Supreme Court dismisses cassation appeal due to improper construction of the scope of challenge under Civil Procedure Code. The court rejects the request to rule on the merits because the scope of challenge was not properly defined. The decision emphasizes that procedural defects in defining the scope of challenge lead to dismissal. The court clarifies that requests to rule on the merits are inappropriate in cassation proceedings. The ruling upholds the lower court's decision to dismiss the appeal. The judgment highlights the importance of precise legal drafting in cassation appeals. The court notes that obvious cases of non-compliance may be tolerated but not this one. The decision reinforces strict adherence to statutory requirements for cassation appeals. The ruling ensures procedural fairness by rejecting improperly constructed appeals. The court maintains that procedural errors cannot be overlooked in cassation proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision. The appellant argued that the lower court incorrectly applied the law regarding the scope of the challenge, but the Supreme Court found the appeal improperly constructed. The court ruled that the appellant failed to specify the scope of the requested relief, which is a mandatory requirement under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the statutory criteria for a valid cassation request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must clearly specify the scope of the requested relief; failure to do so renders the appeal inadmissible unless the scope is prima facie obvious.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 258/24 POSTANOWIENIE 30 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 30 grudnia 2024 r. w Warszawiezażalenia E. A.na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawiez 7 maja 2024 r., V ACa 880/22 (V WSC 59/24),w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W.przeciwko E. A.o zapłatę, oddala zażalenie. ł.n
UZASADNIENIE
W sprawie o zapłatę z powództwa Bank S.A. w W. przeciwko pozwanej E.A. Sąd Apelacyjny w Warszawie, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 458 002,56 zł z bliżej opisanymi odsetkami (punkt I wyroku), oddalił apelację w pozostałej części (punkt II wyroku) i orzekł o kosztach postępowania (punkt III wyroku).Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, zaskarżając go w punktach I i III. Wniosła przy tym o uchylenie wyroku Sądu drugiej instancji i orzeczenie przez Sąd Najwyższy co do istoty sprawy.
Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną pozwanej, wskazując, że jest ona obarczona nieusuwalną wadą konstrukcyjną. Odwołując się do wynikającej z art. 3984 § 1 k.p.c. konstrukcji skargi kasacyjnej, Sąd drugiej instancji stwierdził, że pozwana określiła zakres zaskarżenia, „formułując jednocześnie wniosek o uchylenie wyroku Sądu II instancji i orzeczenie przez Sąd Najwyższy co do istoty sprawy”. W ocenie Sądu Apelacyjnego pozwana „nie skonkretyzowała zakresu, którego miałoby dotyczyć dokonane przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcie”, przez co zgłoszony przez nią wniosek „nie przystaje do zakresu zaskarżenia” (s. 1 uzasadnienia postanowienia SA).
Tym samym uznano, że skarga kasacyjna, jako niespełniająca wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu na podstawie 3986 § 2 k.p.c. Powódka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji, zarzucając naruszenie art. 3984 § 1 k.p.c. przez „jego wadliwe zastosowanie nie dostrzeżenie, zawartej we wniosku kasacyjnym części zakreślonej słowami »Wnoszę o oddalenie powództwa« i w konsekwencji uznanie, że zachodzi niezgodność pomiędzy zakresem zaskarżenia i wnioskiem kasacyjnym […]” (s. 1 skargi).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało oddaleniu.Skarżąca błędnie zidentyfikowała przyczyny odrzucenia skargi kasacyjnej, choć zostały one jasno opisane przez Sąd Apelacyjny. Rzecz bowiem nie w tym, że skarżąca nie zawarła w swojej skardze kasacyjnej wniosku, lecz w tym, że wniosek ten nie został prawidłowo skonstruowany, a w konsekwencji: nie pozostaje także w korelacji z – prawidłowo określonym – zakresem zaskarżenia. Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.
W skardze powódki nie oznaczono zakresu wnioskowanego uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego, co oznacza, że skarga ta nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wobec czego odrzucenie jej przez Sąd Apelacyjny na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. było prawidłowe.Ubocznie należy dodać – co zresztą zauważył już Sąd Apelacyjny – że brak pełnej realizacji wymagań wynikających z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. bywa niekiedy tolerowany w orzecznictwie. Dotyczy to jednak wyłącznie sytuacji, w których zakres wnioskowanego uchylenia względnie uchylenia i zmiany jest najzupełniej oczywisty.
Może tak być np. w przypadku, w którym powód zaskarżył w całości wyrok sądu drugiej instancji, w którym zawarto jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie oddalenia w całości apelacji powoda od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o uchylenie jednej uchwały walnego zgromadzenia spółki akcyjnej (art. 424 § 1 k.s.h.), a jednocześnie powód ten wniósł o uchylenie wyroku sądu drugiej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania – bez skonkretyzowania zakresu wnioskowanego uchylenia. W opisanym wyżej przypadku w zasadzie niemożliwe byłoby bowiem skonstruowanie wniosku kasacyjnego o treści innej niż uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, toteż pominięcie takiego wskazania można uznać za oczywistą niedokładność, a dopowiedzenie przez sąd, jaka była rzeczywista intencja skarżącego, nie stwarza ryzyka wyręczania strony w konstruowaniu skargi kasacyjnej.
Przyjazna interpretacja działań i oświadczeń procesowych stron nie może jednak prowadzić do zastępowania tych oświadczeń domysłami sądu (zob. postanowienie SN z 28 września 2022 r., I CSK 895/22, i przywołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek, w którym treść wniosku kasacyjnego była prima facie oczywista, wobec czego niedochowanie przez pozwaną wymagania konstrukcyjnego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. musiało skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej. Uzupełniająco należy dodać, że wniosek o oddalenie przez Sąd Najwyższy powództwa jest oczywiście nieprawidłowy.
W postępowaniu ze skargi kasacyjnej orzekanie co do istoty sprawy (art. 39816 zd. 1 k.p.c.) oznacza, że Sąd Najwyższy wydaje orzeczenie właściwe dla sądu drugiej instancji; in casu zatem, jeśli w razie oceny merytorycznej okazałoby się, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej, zrealizowanie dążeń skarżącej musiałoby przybrać postać uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego i oddalenia apelacji powoda w odpowiedniej części. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska [J.T.][a.ł]