Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 251/24 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against second instance dismissal for failure to recognize case essence due to incomplete fact-finding.

Numero d'incarto III CZ 251/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the appellant's complaint against the District Court's decision to dismiss the case for failure to recognize the essence of the matter. The District Court had overturned the Regional Court's judgment because it relied on incomplete fact-finding and ignored relevant expert opinions. The Supreme Court ruled that such factual errors do not constitute a failure to recognize the essence of the case, allowing the second instance court to correct them independently.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 3941 § 11 k.p.c.; A failure to recognize the essence of the case does not occur merely due to erroneous fact-finding or incomplete evidence assessment by the second instance court, which retains full powers to correct such errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
failure to recognize essence second instance court powers incomplete fact-finding evidence assessment error civil procedure appeal procedura a più fasi riconsiderazione riattivazione del procedimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 4 k.p.c.
W konkluzji zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. należało uznać za zasadny.
Art. 3941 § 11 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Art. 398 § 15 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw.
Art. 78 Konstytucji
Art. 176 ust. 1 Konstytucji
78 Konstytucji), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, statuowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji (por.
art. 386 § 4 k.p.c
Zarzuciła mu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.
art. 3941 § 11 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
art. 78 Konstytucji
art. 176 ust. 1 Konstytucji
78 Konstytucji), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, statuowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji (por.
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 147/12
Supreme Court dismissed appeal for lack of jurisdiction, as it cannot review merits only procedural errors.
III CZ 77/12
Supreme Court dismisses appeal regarding invalid civil proceedings due to improper legal representation authority.
III CZ 2/13
Supreme Court dismisses appeal against partial property division ruling due to lack of full financial settlement.
C 1839/36
wyroki SN z 9 stycznia 1936 r., C 1839/36, Zb.
II CKN 897/97
315; i z 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999, nr 1, poz.
IV CZ 170/12
Supreme Court dismisses appeal on jurisdictional error regarding statute of limitations in civil proceedings.
II CZ 188/12
Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations, ruling it lacks material review power under new appeal rules.
II CZ 146/17
Court allows appeal on costs, ruling that a 9% win does not justify exempting the winner from litigation expenses.
I CZ 90/17
Supreme Court dismisses cassation for non-exhaustive evidence review in second instance under full appeal model.
III CZ 240/23
Appeal court quashes premature first-instance ruling on joint property division due to jurisdictional dispute.
III CZ 180/24
Supreme Court allows appeal against lower court's remittal for failure to recognize case essence due to legal qualification error.
III CZP 49/07
Appeal court bound by procedural but not material claims; voidness considered ex officio.
SK 8/02
Constitutional Court rejects civil procedure articles for violating impartiality and right to appeal.
Ts 49/10
Constitutional Court dismisses complaint that civil appeal court lacks power to remand case for retrial.
Ts 52/14
90; i z 6 października 2015 r., Ts 52/14, OTK-B 2015, nr 5, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 251/24 POSTANOWIENIE 20 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 marca 2025 r. w Warszawie‎zażalenia C. spółki jawnej w B.‎na wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy‎z 11 lipca 2024 r., II Ca 832/23,‎w sprawie z powództwa M.K.‎przeciwko C. spółce jawnej w B.‎o zapłatę, uchyla zaskarżony wyrok i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. (K.W.)

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 9 czerwca 2023 r. w sprawie o zapłatę z powództwa M.K. przeciwko C. spółce jawnej w B.W ocenie Sądu Okręgowego dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia nie odnoszą się do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, co uniemożliwia ocenę zasadności roszczenia powódki. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że u podstaw wyroku Sądu Rejonowego legło przekonanie, że powódka nie udowodniła szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podniósł także, że Sąd Rejonowy pominął dowód z opinii innego biegłego, mimo że przeprowadzony dowód z pisemnej i ustnej opinii biegłej I.P. – w świetle składanych przez powódkę zastrzeżeń do opinii – nie wyjaśniał wszystkich spornych kwestii. Zdaniem Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o niepełny i częściowo błędnie ustalony stan faktyczny, co stanowi o nierozpoznaniu istoty sprawy przez Sąd Rejonowy.Pozwana wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w całości oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarzuciła mu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. przez jego wadliwe zastosowanie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sytuacji, w której sąd drugiej instancji uchyla wyrok wydany przez sąd pierwszej instancji ze względu na nierozpoznanie istoty sprawy, Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie złożone na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c., bada, czy sąd drugiej instancji prawidłowo zastosował art. 386 § 4 k.p.c., tj. czy okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu merytorycznego stanowiska sądu drugiej instancji, mieszczą się w kręgu sytuacji odpowiadających nierozpoznaniu istoty sprawy.

Poza zakresem oceny pozostaje natomiast prawidłowość stanowiska co do meritum wyrażonego przez sąd drugiej instancji (por. postanowienia SN: z 7 listopada 2012 r., IV CZ 147/12, OSNC 2013, nr 3, poz. 41; z 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, OSNC 2013, nr 4, poz. 54; i z 17 stycznia 2013 r., III CZ 2/13). W świetle ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi wtedy, gdy sąd pierwszej instancji nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy lub nie zbada materialnej podstawy żądania, wychodząc z błędnego założenia, że istnieje przeszkoda unicestwiająca roszczenie, albo wykluczająca jego skuteczne dochodzenie (por. wyroki SN z 9 stycznia 1936 r., C 1839/36, Zb.

Orz. 1936, poz. 315; i z 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 22; oraz postanowienia SN: z 10 stycznia 2013 r., IV CZ 170/12; z 14 lutego 2013 r., II CZ 188/12; z 3 lutego 2017 r., II CZ 146/17; z 13 października 2017 r., I CZ 90/17; z 21 lutego 2024 r., III CZ 240/23; z 28 października 2024 r., III CZ 180/24).Wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, przesłanka ta – w przeciwieństwie do określonej w art. 386 § 4 in fine k.p.c. – nie dotyczy sytuacji, w której błąd sądu pierwszej instancji lokuje się w sferze faktów i dowodów.Jak wielokrotnie wskazywano w judykaturze, nierozpoznanie istoty sprawy nie wiąże się z wadliwą – w ocenie sądu odwoławczego – oceną dowodów lub zaniechaniem dokonania przez sąd pierwszej instancji określonych ustaleń faktycznych i to także wtedy, gdy ustalenia te – w ocenie sądu drugiej instancji – są konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, a ich zakres jest znaczny.

W przyjętym w k.p.c. modelu apelacji pełnej sąd drugiej instancji dysponuje kompetencjami rozpoznawczymi na równi z sądem pierwszej instancji (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 r., nr 6, poz. 55). Nie ma zatem przeszkód, aby sąd drugiej instancji, dostrzegłszy mankamenty w ocenie dowodów i ustaleniach faktycznych, samodzielnie je skorygował. W tym stanie rzeczy jedynie ubocznie należało podnieść, że prowadzenie postępowania dowodowego przez sąd drugiej instancji, nawet w znacznym zakresie, i dokonanie na jego podstawie samodzielnych ustaleń faktycznych, nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, statuowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji (por. wyrok TK z 11 marca 2003 r., SK 8/02, OTK-A 2003, nr 3, poz. 20 i postanowienia TK: z 9 listopada 2010 r., Ts 49/10, OTK-B 2011, nr 1, poz. 90; i z 6 października 2015 r., Ts 52/14, OTK-B 2015, nr 5, poz. 446).

W konkluzji zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. należało uznać za zasadny. Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. (K.W.)[a.ł]‎