Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 24/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the applicant was not a party to the land registry proceedings.

Numero d'incarto III CZ 24/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against a lower court's decision to dismiss a revision filed by a non-party. The lower court correctly identified that only participants in the land registry proceedings had the right to file a revision. The Supreme Court ruled the appeal inadmissible because the Civil Procedure Code did not provide for appeals to the Supreme Court regarding such dismissals at the time of the decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych; Dekret z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych: Tylko uczestnicy postępowania wieczystoksięgowego mają prawo wnosić rewizję, a zażalenie na postanowienie odrzucającego rewizję przez osobę nieuprawnioną jest niedopuszczalne.

Parole chiave

Generato dall'IA
land registry proceedings inadmissible appeal non-party applicant revision rights civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych
Dekret z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych
Kodeks postępowania cywilnego
art. 397 § 2 k.p.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 24/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T. P.

przy uczestnictwie Z. K. i W. J.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2010 r.,

zażalenia K. Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Cr (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. w sprawie z wniosku T. P. przy udziale Z. K. i W. J. o wpis,

postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. odrzucił rewizję K. Ś. od wpisów

Państwowego Biura Notarialnego w B. z dnia 1 czerwca 1968 r., sygn. akt (…),

wskazując w uzasadnieniu, że rewizja została wniesiona przez osobę nie będącą stroną

postępowania wieczystoksięgowego, zatem przez osobę nieuprawnioną do wniesienia

środka zaskarżenia, który z tej przyczyny jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

W zażaleniu od powyższego orzeczenia skarżąca sformułowała szereg zarzutów

pod adresem Sądu Okręgowego w T. dotyczących zarówno obrazy przepisów prawa

materialnego jak i prawa procesowego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w całości oraz „spowodowanie rozpatrzenia rewizji zgodnie z Konstytucją

w toku instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na mocy ustawy z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom

notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych (Dz. U. Nr 41, poz. 278), jak sam tytuł

wskazuje, prowadzenie ksiąg wieczystych zostało powierzone państwowym biurom

notarialnym. Artykuł 3 ust. 1 powołanej ustawy stanowił, że państwowe biura notarialne

wykonują czynności z zakresu prowadzenia ksiąg wieczystych stosując odpowiednio

przepisy dotychczas regulujące te czynności, przy zachowaniu przepisów niniejszej

ustawy. Na podstawie tego przepisu odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy

dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57,

poz. 320 ze zm.) oraz, przez odesłanie drugiego stopnia, przepisy kodeksu

postępowania cywilnego - art. 56 dekretu - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. X

§ 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 297 ze zm.).

Uczestnikom postępowania wieczystoksięgowego przeciwko dokonanym wpisom

przysługiwała rewizja, którą rozpoznawał sąd wojewódzki (art. 51 dekretu z dnia 11

października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia

16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg

wieczystych).

Z dniem 1 lipca 1996 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r.

o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej

– Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) rewizja została zastąpiona apelacją, przy

czym art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej, na zasadzie odstępstwa od reguły

natychmiastowego działania ustawy nowej, przewidywał, że do złożenia i rozpoznania

rewizji od orzeczenia sądu pierwszej instancji, wydanego przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym tylko zastrzeżeniem, że od

orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

rewizje lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw,

w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje (art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej).

Takiego wyjątku ustawodawca nie wprowadził w wypadku orzeczenia sądu drugiej

instancji odrzucającego rewizję, przesądzając tym samym, że orzeczenie to podlega

zaskarżeniu na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Z kolei analiza przepisów kodeksu postępowania cywilnego obowiązujących

według stanu prawnego z przed 1 lipca 1996 r. prowadzi do wniosku, że przepisy

ustawy procesowej nie przewidywały możliwości wniesienia zażalenia do Sądu

Najwyższego.

Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że zażalenie wniesione do Sądu

Najwyższego na postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 kwietnia 2010 r. jest

niedopuszczalne z mocy ustawy i podlega odrzuceniu na podstawie art. 375 w zw. art.

397 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 1996 r.