Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 26/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial appeal due to filing after the three-month statutory deadline expired.

Numero d'incarto III CZ 26/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a retrial, ruling that the application was filed three months after the judgment's publication. The court determined that the plaintiff knew of the grounds for retrial on the day the judgment was announced, triggering the statutory deadline. Consequently, the appeal was rejected as untimely under the Civil Procedure Code, without needing to examine the merits of the alleged procedural errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial appeal must be filed within three months of learning the grounds; failure to meet this deadline results in dismissal regardless of the substantive validity of the grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial appeal statutory deadline Civil Procedure Code timely filing procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 407 § 1 k.p.c.
było czynnością spóźnioną, podjętą po upływie trzech miesięcy oznaczonych w art. 407 k.p.c.Niedochowanie terminu przewidzianego do wniesienia skargi o wznowienie postępowania było przyczyną odrzucenia jej na podstawie art.
art. 401 pkt 1 k.p.c.
407 § 1 k.p.c., a ponadto nie była oparta na ustawowej podstawie, ponieważ powołane okoliczności nie wskazywały na to, że rzeczywiście podstawa ta zachodzi.Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 401 pkt 1 k.p.c., art.
art. 410 § 1 k.p.c.
oraz art. 410 § 1 k.p.c. przez błędne zastosowanie, niestwierdzenie nieważności postępowania i odrzucenie skargi.
art. 398 § 14 k.p.c.
410 § 1 k.p.c.Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art.
art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
art. 223 ust. 1 ustawy o radcach prawnych
§ 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 407 § 1 k.p.c
było czynnością spóźnioną, podjętą po upływie trzech miesięcy oznaczonych w art. 407 k.p.c.Niedochowanie terminu przewidzianego do wniesienia skargi o wznowienie postępowania było przyczyną odrzucenia jej na podstawie art.
art. 401 pkt 1 k.p.c
407 § 1 k.p.c., a ponadto nie była oparta na ustawowej podstawie, ponieważ powołane okoliczności nie wskazywały na to, że rzeczywiście podstawa ta zachodzi.Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 401 pkt 1 k.p.c., art.
art. 401 pkt 2 k.p.c
401 pkt 1 k.p.c., art. 401 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., III CZ 103/06
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07
oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, lex nr 334985).
III CSK 56/07
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground existed despite formal citation errors.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 26/17 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Roman Trzaskowski‎SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi D. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 listopada 2014 r., sygn.akt I ACa (…)w sprawie z powództwa D. S. ‎przeciwko C. L.‎o ochronę dóbr osobistych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 sierpnia 2017 r.,‎zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) oddala zażalenie;

2) przyznaje r. pr. H. P. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści) podlegającą podwyższeniu o podatek od towarów i usług (VAT) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu zażaleniowym. UZASADNIENIEW skardze o wznowienie postępowania, wniesionej w dniu 12 sierpnia 2016 r., zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 listopada 2014 r. D. S. upatrywała podstawy nieważności w niepowstrzymaniu się przez Sąd od rozpoznania sprawy, chociaż nie zostało rozpatrzone jej zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) w innej sprawie (I ACa (…)), oddalające jej wniosek o wyłączenie sędziego, który był sprawozdawcą w sprawie prawomocnie zakończonej, a przewodniczącym sądu w drugiej z nich.

Niezależnie od tego, w jej ocenie, doszło do pozbawienia możności obrony jej praw przez odmowę przesłania do okręgowej rady adwokackiej złożonego do akt wniosku o zmianę osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu.Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę, uznając, że została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c., a ponadto nie była oparta na ustawowej podstawie, ponieważ powołane okoliczności nie wskazywały na to, że rzeczywiście podstawa ta zachodzi.Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 401 pkt 1 k.p.c., art. 401 pkt 2 k.p.c. oraz art. 410 § 1 k.p.c. przez błędne zastosowanie, niestwierdzenie nieważności postępowania i odrzucenie skargi.

Domagała się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania przez sąd na posiedzeniu niejawnym dokonywane jest, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c., w trzech płaszczyznach: terminowości wniesienia skargi, dopuszczalności skargi, oparcia skargi na ustawowej podstawie. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymagań prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., trzymiesięczny termin do wniesienia skargi liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a w odniesieniu do podstawy obejmującej pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.W odniesieniu do podanej przez skarżącą podstawy związanej z kontynuowaniem postępowania, pomimo nierozpoznania zażalenia na postanowienie oddalające jej wniosek o wyłączenie sędziego w innej sprawie, którą ostatecznie sprecyzowała w uzasadnieniu zażalenia, jako uczestniczenie w składzie sądu osoby nieuprawnionej (art. 401 pkt 1 k.p.c.), to nie ulega wątpliwości, że o zaistnieniu tak oznaczonej sytuacji wiedziała ona już w dniu wydania kwestionowanego orzeczenia, ponieważ była obecna na posiedzeniu, na którym dokonano ogłoszenia.

W stosunku do drugiej z powołanych podstaw termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął bieg także w dniu dowiedzenia się przez skarżącą o wyroku (art. 401 pkt 1 in fine k.p.c.), którym był dzień jego ogłoszenia. Skoro ogłoszenie wyroku miało miejsce w dniu 4 listopada 2014 r., to wniesienie skargi w dniu 12 sierpnia 2016 r. było czynnością spóźnioną, podjętą po upływie trzech miesięcy oznaczonych w art. 407 k.p.c.Niedochowanie terminu przewidzianego do wniesienia skargi o wznowienie postępowania było przyczyną odrzucenia jej na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., co nie zostało dostrzeżone w zażaleniu.

Ubocznie jedynie można zwrócić uwagę, że w orzecznictwie przyjmowane jest, iż ocena, czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia nie ogranicza się do stwierdzenia, czy okoliczności wskazane przez skarżącego mogą być podciągnięte pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, lecz obejmuje badanie i ustalenie czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05, z dnia 14 grudnia 2006 r., i CZ 103/06 niepubl. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, lex nr 334985).

Nie było jednak potrzeby odnoszenia się do stanowiska wyrażonego w zażaleniu, przeczącego wywodom Sądu Apelacyjnego, gdy skarga podlegała odrzuceniu jako nie spełniająca pierwszego z wymagań przewidzianych w art. 410 § 1 k.p.c.Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. Z mocy art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 233) i § 14 pkt 2 w związku z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805).jw r.g.