.). Wśród wymagań formalnych skargi o wznowienie postępowania ustawodawca wymienił m.in. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.Profesjonalnie reprezentowana wnioskodawczyni podała, że przedmiotem zaskarżenia skargą o wznowienie postępowania czyni postanowienie Sądu Okręgowego z 28 grudnia 2016 r., a podstawą skargi - nieważność postępowania przed Sądem Okręgowym, wynikającą z tego, że w sprawie nie został dla niej ustanowiony pełnomocnik z urzędu, a następnie Sąd zaniechał pouczenia jej o celowości ponowienia wniosku o ustanowienie takiego pełnomocnika.
Z akt wynika jednak, że wnioskodawczyni nie występowała o ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika przed Sądem Okręgowym. Przed Sądem tym na rozprawie 14 grudnia 2016 r., na której rozpoznana została apelacja uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego z 22 stycznia 2016 r. występowała samodzielnie i została wysłuchana.Wnioskodawczyni nie wniosła apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego z 22 stycznia 2016 r., a brak tego środka zaskarżenia nie mógł być sanowany przed Sądem Okręgowym, nawet gdyby ten ustanowił dla wnioskodawczyni pełnomocnika z urzędu.
Apelację bowiem wnosi się za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone nią orzeczenie i sąd ten w związku z wniesieniem apelacji podejmuje też pewne czynności w sprawie. Okoliczności, którymi wnioskodawczyni uzasadnia zarzucaną w skardze nieważność postępowania, nie dotyczą zatem w istocie Sądu Okręgowego, lecz Sądu Rejonowego, bo przed tym Sądem były lub powinny być dokonane czynności zaniedbane przez wnioskodawczynię, z powodu - jak twierdzi - braku wiedzy i umiejętności.Zaskarżenie postanowienia Sądu Rejonowego z 22 stycznia 2016 r. wyłącznie apelacją uczestnika wiązało się z wyznaczeniem granic rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym stosownie do sposobu określenia granic zaskarżenia w apelacji uczestnika.
Tylko w tych granicach Sąd Okręgowy mógł też uwzględnić ewentualną nieważność postępowania wynikającą z okoliczności dotyczących wnioskodawczyni (art. 378 § 1 k.p.c.), przy czym wnioskodawczyni nie podnosiła przed Sądem Okręgowym żadnych wskazujących na nią zarzutów.Gdy zaś chodzi o termin do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania, to trafnie Sąd Okręgowy wskazał, że skoro podstawą wznowienia postępowania jest zarzut nieważności postępowania w związku z pozbawieniem wnioskodawczyni możności działania, to - stosownie do art. 407 § 1 in fine k.p.c. - termin do wniesienia skargi liczy się od dnia, w którym wnioskodawczyni dowiedziała się o wydaniu zaskarżonego postanowienia, a zatem 28 grudnia 2016r., a o postanowieniu Sądu Rejonowego - 22 stycznia 2016 r., gdyż była obecna przy ich wydaniu.
Niewątpliwie zatem wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 407 § 1 in fine k.p.c.Stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Okręgowy trafnie zastosował powyższy przepis.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 § 2, art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu wnioskodawczynię z urzędu, a wyznaczonego na podstawie postanowienia z 4 października 2017 r., orzeczono stosownie do § 8 pkt 5, § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. poz. 1714).
Kierował się przy tym nie wartością przedmiotu sporu oznaczoną przez pełnomocnika wnioskodawczyni w skardze o wznowienie postępowania, odpowiadającą ustalonej przez Sąd pierwszej instancji wartości przedmiotu postępowania działowego, lecz wartością tego interesu wnioskodawczyni, który ona oznaczyła jako naruszony w związku z wadliwym - jak twierdzi - rozliczeniem nakładów na podlegający podziałowi majątek (30.400 zł, k. 528).aj